II SA/Op 238/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na skutek wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej T. R., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy).

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2013 r., nr [...]. Odpis ww. orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu, w dniu 8 sierpnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy ustanowił skarżącemu adwokata z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika T. R. został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...], przy ulicy [...]. Przy piśmie procesowym z dnia 13 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Poinformował także, że ww. opinia została przesłana poleconą przesyłką na adres skarżącego, na potwierdzenie czego przedłożył odpis pocztowego dowodu nadania przesyłki. Wniósł ponadto o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one opłacone zarówno w całości, jak i w części. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z poźn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Przepis art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Z treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł. Stosownie natomiast do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszym przypadku adwokat M. K. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z treści pisma procesowego pełnomocnika z dnia 13 września 2014 r. (k-91 akt sądowych) i odpisu dowodu nadania przesyłki poleconej (k-98 akt) wynika, że opinia powyższa została przesłana skarżącemu na adres podany w skardze. Ponadto, pełnomocnik złożył oświadczenie, że udzielona z urzędu pomoc prawna nie została opłacona w całości ani w części. Zaistniały zatem przesłanki do przyznania adwokatowi wynagrodzenia w stawce, o jakiej mowa § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, co stanowi 180 zł. Pełnomocnik ustanowiony został bowiem po wydaniu wyroku w sprawie i nie reprezentował skarżącego w postępowaniu I instancji (por.: postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 154/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Przyznane wynagrodzenie, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało powiększyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, a zatem wyliczony w ten sposób należny podatek VAT wyniósł 41,40 zł. W związku z powyższym, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł jak w sentencji.