II SA/Po 1103/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia I. Wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] znak [...], II. Zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – W. B. - pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z parkingami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w D. , ul. [...], gm. D.. Decyzja wydana została po stwierdzeniu zgodności inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) – uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, gmina D. (Dz.Urz. Woj. Wlkp. 2016r., poz. 1436), w tym z zapisami § 15, określającymi sposób zagospodarowania działki nr [...] dla której plan określił przeznaczenie pod zabudowę usługową. Inwestor zaprojektował budynek handlowo - usługowy na dz. nr ewid. [...] w granicy działek nr ewid. [...], [...], [...], co jest zgodne z §15 pkt 1 j) planu, który dopuszcza lokalizację budynków bezpośrednio przy granicy działek lub w odległości 1,5m od granicy działki. Budynek zaprojektowano o wysokości 6,25 m, a na odcinku 7,93,5m o wysokości 9,10m, co również nie jest sprzeczne z §15 pkt 1 f) planu, który określa wysokość zabudowy - nie wyżej niż 10,0 m. Starosta wyjaśnił, że projektant przeprowadził analizę nasłonecznienia i wykazał, że minimalny czas nasłonecznienia budynków na działkach sąsiednich został zapewniony, zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015 poz. 1422 ze zm. – dalej przywoływane jako "rozporządzenie"). Analiza przesłaniania wykazała, że ściany budynków sąsiednich od strony projektowanego budynku, znajdujące się w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, nie mają okien - zatem przesłanianie nie występuje. Przepisy natomiast nie regulują zacieniania działki budowlanej, jak również roślin na działce sąsiedniej. Organ uznał, że przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają § 3 pkt 22 rozporządzenia, gdzie zdefiniowano teren biologicznie czynny oraz, że miejsca postojowe zaprojektowano zgodnie z § 11 pkt 4 lit a) planu i pkt 6 oraz § 19 rozporządzenia. Starosta wskazał, że w celu zapewnienia komfortu mieszkańców wzdłuż działki [...] zaprojektowano ekran akustyczny, jako ochronę przed ewentualnym hałasem, przy czym w projektowanym obiekcie nie przewiduje się występowania szczególnie uciążliwych urządzeń, które generowałyby nadmierny hałas czy drgania. Organ wyjaśnił, że w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazano, że organ prowadzący postępowanie nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych. Organ bada natomiast kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji i zaświadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b i art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Organ nie ma żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie inne okoliczności oraz aby powoływać w toku postępowania niezależnych biegłych. Starosta zaznaczył, iż pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli D. B., S. K. oraz M. M.. Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. Podzielając ocenę i stanowisko zajęte przez organ I instancji Wojewoda podkreślił, że ochrona interesów faktycznych innych osób w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia, rodzaju obiektu budowlanego. Wojewoda podniósł, że odmawiając zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie miał na uwadze, iż nie stanowi zagadnienia wstępnego okoliczność złożenia przez odwołujących skargi na m.p.z.p. – w stosunku do części zapisów, które miały wpływ na kształt kwestionowanej inwestycji. W Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. D. B., M. M. oraz S. K. – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na ww. decyzję Wojewody. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący zarzucili wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora oraz nie powołanie biegłego z zakresu wartości nieruchomości oraz badania wpływu immisji. Skarżący podnieśli, że będą narażeni na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie na spadek wartości ich nieruchomości. Wskazali, że budowa w granicy z działkami, których są właścicielami, spowoduje pogorszenie warunków korzystania z przysługującego im prawa własności. Powstanie obiekt budowlany generujący uciążliwości w postaci hałasu, wzmożonego ruchu samochodów oraz który zacieni zupełnie ich ogrody, co z kolei poskutkuje spadkiem wartości ich nieruchomości. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Sąd odrzucił skargi M. M. i S. K. z uwagi na brak uiszczenia wpisu od skarg. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], znak [...] Sąd uznał, że wskazane we wniosku argumenty (uciążliwości związane z etapem realizacji inwestycji oraz związane z późniejszym funkcjonowaniem budynku handlowo-usługowego, zacienienie działki i brak prawidłowej jej wentylacji, potencjalna utrata na wartości nieruchomości) to okoliczności, które nie stanowią przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem dnia [...] listopada 2020 r., sygn. akt II OZ [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r., podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy konieczność wyważenia racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącej oraz interesów inwestora powoduje, że składająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji była obowiązana do szczegółowego uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uznać zatem należy, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że realizacja spornej inwestycji może ją narazić na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej D. B. uzupełnił dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji wskazując, że wyrokiem z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], tut. Sąd stwierdził częściową nieważność m.p.z.p. na podstawie którego zatwierdzono projekt budowlany oraz wydano pozwolenie na budowę dla spornej inwestycji. Sąd stwierdził nieważność § 15 planu, który dotyczy parametrów zabudowy działki nr [...], w tym umożliwiający zabudowę w granicach działki, a także określający maksymalną wysokość zabudowy. Nadto wyrokiem z dnia [...] września 2020 r., sygn. akt l OSK [...], Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], oddalający tożsamą skargę o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Tym samym istnieje duże prawdopodobieństwo, że co najmniej w zakresie § 15 uchwała Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, gmina D., uznana zostanie prawomocnie za nieważną. Zdaniem Skarżącej konsekwencją nieważności m.p.z.p., w oparciu o którego to nieważne postanowienia wydano decyzję o zatwierdzeniu projektu budowalnego i pozwoleniu na budowę, jest stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji, a co najmniej ich uchylenie. W tym zakresie odwołano się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK [...]. Na tej podstawie można założyć, że z uwagi na stwierdzenie nieważności postanowień m.p.z.p. istnieje duże prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadnione będzie zatem wstrzymanie wykonania tych decyzji z uwagi na to, że w przypadku realizacji inwestycji powstaną trudne do usunięcia skutki. Skarżąca podniosła, że stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego po realizacji inwestycji spowoduje stan, w którym niemożliwym będzie ustalenie legalności jej wykonania, opartej na dokumentacji projektowej zatwierdzonej w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji może być stosowany odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, to z kolei wymagać będzie prowadzenia dalszych, czasochłonnych i skomplikowanych postępowań inicjowanych przez inwestora, jak i skarżącą, co narazi strony na znaczne uciążliwości oraz szkody. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2020 r. Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podniesionop, że projekt budowlany został sporządzony przez profesjonalny podmiot, dający rękojmię należytego wykonywania zawodu z dziedziny projektowania i budownictwa, Zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały jakichkolwiek wątpliwości co do zaproponowanych rozwiązań technicznych, stąd nie wystąpiła potrzeba powoływania dodatkowego biegłego, który projekt ten miałby zweryfikować. Skarżąca zarzucając organom brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego powołuje okoliczności rzekomo niezbędne do zweryfikowania, które jednak pozostają irrelewantne dla niniejszej sprawy. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to ewentualne przewidywane na skutek realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Okoliczności na które Skarżąca domagała się powołania biegłego, tj. "komfort zamieszkania mieszkańców nieruchomości sąsiednich" czy "możliwość normalnego użytkowania nieruchomości", nie mogą być punktem odniesienia dla stwierdzenia naruszenia jej interesu prawnego. Powołane okoliczności mogą jedynie stanowić o naruszeniu subiektywnie postrzeganego przez Skarżącą interesu faktycznego, a ten z punktu widzenia udzielenia pozwolenia na budowę - nie może przesądzać o wydaniu Inwestorowi decyzji odmownej. Podniesiono następnie, że zainicjowane postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności m.p.z.p. toczą się niezależnie od niniejszego postępowania zmierzającego do oceny prawidłowości wydanego pozwolenia na budowę. Ponadto, na dzień sporządzania niniejszego pisma, nie ma żadnego prawomocnego wyroku, który stwierdzałby jego nieważność, bowiem Gmina D. wniosła skargę kasacyjną, która dotąd nie została rozpoznana. Ustalenia planu są zatem nadal obowiązującym aktem