II SA/Po 1178/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; postanawia oddalić wniosek. /-/ T. Świstak

Wraz ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na działce nr [...], obręb [...] P. , pełnomocnik E. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej, nieodwracalnej szkody tj. ewentualnego, negatywnego promieniowania na najbliższe sąsiedztwo i osoby tam mieszkające. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji związany jest zatem zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych – wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, iż to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować rozszerzająco. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza ogólnego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., II OZ 398/15, dostępne j.w.). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej w żaden w sposób nie wykazał, by którakolwiek z wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek znalazła zastosowania w warunkach niniejszej sprawy. Formułując wniosek ograniczono się do podania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej, nieodwracalnej szkody tj. ewentualnego, negatywnego promieniowania na najbliższe sąsiedztwo i osoby tam mieszkające. Pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił jednak postawionej tezy o ryzyku wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Podkreślił wręcz ewentualność, czyli potencjalność niebezpieczeństwa negatywnego promieniowania będącego skutkiem – jak można przypuszczać – budowy i uruchomienia przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd z urzędu nie jest zaś zobligowany do badania, czy wykonanie zaskarżonej decyzji tj. budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę, względnie spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji pamiętać należy o tym, jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji ustawodawca podkreślił w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), zgodnie z którym sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1004/14, Lex nr 1510359). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej E. M., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. /-/ T. Świstak