II SA/Op 70/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński - spr. po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

J. M. - zwana w dalszej części także: "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 listopada 2019 r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skargę oddalił. Na wniosek skarżącej, odpis ww. orzeczenia wraz z uzasadnieniem został jej doręczony w dniu 7 lipca 2020 r., w formie elektronicznej. Skarżąca pismem z dnia 7 lipca 2020 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 20 lipca 2020 r. (obydwa wniesione drogą elektroniczną), wywiodła osobiście skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wprawdzie w tytule pism skarżąca używa zwrotu: "sprzeciw", jednakże z uwagi na ich treść kwestionującą jednoznacznie wskazany wyrok tut. Sądu z dnia 15 czerwca 2020 r., uznane zostały jako skarga kasacyjna od ww. wyroku. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SPP/Op 47/20 starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych. Orzeczenie to zostało utrzymane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SPP/Op 47/20. Na skutek kolejnego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SPP/Op 49/20, ustanowił dla skarżącej radcę prawnego z urzędu, a także umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SPP/Op 51/20, wydanym na skutek kolejnego wniosku skarżącej, referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną sporządzoną przez J. M. należało odrzucić. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej RP albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (art. 175 § 2a p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna z dnia 7 lipca 2020 r. (uzupełniona następnie pismem z dnia 20 lipca 2020 r.) została sporządzona i podpisana osobiście przez skarżącą. Z akt sprawy nie wynika, aby była ona adwokatem, radcą prawnym lub innym uprawnionym podmiotem, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy wniesiona skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, a zastosowanie znajdzie przepis art. 178 p.p.s.a., w myśl którego w takim wypadku wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. W sprawie podkreślenia wymaga, że wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącą w trakcie trwających postępowań z wniosków o przyznanie prawa pomocy, które zarejestrowane zostały pod sygn. akt: II SPP/Op 47/20, II SPP/Op 49/20 i II SPP/Op 51/20, nie ma wpływu na ocenę dopuszczalności tej skargi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA: z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1209/18; z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 1029/19; obydwa orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, skarga taka podlega odrzuceniu bez wzywania do usunięcia braków, a odrzucenie skargi kasacyjnej w opisanych okolicznościach sprawy, nie nosi znamion przedwczesności. Warto jednocześnie zaakcentować, że doręczając korespondencję sądową zawierającą odpis zapadłego w niniejszej sprawie wyroku, pouczono skarżącą o trybie wniesienia skargi kasacyjnej i o obowiązku sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca nie zastosowała się do wynikających z ww. przepisów wymogów. Dostrzeżenia przy tym wymaga, że skarżącej ustanowiono pełnomocnika z urzędu po wydaniu wyroku w sprawie. W takim zatem przypadku, w świetle przepisów art. 177 § 3 p.p.s.a., odrzucenie skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącą, nie powoduje ograniczenia jej prawa do sądu, skoro termin do wniesienia skargi kasacyjnej dla pełnomocnika z urzędu biegnie od dnia zawiadomienia go o jego wyznaczeniu na pełnomocnika. Uwzględniając powyższe, skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącą należało odrzucić, stosownie do art. 178 p.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.