prawa miejscowego i nie zachodzi sytuacja, w której bez uprawomocnienia się wyroku nie jest możliwe podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Nie występuje więc zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co powoduje, że zgłoszony w postępowaniu administracyjnym wniosek o zawieszenie postępowania nie był zasadny. Ponadto, stosownie do art. 152 § 1 i 2 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego. Tym samym wniesienie skargi na akt prawa miejscowego, który wszedł w życie, nie ma znaczenia dla kwestii skuteczności tego aktu, zaś uwzględnienie skargi na akt prawa miejscowego, nie powoduje także utraty mocy jego obowiązywania, a skutek ten nastąpi dopiero z chwila uprawomocnienia się takiego orzeczenia. Podniesiono również, że zgodnie z dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych stwierdzenie nieważności miejscowego planu nie powoduje automatycznie nieważności pozwolenia na budowę wydanego na podstawie takiego planu. W przeważającej mierze wskazuje się bowiem, iż nie można z góry zakładać nieważności pozwolenia na budowę, a ewentualne rozstrzygnięcia tego typu powinny być poprzedzone oceną związku pomiędzy przyczyną unieważnienia planu, a ewentualną przyczyną nieważności pozwolenia na budowę. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że ma ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Ustawodawca nie przewidział wprost konsekwencji prawnych stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Przywołując wyroki NSA podniesiono, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego po wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie daje podstaw do stwierdzenia przez Sąd nieważności tej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Na poparcie trafności tego stanowiska odwołano się do wykładni systemowej, wskazując na uregulowania przyjęte w ustawie z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "upzp"). W świetle art. 34 ust. 1 i 2 oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp ustawodawca dopuszcza, mając na uwadze realizację konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych sytuację, w której może funkcjonować pozwolenie na budowę, mimo niezgodności tego indywidualnego aktu z później uchwalonym aktem prawa miejscowego. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z tego powodu, że stwierdzono nieważność decyzji planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Natomiast – jak wynika z przyjętej wykładni art. 147 § 2 P.p.s.a. – stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pozwolenie na budowę podlegające kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest zgodne z obowiązującym na dzień jego wydania miejscowym planem, a plan ten pozostaje cały czas w obrocie prawnym. Zdaniem pełnomocnika na gruncie niniejszej sprawy brak jest również podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organów obu instancji. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że wykonanie decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak orzekł NSA na gruncie niniejszej sprawy, oddalając zażalenie Skarżącej, ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń co do rozmiaru szkody, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Powyższą tezę należy odnieść do ponownego wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2020 r., w którego uzasadnieniu nie wskazano, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki, na które powołano się. Ponadto, wbrew przekonaniu skarżącej, ewentualne stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę nie prowadzi do stanu, w którym niemożliwym będzie ustalenie legalności wykonania inwestycji. Ewentualne postępowanie naprawcze nie stanowi znacznej uciążliwości bądź szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...], wydanym po rozpatrzeniu sprawy ze skargi D. B., stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, gmina D. w części tekstowej i graficznej dla obszaru oznaczonego symbolem [...] Z kolei wyrokiem dnia [...] grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], wydanym po ponownym rozpatrzeniu skargi M. M. (uczestniczki niniejszego postępowania) w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] września 2020 r., sygn. II OSK [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność § 15 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku symbolem [...]. Od wymienionym wyroków Gmina D. złożyła skargi kasacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd rozpoznający sprawę na posiedzeniu niejawnym uznał, że z uwagi na ujawnione nowe okoliczności faktyczne uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z parkingami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w D. , ul. [...], gm. D.. