II SA/Op 32/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę.

F. K. (zwany dalej "skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 listopada 2020 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim z dnia 24 września 2020 r., nakazującą F. K. i B. K. rozbiórkę obiektu garażowego nr [...] położnego w [...] przy ul. [...]. Pismem procesowym z dnia 4 stycznia 2021 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 21 stycznia 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł i do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: - wskazanie numeru PESEL; - jednoznaczne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie wskazanie daty oraz numeru zaskarżonego aktu, w szczególności czy przedmiotem skargi jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 18 listopada 2020 r., nr [...], znak [...] oraz - nadesłanie dwóch odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Wezwania te zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały przesłane w jednej przesyłce i doręczone skarżącemu osobiście w dniu 10 lutego 2021 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (k. nr 28 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, a także nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Brak wpisu potwierdza zapisek urzędowy z dnia 25 lutego 2021 r. (k. nr 29 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. - do skargi należy również dołączyć m.in. jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Stosownie natomiast do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., pierwsze pismo wnoszone do sądu (w tym skarga) powinno zawierać w szczególności PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Ponadto, zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Opłaty sądowe obejmują wpis oraz opłatę kancelaryjną. Stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi odnotować trzeba, że zawierała ona braki fiskalne w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi, a także braki formalne polegające na niepodaniu numeru PESEL skarżącego, nieoznaczeniu przedmiotu zaskarżenia oraz niedołączeniu dwóch odpisów skargi. Z tych względów wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, a wezwanie w tym przedmiocie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2021 r. Wyznaczony przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności rozpoczął zatem bieg w dniu 11 lutego 2021 r. i upłynął w dniu 17 lutego 2021 r. (środa). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie zastosował się do wezwań, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. oświadczenia o cofnięciu skargi, zauważyć należy, że Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia skarżącego. Wprawdzie, zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie z reguły wiąże sąd (chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności), jednakże takie badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.