II SA/Op 153/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o przyznaniu pomocy finansowej w formie nieodpłatnych posiłków na ekwiwalent pieniężny wniosku skarżącej z dnia 10 sierpnia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 153/17, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił J. M. radcę prawnego, w sprawie opisanej w sentencji skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 stycznia 2017 r., zakończonej wydaniem przez tut. Sąd wyroku z dnia 16 maja 2017 r. oddalającego skargę. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej, radcę prawnego K. B. Pełnomocnik z urzędu, pismem procesowym z dnia 21 lipca 2017 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. W dniu 10 sierpnia 2017 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej złożony na urzędowym formularzu, o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." referendarz sądowy zważył, co następuje: Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek ponownego wniosku skarżącej z dnia 10 sierpnia 2017 r., podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Ponieważ skarżąca z mocy samej ustawy P.p.s.a., jako osoba skarżąca decyzję dotyczącą niedodpłatnych posiłków przyznawanych, jako forma pomocy społecznej, została zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, to postępowanie z jej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne. O powyższej okoliczności ustawowego zwolnienia skarżącej od uiszczania kosztów sądowych, referendarz sądowy wypowiedział się już w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2017 r. Odnosząc się do wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu zauważyć należy, że ww. postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r., został ustanowiony dla niej radca prawny. Na skutek tego orzeczenia, OIRP w Opolu poinformowała o wyznaczeniu do reprezentowania skarżącej w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, radcy prawnego z urzędu w osobie K. B. Wyznaczony pełnomocnik sporządził i wniósł do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Opinia ta została uznana przez sędziego sprawozdawcę za sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności i w dniu 4 sierpnia 2017 r. doręczona małżonkowi J. M. – T. R., występującemu także w sprawie, jako pełnomocnik skarżącej. Wobec powyższych ustaleń brak jest podstaw do wyznaczenia skarżącej kolejnego pełnomocnika z urzędu. W cyt. ustawie P.p.s.a., brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie, w sytuacji gdy zostało jej już przyznane prawo pomocy w tym zakresie. Prawo to zostało zatem przez skarżącą już skonsumowane (por. postanowienie z dnia 22 kwietnia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego; sygn. akt II OZ 262/05; umieszczone na stronach internetowych Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wobec tego, że skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także korzysta ona z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jej ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., określającego, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis art. 249 a, wprowadził art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmiany te weszły w życie w dacie 15 sierpnia 2015 r. i na mocy art. 2 cyt. ustawy o zmianie ustawy P.p.s.a., mają zastosowanie do postępowań wszczętych przed tą datą. W tej sytuacji postępowanie z każdego kolejnego wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy może zostać jedynie umorzone. Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249 a w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.