II SA/Po 111/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.

Prezydenta Miasta P. decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a), po przeprowadzeniu postępowania wznowionego postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., a zainicjowanego przez F. M., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w celach legalizacji. Inwestycję przewidziano do realizacji na działce nr [...] arkusz [...] obręb S., położonej w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono ,iż wnioskiem z [...] maja 2018 r. (złożonym [...] maja 2018 r.) F. M. - reprezentowany przez K. R. - wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną oraz o uchylenie przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że strona postępowania była reprezentowana przez pełnomocnika i wszelkie decyzje czy pisma w sprawie były doręczane na adres pełnomocnika. Pełnomocnik strony inicjującej postępowanie, na początkowym jego etapie posiadał adres do doręczeń (siedziba kancelarii pełnomocnika), oznaczony jako ul. [...], [...] P. . Kolejno pełnomocnik, w toku przedmiotowego postępowania, zawiadomił pismem z [...] stycznia 2015 r. organ II instancji (tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze) o zmianie swojego adresu do doręczenia korespondencji na ul. [...], [...] P. .. W ocenie wnioskodawcy, pełnomocnik strony skutecznie zawiadomił organ o zmianie swojego adresu w myśl obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 k.p.a. Pomimo skutecznego zawiadomienia o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnika strony, organ I instancji w końcowej fazie postępowania nie wezwał pełnomocnika do zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, jak również i samą decyzję przesłał na stary adres pełnomocnika, a nie na ten wskazany w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. jako aktualny adres pełnomocnika. Dalej organ wyjaśnił, iż wnioskiem z [...] października 2012 r. F. M. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej. Inwestor działał osobiście. W dniu [...] lutego 2013 r. w złożonym odwołaniu pełnomocnik F. M. – K. R. - jako adres do doręczeń wskazał : ul. [...]. Informację o przekazaniu odwołania od kolejnej decyzji przekazano [...] grudnia 2013 r. m.in. pełnomocnikowi inwestora na adres ul. [...] i zawiadomienie to zostało odebrane. W dniu [...] stycznia 2015 r., kiedy w ocenie pełnomocnika inwestora zawiadomił on Samorządowe Kolegium Odwoławcze o zmianie adresu, sprawa była procedowana przez organ Il instancji. Z rozdzielnika decyzji SKO z [...] lipca 2015 r. wynika, że korespondencję wysłano pełnomocnikowi inwestora na adres ul. [...]. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 listopada 2015 r. przekazany do organu I instancji przez Kolegium nie zawiera rozdzielnika z adresem doręczenia korespondencji. Z rozdzielnika decyzji SKO z [...] maja 2016 r. wynika, że korespondencję wysłano pełnomocnikowi wnioskodawcy na adres ul. [...]. Dalej wskazano, iż pismem z [...] czerwca 2016 r. Prezydent Miasta P. zawiadomił strony o podjęciu czynności w sprawie. Pismo wysłano na dotychczasowy (i jedyny znany organowi I instancji adres pełnomocnika - ul. [...]). Pismo zawierało przypomnienie o treści art. 41 k.p.a., tj. o obowiązku stron oraz ich przedstawicieli i pełnomocników zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, pod rygorem doręczenia pisma pod dotychczasowy adres ze skutkiem prawnym. Pismo odebrał osobiście pełnomocnik wnioskodawcy. Prezydent zauważył, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania z [...] lipca 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy również odebrał osobiście pod dotychczasowym adresem, tj. ul. [...]. Z kolei postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania z [...] października 2017 r. nie zostało podjęte przez pełnomocnika pod dotychczasowym adresem i Poczta Polska awizowała je stosownym trybem. Również zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (art. 10 § 1 k.p.a.) z dnia [...] grudnia 2017 r. i decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nie zostały odebrane przez pełnomocnika wnioskodawcy pod dotychczasowym adresem - ul. [...], a Poczta Polska awizowała korespondencję stosownym trybem. Od decyzji tej w ustawowym terminie żadna ze stron nie złożyła odwołania i tym samym stała się ona ostateczna. W ocenie Prezydenta Miasta P. w tym przypadku nie zaistniała przesłanka mówiąca o tym, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu mówiącego o tym, iż wnioskodawca (pełnomocnik wnioskodawcy) zawiadomił organ I instancji o zmianie swojego adresu pod który ma być doręczana korespondencja. Ponadto, już z treści samego wniosku o wznowienie postępowania jednoznacznie wynika, że to zawiadomienie dotyczyło innego organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz innego