II SA/Po 1073/19

Dnia 20 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skarg L. D., E. S., Ł. B., J. B., U. K., K. B., T. G., P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2, 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r" poz. 2096 ze zm. dalej K.p.a.), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm. dalej u.u.o.ś.), § 3 ust. 1 pkt 37, 52 lit. b, pkt 56 lit. b oraz pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71 dalej rozporządzenie) orzekło: 1. o utrzymaniu w całości w mocy, po rozpoznaniu odwołania R. R., decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu przemysłowo-magazynowo- logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w [...], gmina [...]; 2. o umorzeniu postępowania odwoławczego z wniosków K. B., A. K., A. L., A. M., A. R., B. S., B. S., B. W., D. B., E. J., E. M., E. S., F. M., G. W., G. M., H. S., H. Ż., H. D., I. B., J. B., J. B., J. D., J. K., J. U., J. Z., J. B., J. K., J. M., K. B., K. D., K. F., K. G., K. K., K. R., K. W., L. D., Ł. B., Ł. P. K., M. B., M. C., M. K., M. M., M. R.-Ś., M. S., M. C., N. S., P. L., P. B., P. K., P. S., R. K., R. S., R. U., S. K., S. M., T. C., T. G., T. R., T. Ś., U. K. i Komitetu Protestacyjnego Mieszkańców [...] oraz Mieszkańców ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dnia [...] sierpnia 2018 r. do Burmistrza Miasta i Gminy [...] wpłynął wniosek spółki [...] Sp. z o.o. w [...], o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu przemysłowo-magazynowo- logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w [...], gmina [...]. Na podstawie informacji zawartej w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, dołączonej do wniosku, stwierdzono, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 37, pkt 52 lit. b, pkt 56 lit. b oraz pkt 60, rozporządzenia tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Po ustaleniu stron postępowania organ I instancji, na podstawie art. 64 u.u.o.ś. wystąpił w dniu [...] września 2018 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego "[...]" w [...] o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ewentualnego sporządzenia raportu i określenia jego zakresu dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w [...] opinią z [...] października 2018 r., znak: [...], nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia i jednocześnie wskazał na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazanych w opinii warunków i wymagań. Opinią sanitarną z [...] października 2018 r., znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], po uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia przez inwestora, pismem z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonych warunków i wymagań, wymienionych w opinii organu. Po uzyskaniu niezbędnych opinii Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...], odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie zawiadomieniem z [...] listopada 2018 r. organ poinformował strony postępowania, zgodnie z art. 10 K.p.a. o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dnia [...] stycznia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej też jako Burmistrz lub organ I instancji) wydał decyzję [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu przemysłowo- magazynowo -logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w P., gmina S., jednocześnie określił warunki realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W decyzji wzięto pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 u.u.o.ś. i przeanalizowano: rodzaj, skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją inwestycji, gęstość zaludnienia wokół inwestycji oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000. Odnosząc się do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.o.ś. organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na budowie zespołu przemysłowo- magazynowo- logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] obręb [...] w gminie [...]. Uwzględniając rodzaj i skalę przedsięwzięcia, przyjęte założenia, w szczególności brak procesów produkcyjnych mogących stanowić źródło emisji substancji do powietrza oraz rodzaj medium grzewczego organ uznał, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie zainwestowania. Odnosząc się do art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a i c u.u.o.