II SA/Op 244/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 12 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

S. G. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 12 kwietnia 2018 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 grudnia 2017 r. nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Dobrodzienia z dnia 29 maja 2014 r., nr [...] w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr a i nakazania L. i E. P. przywrócenia stanu poprzedniego "poprzez usunięcie składnika roślinnego drzew iglastych" i udrożnienie ciągu drenarskiego "poprzez wykonanie nowego ciągu drenarskiego (...) wg załączonego profilu podłużnego", określenia parametrów drenu oraz obciążenia kosztem wykonania prac drenarskich w obrębie działki nr a S. G. jako jej właścicielki (pkt 1), a także zobowiązania L. i E. P. – właścicieli działki nr b, do utrzymania i konserwowania nowego ciągu drenarskiego w należytym stanie technicznym w obrębie własnej nieruchomości (pkt 2). W skardze, skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wnosząc o oddalenie skargi, nie odniosło się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, ta tymczasowa ochrona następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci bowiem moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1) bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanką wstrzymania wykonania aktu (decyzji, postanowienia) jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego wniosek o wstrzymanie dotyczy, zatem odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W literaturze przedmiotu przyjęto, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (patrz: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, LexisNexis - Wydanie 3, Warszawa 2008 r., s. 219). Od zasady tej dopuszczalne są wyjątki, usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami sprawy. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała zarówno przesłanek, na jakich opiera swój wniosek, jak też nie przedstawiła żadnych okoliczności lub dokumentów uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawiła dowodów na jego poparcie, ograniczając się w istocie do samego sformułowania wniosku. Mając na względzie powyższe. Dlatego Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek warunkujących udzielenie żądanej ochrony tymczasowej. Ponadto z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika ugruntowany pogląd zawarty między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 800/09 (dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), iż trudno doszukiwać się bezpośrednich skutków wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., a to w związku z charakterem prawnym decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności innej decyzji administracyjnej. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji administracyjnej nie nadaje się do wykonania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.