II SA/Op 393/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SO/Op 10/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił T. R. radcę prawnego, w celu wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 września 2014 r., nr [...], w przedmiocie prawa pomocy w sprawie usług opiekuńczych. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla T. R., radcę prawnego A. W. Po wniesieniu skargi sprawa została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 393/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił na wniosek pełnomocnika termin do wniesienia skargi, a wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., oddalił skargę. Pełnomocnik, pismem procesowym z dnia 1 grudnia 2016 r. zwrócił się o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, otrzymał go w dniu 27 grudnia 2016 r. W dniu 10 stycznia 2017 r. pełnomocnik złożył do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku, wraz z odpisem dla doręczenia jej skarżącemu. Opinia ta uznana została przez Sąd za sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności. W dniu 25 stycznia 2017 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu, o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek ponownego wniosku skarżącego z dnia 25 stycznia 2017 r., podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Ponieważ T. R. z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako osoba skarżąca decyzję dotyczącą usług opiekuńczych, został zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne. O powyższej okoliczności ustawowego zwolnienia skarżącego od uiszczania kosztów sądowych, referendarz sądowy wypowiedział się już w postanowieniu z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SO/Op 10/15. Odnosząc się do wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zauważyć należy, że ww. postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., został ustanowiony T. R. radca prawny. Na skutek tego orzeczenia, Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącego w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, radcy prawnego z urzędu w osobie A. W. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł do tut. Sądu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a także złożył wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, oraz opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Wobec powyższych ustaleń brak jest podstaw do wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu. W cyt. ustawie P.p.s.a., brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie, w sytuacji gdy zostało jej już przyznane prawo pomocy w tym zakresie. Prawo to zostało zatem przez skarżącego już skonsumowane (por. postanowienie z dnia 22 kwietnia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego; sygn. akt II OZ 262/05; umieszczone na stronach internetowych Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wobec tego, że skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., określającego, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis art. 249 a, wprowadził art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmiany te weszły w życie w dacie 15 sierpnia 2015 r. i na mocy art. 2 cyt. ustawy o zmianie ustawy P.p.s.a., mają zastosowanie do postępowań wszczętych przed tą datą. W tej sytuacji postępowanie z każdego kolejnego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy może, zatem zostać jedynie umorzone. Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249 a w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.