ś. organ stwierdził, iż przedsięwzięcie zostanie zrealizowane w sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], która kształtuje klimat akustyczny w rejonie zainwestowania. Na podstawie przedłożonej karty ustalono, że najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości około 150 m w kierunku wschodnim (zabudowa zagrodowa i mieszkalno-usługowa). W związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia przewiduje się zatrudnienie około 750 osób. Praca prowadzona będzie 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu, w systemie 3 zmianowym. Wjazd i wyjazd na teren inwestycji będzie zlokalizowany w południowej części z [...], położonej wzdłuż drogi krajowej nr [...]. Organ przeprowadził analizę akustyczną i mając na uwadze rodzaj i cechy planowanego przedsięwzięcia, liczbę i lokalizację nowych źródeł emisji hałasu oraz lokalizację przedsięwzięcia w sąsiedztwie innych źródeł kształtujących klimat akustyczny, wskazał że nie przewiduje się przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) na terenach objętych ochroną akustyczną. Uciążliwości akustyczne mogą wystąpić na etapie realizacji przedsięwzięcia i będą powodowane pracą sprzętu budowlanego. Będzie to jednak oddziaływanie krótkotrwałe i odwracalne. Biorąc pod uwagę powyższe, w tym skalę i cechy przedmiotowego przedsięwzięcia, a także rodzaj emisji do środowiska związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, w odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 3 lit. f u.u.o.ś. organ wskazał, że nie przewiduje się znaczących powiązań z innymi przedsięwzięciami w szczególności ponadnormatywnego oddziaływania skumulowanego. W kontekście art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, c, d, f, g, i, j ww. ustawy w oparciu o zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia Burmistrz ustalił, że teren planowanego przedsięwzięcia nie jest zlokalizowany na obszarach wodno-błotnych oraz obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, na obszarach wybrzeży i środowiska morskiego, górskich, leśnych oraz obszarach przylegających do jezior. Przedsięwzięcie nie będzie miało wpływu na obszary o znaczeniu historycznym, kulturowym oraz archeologicznym, nie będzie zlokalizowane na obszarach uzdrowiskowych i ochrony uzdrowiskowej. Przy uwzględnieniu realizacji przedsięwzięcia zgodnie ze wskazanymi warunkami, nie przewiduje się przekroczenia standardów jakości środowiska w związku z realizacją przedsięwzięcia. Z przedłożonych dokumentów wynika, że woda wykorzystywana będzie do zaspokojenia potrzeb socjalno-bytowych pracowników. Inwestor przedstawił sposób zaopatrywania zakładu w wodę z sieci wodociągowej lub własnego ujęcia oraz sposoby odprowadzania ścieków, wód opadowych, roztopów. Inwestor wskazał również sposób gromadzenia odpadów. Organ stwierdził, że spełnione są również kryteria z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e i c u.u.o.ś. Mając na względzie lokalizację przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi, na gruncie ornym obecnie niezagospodarowanym oraz realizację przedsięwzięcia zgodnie z nałożonymi warunkami, organ wskazał, że nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności chronionych, rzadkich lub ginących gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ich siedlisk. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto, przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie wpłynie na krajobraz, korytarze ekologiczne i funkcję ekosystemu. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko. Końcowo organ wskazał, że ze względu na wielkość i złożoność oddziaływania, biorąc pod uwagę opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], a także rodzaj, skalę inwestycji, jej położenie oraz zastosowane rozwiązania techniczne stwierdzono, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie wymienieni na str. 1 niniejszego uzasadnienia wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które po ich rozpoznaniu wydało opisaną we wstępie decyzję. SKO przywołało stan faktyczny sprawy, scharakteryzowało przedsięwzięcie objęte wnioskiem inwestora i wskazało, że nie zaistniały żadne konkretne podstawy, ażeby kwestionować informacje podane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i w wydanych w sprawie opiniach. Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po analizie zebranej dokumentacji uznał, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji administracyjnej nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Organ uznał także, że przedłożona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia pozwala na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w tym względzie i również biorąc pod uwagę dowody zgromadzone w sprawie uznano decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną. SKO wskazało, że kluczową kwestią niezbędną do rozpoznania sprawy było ustalenie czy odwołujący posiadają interes prawny i czy tym samym powinni posiadać przymiot strony postępowania w postępowaniu sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Organ wskazał, że stroną w postępowaniach środowiskowych oprócz wnioskodawcy będą także podmioty legitymujące się prawem rzeczowym do nieruchomości znajdujących się przynajmniej w zasięgu znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które może spowodować zmiany w dotychczasowym sposobie zagospodarowania nieruchomości. Dalej SKO w skazało, iż z porównania informacji wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami, oraz mapy ewidencyjnej należy dojść do wniosku, że zgłoszone przez odwołujących się (z wyjątkiem Pani R. R., której nieruchomość przylega do terenów inwestycyjnych) nieruchomości nie znajdują się na terenie udokumentowanego zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a tym bardziej w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia wynikającego z dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Zgodnie z zapisami karty informacyjnej przedsięwzięcia wspomniane powyżej nieruchomości, nie znajdują się w zasięgu planowanej emisji do powietrza generowanej przez inwestycję, co obrazują izolinie stężeń poszczególnych substancji przedstawionych w załączniku 9 do karty informacyjnej przedsięwzięcia (pyłu [...], dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla, benzenu, węglowodorów aromatycznych, węglowodorów alifatycznych i pyłu zawieszonego PM-2,5). Ponadto w wyniku analizy mapy zasięgu oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia należy stwierdzić, że analizowane nieruchomości znajdują się poza stwierdzonym obszarem oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia (w porze dnia i porze nocy). Dlatego też należy przyjąć, że stwierdzone oddziaływanie planowanego przez inwestora przedsięwzięcia nie będzie miało wpływu na wykonywanie przez Odwołujących prawa własności do ich nieruchomości. W ocenie SKO potwierdza to także opinia RDOŚ w [...] z [...] listopada 2018 r., który stwierdził, iż mając na uwadze wyniki przedłożonej analizy akustycznej, rodzaj i cechy planowanego przedsięwzięcia, liczbę i lokalizację nowych źródeł emisji hałasu oraz lokalizację przedsięwzięcia w sąsiedztwie innych źródeł kształtujących klimat akustyczny, nie przewiduje się przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) na terenach objętych ochroną akustyczną. Uciążliwości akustyczne mogą wystąpić na etapie realizacji przedsięwzięcia i będą powodowane pracą sprzętu budowlanego. Będzie to jednak oddziaływanie krótkotrwałe i odwracalne. Jednocześnie stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza w rejonie zainwestowania. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnej emisji zanieczyszczeń do powietrza i nie wpłynie znacząco na zmiany klimatu na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji. Pomimo stwierdzonego braku formalnego interesu prawnego przez większość osób składających odwołanie SKO wskazało, że dostrzega, iż planowana inwestycja wywołuje sprzeciw lokalnej społeczności mieszkańców [...]. Niemniej sprzeciw okolicznych mieszkańców jako wyłączny argument nie może stanowić samoistnej przesłanki, w oparciu o którą organ mógłby odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, a także opinii PGW [...] z [...] października 2018 r., [...], PPIS w [...] z [...] października 2018 r., [...] i RDOŚ w [...] z [...] listopada 2018 r., [...], można bowiem stwierdzić, że realizacja inwestycji nie naruszy interesu prawnego R. R., a także pozostałych osób, które złożyły odwołanie w sprawie i nie wpłynie na sposób dotychczasowego wykorzystywania prawa własności przez te osoby. Analiza przeprowadzona przez te organy nie wykazała bowiem ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomości skarżących, co doprowadziło wszystkie spośród organów opiniujących do wniosku, iż przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co czyniło zasadnym odstąpienie od nałożeniu takiego obowiązku na inwestora postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2018 r., [...] Ustalenia organów specjalistycznych stoją zatem w sprzeczności ze zgłoszonym przez mieszkańców [...] negatywnym wpływem inwestycji na ich nieruchomości przez wzrost zapylenia i hałasu. Podważanie przyjętych ustaleń wynikających ze wspomnianej dokumentacji wyłącznie w oparciu o twierdzenia i subiektywne odczucia, niepoparte materiałem dowodowym nie może stanowić przyczyny odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie na ww. decyzję SKO w [...] wpłynęły do WSA skargi: L. D., E. S., Ł. B., J. B., U. K., K. B., T. G., P. L., P. B., M. C., J. B., M. K., T. R., B. W., G. M., T. C., P. S., R. R.. WSA w Poznaniu postanowieniami z [...] lutego 2020 r. odrzucił skargi: P. B. (sygn. II SA/Po 1081/18), M. C. (sygn. II SA/Po 1082/19), J. B. (sygn. II SA/Po 1083/19), M. K. (sygn. II SA/Po 1084/19), T. R. (sygn. II SA/Po 1085/19), B. W. (sygn. II SA/Po 1086/19), G. M. (sygn. II SA/Po 1087/19), T. C. (sygn. II SA/Po 1088/19), P. S. (sygn. II SA/Po 1089/19) oraz R. R. (sygn. II SA/Po 1090/19). Postanowienia te uzyskały przymiot prawomocności. