II SA/Op 419/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 12 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zwrotu prawa jazdy postanawia odrzucić skargę.

Starosta Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r., nr [...], nałożył na skarżącego D. S. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zwrotu prawa jazdy w kwocie 1.000 zł. Z pouczenia zawartego w doręczonym stronie postanowieniu wynikało prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Pismem z dnia 21 czerwca 2021 r. skarżący D. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, między innymi na powyższe postanowienie. Skarga była początkowo zarejestrowana w tut. Sądzie w Dzienniku korespondencji ogólnej pod sygn. akt II/Og 92/21 i w Dzienniku korespondencji pod sygn. akt II DK/Op 36/21, a następnie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2021 r. została z niej wyłączona - do odrębnego postępowania - skarga w części dotyczącej postanowienia Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 12 maja 2021 r., nr [...], i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 419/21. W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego, Wicestarosta Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na wstępie wskazania wymaga, że niniejsza sprawa dotyczy skargi strony skarżącej złożonej na postanowienie organu pierwszej instancji, tj. Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 12 maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zwrotu prawa jazdy Zgodnie z pouczeniem zawartym w objętym skargą postanowieniu skarżący, nie zgadzając się z nim, mógł złożyć na nie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, jako organu drugoinstancyjnego, w terminie 7 dni od doręczenia. Od rozstrzygnięcia tego organu odwoławczego stronie skarżącej przysługiwałaby skarga do Sądu. Stosowanie natomiast z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, co jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że skoro stronie przysługiwało zażalenie do organu odwoławczego, to tym samym ten środek zaskarżenia powinna złożyć zanim uruchomi kontrolę sądową kwestionowanego orzeczenia. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Starosty Powiatu Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 12 maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zwrotu prawa jazdy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Natomiast wniesiona przez skarżącego bezpośrednio do tut. Sądu skarga na powyższe postanowienie, będące postanowieniem organu I instancji jest niedopuszczalna. Rozpoznanie takiej skargi przez Sąd, stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 – 5 tego przepisu. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem zasad i trybu jej wnoszenia. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.