II SA/Po 1009/16

Dnia 18 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], nr [...] Starosta P. orzekł o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2016 r. w związku z osiągnieciem przez niego wieku emerytalnego. Jednocześnie wystawiono A. K. zaświadczenie potwierdzające, że zarejestrowany był w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (dalej: PUP) jako osoba bezrobotna w okresie od [...] marca 2009 r. do [...] lipca 2016 r. A. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, jednocześnie wnosząc o sprostowanie daty zarejestrowania w PUP zawartej w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] Starosta P. odmówił A. K. zmiany okresu zarejestrowania w PUP potwierdzonego w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2016 r. Jako podstawę prawną wydania postanowienia organ wskazał art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że PUP może potwierdzić wyłącznie okres rejestracji w tutejszym Urzędzie, albowiem z akt sprawy wynika, że A. K. zarejestrowano w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. od dnia [...] marca 2009 r. Wydane zaświadczenie z dnia [...] lipca 2016 r. zatem zawiera prawidłową datę. W tej sytuacji nie można zmienić okresu zarejestrowania wskazanego w tym zaświadczeniu. Na powyższe postanowienie Starosty P. A. K. wniósł zażalenie wskazując, że początkową datą zarejestrowania go w PUP był dzień [...] stycznia 2008 r. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną postanowienia Wojewoda wskazał art. 123 w zw. z art. 219 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że zaświadczenie wystawione przez PUP w P. w dniu [...] lipca 2016 r. wydane zostało na podstawie prawomocnej decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. orzekającej o uznaniu A. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2009 r. Dlatego brak jest podstaw do zmiany treści zaświadczenia wskazującego, że A. K. zarejestrowany był jako osoba bezrobotna w PUP w P. w okresie od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] lipca 2016 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie Wojewody, żądając jego uchylenia. Skarżący zarzucił organom orzekającym niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy i pominięcie materiału dowodowego. Wskazał, że zgłosił się o zarejestrowanie w charakterze osoby bezrobotnej [...] stycznia 2008 r. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Na wniosek skarżącego referendarz sądowy tutejszego Sądu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. ustanowiła dla A. K. adwokata z urzędu, umarzając jednocześnie postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] maja 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę, a ponadto wnosi o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna, albowiem postanowienia organów obu instancji co do istoty odpowiadają prawu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej: P.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie okresu, w którym skarżący A. K. zarejestrowany był w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. jako osoba bezrobotna. W tym miejscu zauważyć trzeba, iż choć Starosta P. sformułował rozstrzygnięcie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r. w ten sposób, że odmówił skarżącemu zmiany okresu zarejestrowania w PUP w P. potwierdzonego w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2016 r., w którym okres ten ustalono od [...] marca 2009 r. do dnia [...] lipca 2016 r. Skarżący domagał się zaś, by organ uznał, że początkową datą rejestracji był dzień [...] stycznia 2008 r., to uznać należy, iż istotą rozstrzygnięcia organu była odmowa wydania A. K. zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Na powyższe wskazuje także powołana przez organy podstawa prawna ich rozstrzygnięć. W niniejszej sprawie postanowienia zostały wydane w trybie określonym w Dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Przepis art. 217 § 2 K.p.a. określa, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z powołanych przepisów wynika, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ w zaświadczeniu stwierdza jedynie, co mu jest wiadome, natomiast nie rozstrzyga żadnej sprawy. W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające może dotyczyć zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga. Jest ono zatem ograniczone do badania dokumentacji o charakterze określonym w art. 218 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., I OSK 3227/14, Lex nr 2100700). W okolicznościach niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miały trzy okoliczności, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze, jak wynika z akt sprawy Starosta P. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. orzekł o uznaniu A. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2009 r., a na skutek odwołania strony Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy. Następnie tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Po [...] oddalił skargę A. K. od powyższej decyzji Wojewody. Po wtóre ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Starosta P. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2016 r., z uwagi na osiągniecia wieku emerytalnego przez stronę. Wskutek powyższego tj. powołanych decyzji Starosty z dnia [...] maja 2011 r. i z dnia [...] lipca 2016 r., z upoważnienia Starosty [...] PUP w P. wydał A. K. zaświadczenie potwierdzające zarejestrowanie go w tamtejszym Urzędzie Pracy w okresie od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] lipca 2016 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Starosta P. dysponując ostateczną decyzją potwierdzającą początkową datę uznania skarżącego za osobę bezrobotną (tj. [...] marca 2009 r.) nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej przez A. K. treści, tj. potwierdzającego, że skarżący nabył ów status z dniem [...] stycznia 2008 r. Przepis art. 219 K.p.a. stanowi zaś, że odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Prawidłowo zatem Starosta P. nie mogąc wydać zaświadczenia o treści żądanej przez A. K., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmówił mu wydania zaświadczenia o żądanej treści dotyczącej początkowej daty okresu zarejestrowania skarżącego jako osoby bezrobotnej. W świetle powyższego za chybione należy uznać zarzuty podniesione w skardze jakoby organy orzekające nie wyjaśniły istotnych w sprawie okoliczności i pominęły zgromadzony materiał dowodowy. Sąd raz jeszcze pragnie podkreślić, że skoro stwierdzono, że ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. uznano skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2009 r. i takie też zapisy figurują w prowadzonej przez organ ewidencji osób zarejestrowanych jako bezrobotne, to w świetle art. 218 § 1 i 2 K.p.a. brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego co do ustalenia początkowej daty okresu zarejestrowania A. K. jako osoby bezrobotnej. W tym stanie rzeczy, uznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie za bezzasadną Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Zgłoszony na rozprawie w dniu [...] maja 2017 r. wniosek pełnomocnika z urzędu o przysądzenie kosztów zastępstwa procesowego nieuiszczonych nawet w części zostanie rozpoznany na posiedzeniu niejawnym przez referendarza sądowego stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.