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Konstrukcja przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazuje, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca domaga się wstrzymania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że wykonanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę stanowi realizację określonego w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) prawa zabudowy, w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których rzeczywiście zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia również wymaga, że w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Sąd ocenia natomiast, czy wykonanie takiej decyzji, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony skarżącej. Zdaniem Sądu argumentacja przedstawiona przez Skarżącą w uzasadnieniu skargi oraz wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. pozwala uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podała, że inwestycja narusza jej prawa wynikające z własności działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. W tym zakresie Skarżąca wskazała, że na skutek realizacji inwestycji pogorszy się komfort życia w domu, w którym zamieszkuje. Podniosła również, że z uwagi na uciążliwości, jakie wiążą się z funkcjonowaniem obiektu handlowo-usługowego, dojdzie również do spadku wartości jej nieruchomości. W opinii Sądu analiza dokumentacji projektowej potwierdza zasadność tej argumentacji. W granicy z działką skarżącej (nr [...]) ma zostać bowiem zrealizowany pawilon handlowo-usługowy, którego funkcja, sposób posadowienia, powierzchnia oraz wysokość, znacząco odbiegają od sposobu zagospodarowania najbliższej okolicy, w tym zabudowy na nieruchomości Skarżącej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że realizacja każdej budowli w granicy nieruchomości stanowi uciążliwość dla właścicieli nieruchomości sąsiadującej z działką inwestycyjną. Tym bardziej, gdy dotyczy realizacji budowli w postaci pawilonu handlowo-usługowego o znacznych parametrach. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że obowiązujące przepisy prawa jako zasadę przyjmują lokalizowanie zabudowy w odległości 3 - 4 metrów od granicy. Natomiast zabudowa w granicy – jako wyjątek od tej reguły - uzależniona jest od sposobu zagospodarowania nieruchomości w sąsiedztwie - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast na pozostałych obszarach – jeżeli obowiązujący plan miejscowy taką zabudowę dopuszcza. Zważywszy, że sporna inwestycja zaprojektowana została z uwzględnieniem zapisów m.p.z.p., którego nieważność w części istotnej dla tej inwestycji stwierdzono wyrokami tut. Sądu z dnia [...] lipca 2020 r. (sygn. akt II SA/Po [...]) oraz [...] grudnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Po [...]), może dojść do sytuacji, że pomimo utrzymania w mocy tych wyroków przez Naczelny Sąd Administracyjny, już zrealizowana inwestycja ostanie się w miejscu i kształcie, które zostały przez Skarżącą zakwestionowane. Plan miejscowy przyjęty uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], określił bowiem funkcję usług dla działki nr [...], dopuścił zabudowę w granicy działki oraz zabudowę na działce nr [...] do wysokości 10,0 m. Właśnie te zapisy planu miejscowego zostały przez dwa składy orzekające tut. Sądu zakwestionowane, przy czym w każdym z ww. wyroków Sąd uznał, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak - w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] Sąd uznał brak zgodności m.p.z.p. z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. w zakresie przeznaczenia działki nr [...] oznaczonej symbolem [...] w miejscowym planie. Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] Sąd zakwestionował zaniechanie ogłoszenia, w sposób zwyczajowo przyjęty, o podjęciu ww. uchwały, uznając że w ten sposób naruszono art. 17 pkt 1 i 9 w zw. z art. 27 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczyć przy tym należy, że rolą Sądu w tej drugiej sprawie była w tym przypadku wyłącznie ocena, czy wskazane naruszenie braku prawidłowych ogłoszeń miało charakter istotny, bowiem o tym, że takie naruszenie miało miejsce, przesądził już wcześniej NSA w wyroku z dnia [...] września 2020 r., sygn. II OSK [...]