II SA/Op 25/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ł. na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 2 lipca 2015 r., Nr XIII/203/15 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. P. Ł. (dalej zwany również skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 2 lipca 2015 r., Nr XIII/203/15, w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w zakresie jej § 3 pkt 3. Podniósł, że przepis ten wprowadza możliwość nabycia "identyfikatora mieszkańca", czyli identyfikatora uprawniającego do parkowania na preferencyjnych warunkach jedynie dla osób posiadających pojazd z tytułu: własności, współwłasności lub konsumenckiej umowy leasingu, co stanowi przekroczenie przez Radę Miasta Opola granicy upoważnienia ustawowego do wprowadzenia opłat abonamentowych dla niektórych użytkowników drogi, a to świadczy o naruszeniu art. 13b ust. 3, 4 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693) w związku z art. 2 i art. 94 Konstytucji RP. Wskazał też na naruszenie art. 32 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Gmina Opole wniosła o oddalenie skargi. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2023 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie nr PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 1 lutego 2023 r. skarżący wskazał nr PESEL oraz w dniu 2 lutego 2023 r. uiścił wymagany wpis od skargi. Następnie skarżący został wezwany, do rąk pełnomocnika radcy prawnego S. S., do wykazania: - że przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą i w tym celu nadesłanie wystosowanego do organu pisma wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia, - naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, stosownie do wymagań art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o samorządzie gminnym". Wezwanie zawierało pouczenie, że brak odpowiedzi w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono w dniu 2 marca 2023 r. Pismem procesowym z dnia 7 marca 2023 r., wniesionym w zakreślonym przez Sąd terminie, pełnomocnik skarżącego podniosła, że wezwanie skarżącego do wykazania, iż przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą jest bezzasadne z uwagi na brak przepisu prawa nakazującego wystosowanie przez skarżącego takiego wezwania. Ponadto wskazała, że kwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącego, ponieważ jej przepisy stanowią źródło obowiązku administracyjnego skarżącego, tj. obowiązku uregulowania należności, jakie stanowią opłaty dodatkowe za parkowanie za trzy dni oraz koszty upomnienia, w łącznej kwocie 316 zł. Podstawę prawną nałożonych opłat stanowią przepisy zaskarżonej uchwały, wedle których skarżący, jako mieszkaniec O. przy ul. [...] oraz posiadacz samochodu na podstawie umowy leasingu operacyjnego, nie jest uprawniony do wykupu abonamentu parkingowego w strefie A. Dodała pełnomocnik, że skarżący wyjaśnił w skardze w sposób wyczerpujący powody, dla których nieuzasadnione jest przyznawanie i pozbawianie takiego uprawnienia przez zaskarżoną uchwałę. Przypadek skarżącego, który osobiście ponosi ujemne konsekwencje kwestionowanych regulacji, dowodzi istnienia jego interesu prawnego w rzeczonej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Taki właśnie akt stał się przedmiotem skargi P. Ł., który zakwestionował legalność części uchwały Rady Miasta Opola z dnia 2 lipca 2015 r., Nr XIII/203/15, w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Możliwość wniesienia skargi na akt prawa miejscowego przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na dzień wniesienia skargi - Dz. U. z 2022 r. poz. 559, z późn. zm., obecnie - Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnić trzeba, że takie brzmienie wskazanego przepisu obowiązuje od 1 czerwca 2017 r., natomiast przed tą datą art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powołane ostatnio brzmienie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (chodzi o P.p.s.a. - dop. Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 2 lipca 2015 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Stosownie natomiast do art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała siedmiu sędziów NSA dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, dostępna na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powiedzianego dotychczas stwierdzić należy, że zaskarżenie uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego wydanej przed 1 czerwca 2017 r. jest możliwe po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z argumentacją pełnomocnika skarżącego podkreślić przyjdzie, że wprawdzie przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 cyt. wcześniej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 czerwca 2017 r. został zniesiony zawarty w wyżej przytoczonym przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymóg wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa, a przepis art. 52 § 4 P.p.s.a. został uchylony oraz zmieniony został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., jednakże na mocy art. 16 i art. 17 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej, zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Tak więc skarżący, wbrew stanowisku wyrażonym w piśmie z dnia 7 marca 2023 r., był zobowiązany do złożenia przed wniesieniem skargi sądowej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym, że skarżący nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą, Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a tego przepisu (punkt 1 sentencji postanowienia). Orzeczenie o zwrocie wpisu sądowego od skargi, zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.