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd pozostały skargi wywiedzione przez L. D. (sygn. II SA/Po 1073/19), E. S. (sygn. II SA/Po 1074/19), Ł. B. (sygn. II SA/Po 1075/19), J. B. (sygn. II SA/Po 1076/19), U. K. (sygn. II SA/Po 1077/19), K. B. (sygn. II SA/Po 1078/19), T. G. (II SA/Po 1079/19) oraz P. L. (sygn. II SA/Po 1080/19). Postanowieniem z [...] listopada 2020 r., sygn. II SA/Po 1073/19 WSA w Poznaniu działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Po 1073/19, II SA/Po 1074/19, II SA/Po 1075/19, II SA/Po 1076/19, II SA/Po 1077/19, II SA/Po 1078/19, II SA/Po 1079/19, II SA/Po 1080/19 i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Po 1073/19. Wspomniane skargi mają tożsamą treść, zaskarżono w nich decyzję SKO w [...] w całości, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie : - art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. oraz 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w konsekwencji czego organy nie wyjaśniły w sposób należyty okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, tj. faktycznego zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji (oddziaływania pośredniego drogi mającej obsługiwać planowane przedsięwzięcie), jak również lokalizacji nieruchomości Skarżących względem terenu inwestycji i zmiany natężenia ruchu na drogach dojazdowych, czego skutkiem było niesłuszne ograniczenie kręgu stron postępowania nieuwzględniające skarżących; - art. 8 K.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa, nie bacząc przy tym na zasady współżycia społecznego i dobro jednostki, słuszny interes obywateli, braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na środowisko, co powoduje wykazanie, że ważniejszy jest interes indywidualny inwestora, aniżeli interes społeczny; - art. 6, 8 i 9 K.p.a. poprzez bezkrytyczne uwzględnieniu danych zawartych w Karcie informacyjnej, przy jednoczesnym braku merytorycznej oceny zawartości materiału dowodowego i nie uwzględnianiu zarzutów pozostałych stron postępowania oraz społeczeństwa umożliwiających taką weryfikację, skutkiem czego strefa oddziaływania inwestycji nie została rzetelnie wyznaczona; - art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 4 w zw. art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 dalej u.o ś.) poprzez wskazanie w treści uzasadnienia jedynie ogólnikowych stwierdzeń, polegających na przyjęciu w całości za prawdziwe twierdzeń i wyjaśnień inwestora bez ich analizy, a także poprzez brak merytorycznego odniesienia się do każdego ze zgromadzonych dowodów i zastąpienie badania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ogólnikowymi stwierdzeniami, nie popartymi wiedzą techniczną, ani innymi ekspertyzami, - art. 59, art. 63 i art. 71 u.u.o.ś poprzez utrzymane w mocy błędnej i niezasadnej decyzji wskazującej na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, co skutkowało m.in. wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umożliwiającej wystąpienie o wydanie decyzji o zezwolenie na zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, które w znacznie niekorzystny sposób wpłynie m.in. na środowisko. - art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania, ponieważ wynika to z treści karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz wydanych w postępowaniu opinii, podczas gdy dokonanie prawidłowej wykładni tego przepisu powinno skutkować uznaniem Skarżącego za stronę postępowania, albowiem posiadana przez niego nieruchomość znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które ma status potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko, i które może wprowadzić ograniczenia zagospodarowania tej nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, - art. 74 Konstytucji, poprzez pominięcie w postępowaniu, że ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, a władze publiczne powinny wspierać działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska. W