II SA/Op 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie stwierdzenia nienależnie pobranego świadczenia – zasiłku stałego postanawia: umorzyć postępowanie.

J.W., pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2014 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, działającego z upoważnienia, Wójta Gminy [...], Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], uznającej za nienależnie pobrane świadczenie – zasiłek stały, wypłacone za okres od dnia 16 września 2011 r. do dnia 31 marca 2013 r. w kwocie 8.349 zł oraz uznającej za nienależne świadczenie – w formie składki zdrowotnej za okres od dnia 16 września 2011 r. do dnia 31 marca 2013 r. W dniu 28 maja 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo G. O., siostry skarżącego, informujące, że skarżący zmarł. Na żądanie Sądu, w dniu 16 czerwca 2014 r. Urząd Stanu Cywilnego w Opolu, przekazał do akt sprawy oryginalny odpis skrócony aktu zgonu J. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania : 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie procesowego wydane w sprawie uznania za nienależnie pobrane świadczenie w formie zasiłku stałego, przyznawanego na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej osobom, których indywidualna sytuacja materialna i rodzinna uzasadnia przyznanie im prawa do świadczeń z pomocy społecznej. Tak więc przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw ściśle związanych z osobą skarżącego. Niewątpliwie następstwo prawne stron dotyczy wyłącznie praw zbywalnych lub dziedzicznych. Analiza w tym kontekście przepisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) traktujących o zasiłku stałym dowodzi, że uprawnienie do tego zasiłku wiąże się z osobą zmarłego, nie jest prawem zbywalnym lub podlegającym dziedziczeniu. Jak wynika z akt sprawy skarżący J.W. zmarł w dniu 27 maja 2014 r., po wniesieniu skargi do Sądu, a zatem postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.