II SA/Po 107/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę /-/ W. Batorowicz

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. E. i R. S. od decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. , działającego z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] października 2020 r. Nr [...] wydanej w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego na pokrycie kosztów utrzymania dziecka W. M. w rodzinie zastępczej niezawodowej w kwocie [...]zł - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. (działający jako organ I instancji), pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako – "p.p.s.a", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd przyjmujący, że jeżeli obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela (por. uchwałę NSA z 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00, ONSA 2001/1/17 oraz z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). W orzecznictwie utrwalone jest również stanowisko zgodnie z którym, z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, natomiast uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanego dalej CBOSA). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga została wniesiona przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. , który działał w sprawie z upoważnienia Starosty [...] jako organ pierwszej instancji wydając decyzję w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie posiada zatem w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do sądu. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby w tej samej sprawie Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie występował jako organ wydający orzeczenie merytoryczne oraz jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. Innymi słowy dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach (por. postanowienie WSA w Poznaniu z 25 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 108/16 CBOSA). W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. /-/ W. Batorowicz