ocenie skarżących wydając decyzję w I instancji Burmistrz nie wziął pod uwagę wszystkich aspektów planowanej inwestycji, w tym w szczególności jej uciążliwości dla mieszkańców, jej oddziaływania na środowisko i naruszenia norm akustycznych. SKO w [...] utrzymując w mocy decyzję Burmistrza nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. Zdaniem skarżących w sprawie powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja będzie miała wpływ na bezpieczeństwo i zdrowie skarżących i ich rodzin, którzy mieszkają w okolicy planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto uczestnik postępowania spółka [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła o oddalenie skarg, wskazując że podniesione w skargach zarzuty w jej ocenie na zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań wskazać należy na specyfikę rozpoznawanej sprawy, która wyraża się w tym, iż w zaskarżonej decyzji z [...] września 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawarło dwa odrębne rozstrzygnięcia, to jest umorzyło postępowanie odwoławcze prowadzone z odwołań K. B., A. K., A. L., A. M., A. R., B. S., B. S., B. W., D. B., E. J., E. M., E. S., F. M., G. W., G. M., H. S., H. Ż., H. D., I. B., J. B., J. B., J. D., J. K., J. U., J. Z., J. B., J. K., J. M., K. B., K. D., K. F., K. G., K. K., K. R., K. W., L. D., Ł. B., Ł. P. K., M. B., M. C., M. K., M. M., M. R.-Ś., M. S., M. C., N. S., P. L., P. B., P. K., P. S., R. K., R. S., R. U., S. K., S. M., T. C., T. G., T. R., T. Ś., U. K. i Komitetu P. M. P. oraz Mieszkańców ul. [...] w [...] wobec ustalenia, iż podmiotom tym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w którym wywiodły środki zaskarżenia (pkt 2 decyzji), oraz rozpoznało merytorycznie odwołanie złożone przez R. R. przyjmując, że posiada ona przymiot strony postępowania, bowiem należąca do niej nieruchomość przylega bezpośrednio do terenów inwestycyjnych i orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji (pkt 1 decyzji). Dalej wskazać należy, iż wszystkie, będące przedmiotem rozpoznania skargi, (wobec skutecznego odrzucenia skargi R. R.) wywiedzione zostały przez osoby, którym organ II instancji odmówił przymiotu strony i umorzył postępowanie z ich odwołań. Powyższa okoliczność wyznacza zakres kognicji orzekającego w niniejszej sprawie sądu administracyjnego. Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei art. 135 P.p.s.a. stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W przypadku rozpoznawania skargi na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji po stronie osoby wnoszącej odwołanie, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego o charakterze formalnym, to granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza zakwestionowane rozstrzygniecie organu wyższego stopnia, a interes prawny podmiotu, któremu w postępowaniu administracyjnym odmówiono przymiotu strony w zaskarżeniu rozstrzygnięcia przed sądem administracyjnym sprowadza się jedynie do poddania kontroli sądowej tego właśnie rozstrzygnięcia o charakterze formalnym. Inaczej rzecz ujmując interes prawny w prowadzeniu postępowania sądowo -administracyjnego (art. 50 ust. 1 P.p.s.a.) wyraża się w konieczności poddania sądowej weryfikacji stanowiska organu co do braku interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym o jakim mowa w art. 28 K.p.a., względnie jak w niniejszej sprawie, która dotyczyła postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań- doprecyzowujących go przepisach szczególnych w postaci art. art. 74 ust. 3a u.u.o.ś.. Zarówno postanowienie o niedopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych, jak i umorzenie postępowania z tej przyczyny, nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia dotykającego wprost decyzji organu pierwszej instancji. Podjęta w tych okolicznościach faktyczno-prawnych decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie (por. wyrok NSA z 10 marca 2009 r., sygn. II OSK 316/08, dost. CBOSA). Co za tym idzie granice sprawy sądowoadministracyjnej wyznacza w niniejszej sprawie wyłącznie orzeczenie o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do skarżących, a nie materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego ukształtowany decyzją organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2020 r., sygn. II OSK 1311/20, z 21 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 556/18, z 10 marca 2020 r., sygn. II OSK 1220/18, z 6 lutego 2020 r., sygn. II OSK 2089/19). Jednocześnie pamiętać należy, iż w sytuacji złożenia od decyzji organu I instancji (w terminie i przez podmioty uprawnione) wielu odwołań, organ odwoławczy co do zasady powinien wydać w jednym terminie jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania środka zaskarżenia złożonego przez inną stronę postępowania. Stąd też w przypadku ustalenia, iż którakolwiek z osób skarżących posiadała przymiot strony postępowania administracyjnego, którego wadliwie odmówił jej organ II instancji koniecznym byłoby uchylenie zaskarżonej decyzji zarówno w części obejmującej umorzenie postępowania z odwołania tej osoby jak i w części w jakiej rozpoznano odwołanie R. R. i orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, albowiem w takiej sytuacji procesowej doszłoby do niedopełnienia obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań złożonych przez strony, co byłoby istotnym naruszeniem przepisów postępowania, stanowiącym przesłankę wznowieniową, albowiem wiązałoby się z pozbawieniem takiego wadliwie nie uznanego za stronę podmiotu udziału w postępowaniu odwoławczym (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że w takiej sytuacji procesowej jaka zaistniała w niniejszej sprawie kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego nie podlegała zgodność z prawem decyzji organu I instancji, albowiem stanowiłoby to niedopuszczalne "wyjście" poza granice sprawy i naruszenie art. 135 P.p.s.a., a nadto Sąd administracyjny dokonałby bowiem w ten sposób kontroli decyzji administracyjnej bez wyczerpania środka zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Co za tym idzie orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w ogóle nie odnosił się do tych zarzutów i argumentacji skarg (przykładowo wskazać można na zarzuty ujęte w tiret 3 i 4 skarg oraz argumentację zawartą na s. 11 i 12 skarg), które dotyczyły oceny zgodności z prawem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] stycznia 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Odnosząc się zaś do stanowiącego istotę problemu występującego w sprawie zagadnienia czy skarżącym: L. D., E. S., Ł. B., J. B., U. K., K. B., T. G. i P. L. przysługiwał przymiot stron postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu przemysłowo-magazynowo- logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] w [...] stwierdzić należy, iż trafne było w tym zakresie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 28 K.p.a. - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl zaś art. 74 ust. 3a u.u.o.ś. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) - stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. art. 74 ust. 3a u.u.o.ś. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. Relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie "strony" w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., zostało zawężone przez przepis . art. 74 ust. 3a u.u.o.ś. Co za tym idzie podstawę do ustalenia kręgu stron jak prawidłowo przyjęło SKO w [...] stanowił art. 74 ust. 3a u.u.o.ś. Nie jest w sprawie okolicznością sporną, że żadna z nieruchomości należących do skarżących, których skargi zostały przyjęte do rozpoznania, nie przylega bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie (art. 74 ust. 3a pkt 1 u.u.o.ś. w ówczesnym brzmieniu), co oznacza, iż oceny przysługiwania im przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dokonać należało wyłącznie w oparciu o zweryfikowanie zaistnienia przesłanek z pkt 2 i 3 tegoż przepisu, to jest czy któremuś ze skarżących przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, względnie do nieruchomości znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Dalej wskazać należy, iż w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej organ prowadzi postępowanie na podstawie dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę oraz całości akt sprawy, przy czym kierując się przesłankami wynikającymi z art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. ustala, komu w postępowaniu przysługują przymioty strony. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika przy tym, by w stosunku nieruchomości należących do L. D., E. S., Ł. B., J. B., U. K., K. B., T. G. oraz P. L. zachodziła, którakolwiek z wskazanych powyżej okoliczności o jakich mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 i pkt 3 u.u.o.ś. Na gruncie kontrolowanej sprawy podkreślić trzeba, iż tego rodzaju ocena nie może mieć charakteru automatycznego i musi odnosić się do konkretnych nieruchomości zlokalizowanych przecież w różnych odległościach i kierunkach od będącej przedmiotem postępowania planowanej inwestycji. Oceniając powyższe zauważyć należy, iż w świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji żadna z nieruchomości należących do skarżących nie znajduje się na obszarze, na którym w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska. Szczególnie wyraźnie widoczne jest to w przypadku nieruchomości stanowiących własność Ł. B., K. B., i T. G. zlokalizowanych przy [...], w pobliżu z [...], a znacząco (ponad 700 metrów) oddalonych od terenu planowanej inwestycji, oddzielonych od niej szeregiem zabudowanych i niezabudowanych nieruchomości i obsługiwanych komunikacyjnie za pomocą ulic innych, niż ta która służyć ma obsłudze planowanej inwestycji. Te same argumenty powtórzyć można w stosunku do skarżących P. L. i L. D., których nieruchomości położone są również przy ul. [...] w odległości od ponad 500 do blisko 700 metrów od terenu planowanej inwestycji, a także w stosunku do nieruchomości J. B. oraz E. S., których nieruchomości położone przy ul. [...] i [...] [...] aczkolwiek zlokalizowane w mniejszej odległości od terenu planowanego przedsięwzięcia, niż omówione wyżej, to jednak także są od niego znacznie oddalone (o ponad 400 metrów). Także położone najbliżej terenu planowanego przedsięwzięcia, spośród nieruchomości skarżących, działki należące do U. K. (odległość od najbliższej granicy terenu planowanego przedsięwzięcia wynosi ok. 250 metrów) nie znajdują się, jak wynika z akt sprawy w obszarze, na którym w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, na co wprost wskazują analizy dotyczące emisji generowanych przez to przedsięwzięcie, w tym emisji hałasu, dla której to emisji uwzględnione w analizie punkty recepcyjne P4 i P5 umieszczono między innymi na i w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości tej skarżącej ustalając, że nie zostaną w nich przekroczone poziomy hałasu (s. 45-46 karty informacyjnej przedsięwzięcia). Żadna z należących do skarżących nieruchomości nie znajduje się także w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Odległość od terenu planowanego przedsięwzięcia nieruchomości należących do L. D., E. S., Ł. B., J. B., K. B., T. G. oraz P. L. jest bowiem na tyle znaczna, iż w sposób oczywisty eliminuje potencjalną możliwość wprowadzenia tego rodzaju ograniczeń. Planowana inwestycja nie wprowadzi także ograniczeń w dotychczasowym sposobie zagospodarowania nieruchomości należącej do U. K.. Co znamienne, również w skargach nie wskazano na tego rodzaju dowody, które wskazywałyby na istnienie w stosunku do poszczególnych nieruchomości skarżących, przesłanek przyznania im statusu stron postępowania na podstawie art. 74 ust. 3a pkt 2 lub 3 u.i.o.ś. W skargach nie wskazano też jakie konkretnie standardy jakości środowiska mogą zostać przekroczone na poszczególnych działkach skarżących zlokalizowanych przecież w odległościach od 250 do blisko 800 metrów od granicy terenu inwestycji. Autorzy skarg nie odnieśli się do konkretnych działek ani ich usytuowania, mimo wyprowadzonej w skargach ogólnej argumentacji o możliwości zalania, względnie podtapiania nieruchomości skarżących w wyniku odprowadzania do gruntu wód opadowych i roztopowych z planowanej inwestycji (pkt 6 na s. 8-9 skarg). Skarżący nie powiązali tej argumentacji z zakwestionowaniem ustaleń przyjętych w tym zakresie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (s. 53-54 karty informacyjnej przedsięwzięcia). W skargach nie wskazano także w jaki sposób interesu prawnego poszczególnych skarżących dotyczą podnoszone okoliczności związane z rozwiązaniami komunikacyjnymi planowanej inwestycji (pkt 5 s. 8 skarg), który to brak przedstawianej w tym zakresie argumentacji jest szczególnie wyraźnie widoczny odnośnie skarg wywiedzionych przez osoby, których nieruchomości położone są przy ul. [...] (skarżący Ł. B., K. B., T. G., P. L. i L. D.), a ich obsługa komunikacyjna nie jest powiązana z [...], za pośrednictwem której ma się odbywać obsługa planowanej inwestycji. Istota zarzutów zgłoszonych w skargach w zakresie dotyczącym braku uznania skarżących za strony postępowania sprowadzała się do zarzucenia organowi naruszenia przepisów postępowania poprzez brak wystarczająco wnikliwej analizy dowodów, zaś argumentując powyższe podjęto próbę zakwestionowania kompletności i przydatności procesowej zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, w tym przede wszystkim karty informacyjnej przedsięwzięcia i uzupełniających informacji przedstawionych przez inwestora. Argumentów zgłoszonych w tym zakresie w uzasadnieniach skarg nie sposób podzielić. Wszystkie złożone, co należy podkreślić jednobrzmiące, skargi