. Nie budzi również wątpliwości, że zawarte w § 15 postanowienia przedmiotowego planu miejscowego z [...] lutego 2016 r., w szczególności w zakresie dopuszczalnej liczby budynków, wysokości i liczby kondygnacji, maksymalnej intensywności zabudowy i możliwości usytuowania budynków bezpośrednio przy granicy działek lub w odległości 1,5 m od granicy działki, wskazują na znacznie większe oddziaływanie tak ustalonego sposobu zagospodarowania działki nr [...] (w ramach przeznaczenia pod zabudowę usługową) na teren działki Skarżącej (nr [...]) niż to, jakie byłoby spodziewane w okresie sprzed uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego. Mając powyższe na uwadze Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznał, że w opisanym stanie faktycznym i prawnym odmowa uwzględnienia wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], czyniłaby ochronę, jaką ustawodawca przewidział dla strony skarżącej w art. 61 § 3 P.p.s.a., iluzoryczną. Zachodzi bowiem niebezpieczeństwo, że realizacja inwestycji na działce nr [...] zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. W punkcie 2 sentencji Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze II SA/Po [...]. Jak wyżej już opisano wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po [...] stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, gmina D. w części tekstowej i graficznej dla obszaru oznaczonego symbolem [...]. Sankcją nieważności objęte zostały te wszystkie zapisy planu miejscowego, z uwzględnieniem których sporządzony został projekt budowlany podlegający zatwierdzeniu decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...] Z ustaleń Sądu poczynionych w oparciu o akta sprawy II SA/Po [...] wynika, że wyrok ten nie jest prawomocny, bowiem wniesiono od niego skargę kasacyjną. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjęte w tym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Ponadto, jak podkreśla się również w orzecznictwie, przesłankę zawieszenia należy badać także pod kątem celowości, ekonomiki procesowej i sprawiedliwości. Celowość zawieszenia postępowania przez sąd administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13, Baza NSA). W opinii Sądu wynik postępowania w sprawie o sygn. II SA/Po [...] ma wpływ na wynik sprawy niniejszej. Skoro zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organy dokonywały oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to postępowanie odnoszące się do tego planu miejscowego ma wypływ na ocenę kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Sąd w składzie orzekającym podziela w całości stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 729/17 (dostępnym na stronach internetowych NSA – w CBOSA), że "stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywołuje taki skutek jakby miejscowy plan nigdy nie funkcjonował w obrocie prawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie oznacza to jednak, że wszystkie decyzje, których przesłanką wydania jest zgodność z miejscowym planem, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Wyeliminowanie z obrotu prawnego miejscowego planu poprzez stwierdzenie nieważności uchwały ustanawiającej ten plan nie może automatycznie skutkować uznaniem, że decyzje, których jedną z podstaw prawnych wydania był wymóg zgodności zawartego w nich rozstrzygnięcia z przepisami miejscowego planu, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Każdy przypadek powinien być oceniany indywidualnie. Jeśli stwierdzono nieważność całości lub części miejscowego planu z tego powodu, że rada gminy wprowadzając do tego planu przepisy określające przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania przekroczyła przysługujące jej tzw. władztwo planistyczne bądź też, że przepisy te są niezgodne z ustawą lub rozporządzeniem, to decyzję wydaną w oparciu o te przepisy miejscowego planu niewątpliwie należałoby uznać za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Nie zasługuje bowiem na ochronę decyzja, którą organ ją wydający uznał za zgodną z wyżej opisanymi przepisami". W niniejszej sprawie jak wynika z treści nieprawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy D. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, gmina D. w części tekstowej i graficznej dla obszaru oznaczonego symbolem [...]. Sankcją nieważności objęte zostały te wszystkie zapisy planu miejscowego, z uwzględnieniem których sporządzony został projekt budowlany, który został zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], przy czym nie tylko z powodu naruszenia procedury uchwalania tego planu, lecz również z uwagi na naruszenie władztwa planistycznego. W przypadku utrzymania wyroku tut. Sądu w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, spełniona zostanie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uprawniająca sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na wystąpienie przyczyny określonej w art. 156 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a postanowił w pkt 2 sentencji o zawieszeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawach o sygn. akt II SA/Po [...]. Postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym, na które sprawa została skierowana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W realiach niniejszej sprawy sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia [...] grudnia 2020 r.