postępowania, tj. postępowania zainicjowanego przed organem II instancji poprzez wniesienie [...] grudnia 2013 r. odwołania do SKO za pośrednictwem Prezydenta Miasta P. od decyzji organu I instancji. W związku z powyższym - co jednoznacznie wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych - prawidłowo zastosowano domniemanie o doręczeniu pisma pod dotychczasowy adres, gdyż strona (w niniejszej sprawie pełnomocnik strony) zmienił w toku postępowania administracyjnego adres bez powiadomienia organu administracyjnego orzekającego w sprawie. Zauważono nadto, że Prezydent Miasta P., zawiadamiając strony o podjęciu czynności w postępowaniu (po orzeczeniu organu II instancji lub wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) pouczał strony o obowiązku wynikającym z art. 41 k.p.a. Ostatnie z tych zawiadomień (w postępowaniu pierwotnym) miało miejsce [...] czerwca 2016 r. i zostało skutecznie doręczone pod dotychczasowy adres pełnomocnika wnioskodawcy. Powyższe miało miejsce już po dacie, w której jak twierdzi pełnomocnik wnioskodawcy zawiadomił on Kolegium o zmianie swojego adresu do doręczania korespondencji, tj. po dacie [...] stycznia 2015 r. Prezydent Miasta P. nie ma żadnych wątpliwości, iż pełnomocnik wnioskodawcy wiedział o tym, iż organ I instancji będzie kierował do niego korespondencję pod jedyny będący w aktach sprawy adres, tj. na ul. [...], do czasu, aż podany zostanie inny adres do doręczania korespondencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł F. M. -reprezentowany przez r.pr. K. R.. Strona podniosła, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a więc może być prowadzone przez dwa organy. Zatem zawiadomienie z [...] stycznia 2015r., skierowane do organu odwoławczego o zmianie adresu pełnomocnika, odniosło skutek w obrębie całego postępowania administracyjnego, tj. od dnia jego złożenia wpływa na dalsze etapy postępowania. Skoro w późniejszym etapie sprawa ponownie wróciła do rozpatrywania przez organ I instancji, to organ ten winien mieć o zaistniałym fakcie stosowną informację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu podzielono poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne, a następnie stwierdzono, iż jakkolwiek pełnomocnik skarżącego powiadomił Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] stycznia 2015r o zmianie adresu do korespondencji, to nie oznacza to, że również organ pierwszej instancji został prawidłowo powiadomiony o tym fakcie. Zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji są odrębnymi jednostkami administracji publicznej, prowadziły odrębne, niezależne od siebie postępowania. W ocenie organu odwoławczego w świetle art. 41 k.p.a. to na stronie postępowania spoczywa obowiązek prawidłowego powiadomienia organów administracji publicznej o każdej zmianie adresu, czy też o sytuacji życiowej. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest także okoliczność, że to przede wszystkim na profesjonalnym pełnomocniku spoczywa obowiązek rzetelnego reprezentowania interesów skarżącego, który powierzył mu to zadanie. Zaznaczono, że organ pierwszej instancji w korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego przypominał o obowiązku wynikającym z treści przepisu art. 41 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu F. M., reprezentowany przez r.pr. A. K., zarzucił naruszenie: - art. 15 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez organ II instancji, iż: organ I instancji oraz II instancji prowadziły dwa odrębne i nienależne od siebie postępowania, toteż zawiadomienie zmianie adres do doręczeń pełnomocnika nie było skuteczne na kanwie postępowania przed organem I instancji, co doprowadziło do uznania, iż nie ziściła przesłanka do wznowienia postępowania wyrażona art. 14.5 § 1 pkt 4 k.p.a.; -art. 41 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż zawiadomienie przez stronę w toku postępowania administracyjnego organu II instancji o zmianie swojego adresu nie wywołuje skutku względem organu I instancji, - art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywatela do organów administracji i dokonania błędnej wykładni prawa przy rozstrzyganiu odwołania, co w konsekwencji wpłynęło na wynik sprawy; - art. 8 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji dwóch odmiennych wykładni przepisów postępowania, w tej samej sprawie i w tożsamym stanie faktycznym; - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, poprzez uznanie, iż na kanwie postępowania nie ziściła się przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż istniały podstawy do jej uchylenia. Strona skarżąca podniosła, że analiza treści art. 41 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości, co do zakresu normowania obowiązku ciążącego na stronie postępowania administracyjnego. Zakres czasowy tej powinności niewątpliwe wyznacza tok samego postępowania, zatem obowiązek ten ciąży w trakcie jego trwania (od momentu wszczęcia postępowania do prawomocnego zakończenia), z kolei zakres podmiotowy obliguje stronę (pełnomocnika) do zawiadomienia organu administracji publicznej o zmianie adresu. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, iż należy powiadomić organ, a nie wszystkie organy, które biorą udział w wydaniu decyzji w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne powiązane zostało ze sprawą administracyjną, która zgodnie z unormowaną w nim zasadą dwuinstancyjności, powinna być dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta w toku postępowania administracyjnego przez dwa organy. Postępowanie przed SKO nie ma charakteru innego, nowego, niezależnego czy odrębnego postępowania administracyjnego, lecz li tylko jest jego dalszą częścią, kolejnym stadium. Organ odwoławczy poczynił błędny wniosek o braku skuteczności względem organu I instancji, zawiadomienia wystosowanego o zmianie adresu w myśl obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 k.p.a., a dokonanego przez ówczesnego pełnomocnika przed organem II instancji. W ocenie strony odwołującej brak posiadania informacji o zmianie adresu wynika z winy któregoś z organów, bądź ich pracowników lub procedur stosowanych w postępowaniu, a nie z zaniedbania obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu przez pełnomocnika. Niedopuszczalne jest przerzucanie na obywatela negatywnych skutków działań, bądź zaniechań organów administracji publicznej. Zdaniem strony skarżącej w skutek doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. korespondencji przez organ pełnomocnikowi strony pod adresem, gdzie od ponad 2 lat nie podejmuje korespondencji, gdyż opuścił zajmowany tam lokal, o czym zawiadomił organy prowadzące postępowanie, doprowadziło do sytuacji, w której skarżący pozbawiony był obiektywnej możliwości udziału w postępowaniu na końcowym jego stadium, tj. bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji, jak i na etapie możliwości zapoznania się z nią samą i skorzystania ze środków przysługującej mu ochrony prawnej wobec niekorzystnego rozstrzygnięcia tej decyzji. W konsekwencji powyższego została spełniona przesłanka warunkująca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – w dalszej zwana w skrócie jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: "SKO") w P. z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2019 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej tego organu nr [...] z [...] stycznia 2018 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w celach legalizacji. Inwestycję przewidziano do realizacji na działce nr [...] arkusz [...] obręb S.; położonej w P. przy ul. [...]. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wywołane wnioskiem F. M. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyżej wymienioną decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] stycznia 2018 r. Zgłoszone przez skarżącego żądanie wznowienia postępowania oparte zostało na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r poz. 256 – dalej: "k.p.a."). Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Występując z żądaniem wznowienia postępowania skarżący wskazał, że został niezasadnie pozbawiony prawa do udziału jako strona w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w celach legalizacji. Inwestycję przewidziano do realizacji na działce nr [...] arkusz [...] obręb S., położonej w P. przy ul. [...]. W tych okolicznościach obowiązkiem organu I instancji było wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., co uczyniono wydając postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r. Postanowienie to pozwoliło przystąpić do badania przesłanki wznowienia. Bezspornym jest w rozpoznanej sprawie, iż pełnomocnik skarżącego nie odebrał decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r., jak też poprzedzającego ją zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji. Jak wynika z akt sprawy ww. decyzja, jak i zawiadomienie z [...] grudnia 2017r., zostały przesłane r.pr. K. R. na adres ul. [...], [...] P. . Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny twierdzeń organów, iż doręczenie ww. zawiadomienia i decyzji było skuteczne. W ocenie strony skarżącej, wywiązała się ona z obowiązku, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.a., a zatem przesyłając decyzje i zawiadomienia na nieaktualny adres pełnomocnika, organy pozbawiły skarżącego (bez jego winy) udziału w postępowaniu zakończonego decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 k.p.a.) Literalna wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż to na stronę przerzucono obowiązek aktualizowania informacji o swoim adresie i to ona ponosi negatywne konsekwencje swoich zaniechań w tym zakresie. Zauważyć należy, iż strona zobowiązana jest wskazać swój adres w podaniu inicjującym postępowanie – art. 61 § 2 a.p.a. Skutkiem niewskazania adresu w podaniu, gdy nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, jest pozostawienie podania bez rozpoznania. Obowiązek podania adresu dotyczy także odwołania, co wynika z art. 63 § 1 i 2 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, iż adres wskazany w podaniu inicjującym postępowanie przed organem I instancji, oraz zmieniony w toku postępowanie przed tym organem w trybie art. 41 § 1 k.p.a., nie musi automatycznie rozciągać się na postępowanie odwoławcze, które zgodnie z art. 63 § 1, 127 § 1 i art. 128 k.p.a. inicjuje kolejne, kwalifikowane podanie (odwołanie), w którym strona ma obowiązek wskazania adresu. Jedynie w sytuacji, gdy w odwołaniu nie wskazano adresu, organ odwoławczy winien kierować korespondencję na adres wskazany przez stronę w toku postępowania przed organem I instancji – zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że w świetle art. 15 k.p.a. nie można podzielić stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji jest całkowicie odrębnym postępowaniem od prowadzonego przez organ odwoławczy. Co do zasady skuteczne zawiadomienie organu odwoławczego o zmianie adresu winno rozciągać się na całe postępowanie administracyjne, a więc i postępowanie prowadzone przez organ I instancji w wypadku przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Niemniej, w ocenie Sądu, powyższe nie oznacza, iż w przedmiotowej sprawie skarżący został bez swojej winy pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a tylko brak winy po stronie skarżącego, stanowi przesłankę wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak zauważono w zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2019 r., po zwrocie akt do organu I instancji z decyzją SKO z [...] maja 2016r., dwukrotnie korespondencja kierowana była przez Prezydenta Miasta P. do pełnomocnika F. M. na adres: ul. [...] P., i została odebrana przez r.pr. K. R.. Pod tym adresem doręczono skutecznie pełnomocnikowi (do rąk własnych) zawiadomienia z [...] czerwca 2016 r., zawierające pouczenie o obowiązku wynikającym z art. 41 k.p.a., oraz postanowienie o zwieszeniu postępowania z [...] lipca 2016r. W ocenie Sądu profesjonalny pełnomocnik jakim jest radca prawny, winien w takiej sytuacji, podjąć działania zmierzające do ustalenia przyczyny doręczania mu korespondencji na adres ul. [...], skoro zawiadomił organ II instancji o zmianie adresu. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 75) pomoc prawna świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana. Z kolei art. 3 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Z powyższego wynika, iż od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się wyższego miernika staranności procesowej. Po uzyskania wiedzy o dalszym, stałym kierowaniu w prowadzonym przez Prezydenta Miasta P. postępowaniu korespondencji pod nieaktualny adres, pełnomocnik winien był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia tego stanu rzeczy w organie oraz w samej placówce pocztowej i rozważenie możliwości przekierowywania korespondencji do urzędu pocztowego właściwego wg nowej siedziby kancelarii. Zaniechanie w tym aspekcie świadczy o niestarannym, niedbałym, dbaniu o interesy mandanta i niewątpliwie przyczyniło się do niedoręczenia mu ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2018 r. Nie można zatem mówić o całkowitym braku winy po stronie strony skarżącej. Zaznaczyć należy, iż ryzyko negatywnych działań podejmowanych przez pełnomocnika obciąża stronę. Innymi słowy, strona ponosi winę nie tylko za własne działania lub zaniechania, ale również za działania i zaniechania osób trzecich, które upoważniła do występowania w jej imieniu. Można wówczas mówić o winie strony w wyborze pełnomocnika, którego niedbałe działanie doprowadziło do uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Sąd dostrzega też, iż Prezydent Miasta P. nie dysponował informacją o zmianie adresu do doręczeń pełnomocnika, zatem w kierowaniu przez ten organ korespondencji do pełnomocnika F. M., na adres ul. [...] w P., nie można dopatrzyć się istotnego naruszenia przepisów postępowania przez ten organ. O ile zgodzić się można ze skarżącym, iż co do zasady zaniedbania pracowników czy braki procedur nie mogą wywoływać negatywnych skutków dla strony postępowania, to w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, przy należytej staranności profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, nie doszłoby do negatywnych dla niej skutków, o których mowa powyżej. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ja decyzja organu I instancji z 30 maja 2019 r. zawierają prawidłowe rozstrzygniecie, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.