II SA/Op 229/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na rozkaz organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 20 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmian organizacyjno-etatowych postanawia odrzucić skargę.

Skarżący K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na rozkaz organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 20 listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie zmian organizacyjno-etatowych. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego rozkazu organizacyjnego "w zakresie przesunięcia stanowiska etatowego Specjalisty Zespołu Ds. Informatyki (nadkomisarza - 6 grupy zaszeregowania) do Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego KPP w [...]". Skarżący wniósł także skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 14 marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne. W tej ostatnio wskazanej sprawie prowadzone jest w tut. Sądzie odrębne postępowanie. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, że zaskarżony rozkaz organizacyjny - na mocy którego został zmieniona struktura organizacyjna KPP w [...] - nie jest aktem administracyjnym podlegającym kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym oceną, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej: K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Niniejsza skarga dotyczy rozkazu organizacyjnego, a zatem zarządzenia organizacyjnego, a to oznacza, że skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu przez Sąd bez merytorycznego rozpatrzenia. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądowe, w którym słusznie podnosi się, że "kwestia określenia statusu, podziału danej jednostki, jej struktura, etaty i wymagania na danym stanowisku, należą do kierownika właściwej jednostki, albo przełożonego, i jako akty generalne i wewnętrzne służby, nie mogą być oceniane zwłaszcza (nawet) ad casum w indywidualnej sprawie" (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 5/14, dostępny - tak jak wszystkie powołane poniżej orzeczenia - na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie też wywodził NSA w wyroku z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2/18, że "z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek ustalania powodów likwidacji konkretnego stanowiska. Materia ta zastrzeżona jest bowiem dla właściwych organów odpowiedzialnych za sprawy organizacyjne Policji. Nadto rozstrzygnięcia w tej kwestii (zarządzenia organizacyjne) nie stanowią aktów, czy czynności kontrolowanych z mocy art. 3 § 2 P.p.s.a. przez sądy administracyjne". Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1358/16, wskazując, że w zakresie kognicji sądów administracyjnych nie mieści się kontrola zagadnienia zasadności przeprowadzania zmian stanowisk i ich likwidacji, wynikająca z potrzeb organizacyjnych, a rozstrzygnięcia w tej kwestii (zarządzenia organizacyjne) nie stanowią aktów czy czynności kontrolowanych przez sądy administracyjne. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 art. 58 P.p.s.a.). Odnotować jedynie można, że do kognicji sądów administracyjnych należy natomiast sprawa ze skargi K. C. na rozkaz personalny, która będzie rozpoznawana w odrębnym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.