operują bowiem głównie ogólnikami co do braku po stronie organu wystarczająco wnikliwej oceny dokumentacji przedstawionej przez inwestora i odwołują się do doświadczenia zawodowego skarżących, z których każdy wskazał, iż to pod jego kierownictwem przygotowywane były uprzednio wnioski o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjne innych, a jakoby podobnych do przedmiotowego przedsięwzięć (s. 7 każdej ze skarg), w tych zaś fragmentach skarg, w których ich autorzy usiłują wskazać na konkretne błędy w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i innych dokumentach, zarzuty w nich zgłoszone okazały się nietrafne. Przykładowo wskazać można na zakwestionowanie w skargach przyjętych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia parametrów generowanego przez planowane przedsięwzięcie ruchu pojazdów mechanicznych jakoby zaniżonych poprzez brak uwzględnienia iż pojazdy będą zarówno wjeżdżać, jak i wyjeżdżać z obszaru inwestycji (s. 6 skarg), podczas gdy z karty informacyjnej przedsięwzięcia wprost wynika, iż uwzględniono w niej przejazdy pojazdów w obu kierunkach oraz manewrowanie na terenie inwestycji (s. 43 karty informacyjnej przedsięwzięcia). Nadto argumentując zaniżoną zdaniem skarżących wielkość ruchu pojazdów i powodowanych przez nie emisji zanieczyszczeń i hałasu powołano się na wielkość planowanego przedsięwzięcia jako obejmującego hale magazynowe o wysokości 25 m (s. 7, 8 i 12 skargi), podczas, gdy tak z wniosku inicjującego postępowanie, karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak i samej decyzji organu I instancji wprost wynika, że przedmiotem postępowania było ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia w postaci zespołu przemysłowo- magazynowo-logistycznego składającego się między innymi z hal o maksymalnej wysokości około 12,5 m (s. 11 karty informacyjnej przedsięwzięcia). Przypomnieć zaś należy, iż przedmiotem oceny w postępowaniu środowiskowym nie jest inwestycja o maksymalnych parametrach możliwych dla zrealizowania na danym obszarze, lecz inwestycja jaką zgodnie z wnioskiem zamierza zrealizować inwestor. Co za tym idzie brak było przesłanek dla kwestionowania przez organy wielkości planowanej inwestycji, w tym wysokości objętych nią hal magazynowych, tylko z tego powodu, że obowiązujący na tym terenie plan dopuszcza zabudowę w większych rozmiarach, w tym o wysokości do 25 metrów. Wskazanie na powyższe okoliczności jest o tyle istotne, iż to między innymi na przesłance wielkości planowanych hal magazynowych skarżący oparli swoje porównania planowanego przedsięwzięcia z innymi zrealizowanymi już inwestycjami o zbliżonym charakterze mające wskazywać na zaniżenie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkości ruchu pojazdów mechanicznych generowanego przez przedsięwzięcie i co za tym idzie dokuczliwych emisji zanieczyszczeń, w tym przede wszystkim hałasu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż nie mogła okazać się skuteczna argumentacja kwestionująca wielkość przyjętego przez organy w ślad za kartą informacyjną przedsięwzięcia generowanego przez nie ruchu pojazdów, ze względu na zaplanowane rozwiązania dotyczące ilości stanowisk ładowania wózków widłowych (s. 6-7 skarg). Rozważania te mają bowiem charakter wyłącznie spekulatywny i co za tym idzie nie mogą prowadzić do podważenia wartości dowodowej karty informacyjnej przedsięwzięcia. Przypomnieć nadto należy, iż to wnioskodawca określa charakter i wielkość planowanej inwestycji, dla której organ określa środowiskowe uwarunkowania uwzględniające parametry, w tym wielkość i intensywność wykorzystania przedsięwzięcia, zgłoszone przez inwestora. Nie zasługuje wreszcie na uwzględnienie powtarzany w skargach argument, że najbliższa zabudowa znajduje się – wbrew ustaleniom organu – w odległości mniejszej niż 150 m od planowanej inwestycji, skoro, skoro żadna z rozpoznawanych skarg nie została złożona przez osobę, której nieruchomość byłaby zlokalizowana w takiej lub mniejszej odległości od terenu inwestycji i która z tego tytułu wyprowadzałaby posiadanie przymiotu strony w sprawie. W ocenie Sądu stwierdzić należy, iż nie sposób przypisać SKO w [...] naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji w części obejmującej umorzenie postępowania odwoławczego prowadzonego z odwołań L. D., E. S., Ł. B., J. B., U. K., K. B., T. G. i P. L. naruszenia jakichkolwiek, w tym wskazanych w skargach, przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, co uzasadniało oddalenie skarg tych podmiotów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.