II SA/Po 125/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2014 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. G na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013.r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego i zasiłku celowego postanawia ustanowić dla D. G. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska

Skarżący D. G. po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 21 maja 2014 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że utrzymuje się z zasiłków z pomocy społecznej, nie posiada samochodu, biżuterii, rachunku bankowego. Posiada nieruchomość – dom oraz mieszkanie. Podał, że ma zajęcia komornicze. Skarżący wskazał, że ma córkę w wieku 14 lat. Nie ma żadnych oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Z akt sądowych sprawy wynika, że zamieszkuje u syna, który ponosi wszystkie koszty jego utrzymania. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.")., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego utrzymania. Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącego pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Aktualnie nie ma żadnych dochodów prócz zasiłków celowych z pomocy społecznej. Wprawdzie posiada majątek nieruchomy, ale oświadczył, że obecnie nie czerpie z niego żadnych dochodów. Nadto skarżący nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, czy innymi źródłami dochodu, które mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja finansowa wskazuje, więc że nie ma możliwości wygospodarowania jakichkolwiek środków na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia radcy prawnego. Sprawa znajduje się także na etapie postępowania międzyinstancyjnego, gdzie obowiązuje, tzw. "przymus adwokacko-radcowski". Przyznać zatem należało prawo pomocy w tym zakresie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska