II SA/Op 144/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka-Sinicka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. (datowanego na dzień 20 sierpnia 2018 r.) o przyznanie prawa pomocy obejmującego częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty kasacyjnej oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r., starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 20 lutego 2018 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku S. P. z dnia 8 kwietnia 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k:17-18 akt sądowych), zwolnił skarżącego od wpisu sądowego od skargi, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Kolejnym wnioskiem z dnia 21 maja 2018 r., skarżący zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty kasacyjnej oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (k:42-43 akt). Na skutek rozpoznania opisanego wniosku, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 czerwca 2018 r. ustanowił skarżącemu adwokata, a w pozostałym wnioskowanym zakresie, odmówił przyznania prawa pomocy. S. P. ponownie, tym razem po raz trzeci, zwrócił się z wnioskiem z dnia 7 lipca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy (k:65-66 akt), nadal żądając częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie opłaty kasacyjnej oraz ustanowienia adwokata. Po rozpoznaniu tego wniosku, referendarz sądowy w dniu 31 lipca 2018 r. wydał orzeczenie o odmowie zmiany postanowienia referendarza z dnia 12 czerwca 2018 r., ustanawiającego skarżącemu adwokata, a w pozostałym zakresie, odmawiającego przyznania prawa pomocy. Po raz czwarty skarżący zwrócił się do tut. Sądu o przyznanie prawa pomocy wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2018 r., żądając ponownie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie opłaty kasacyjnej oraz ustanowienia adwokata. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek kolejnego wniosku skarżącego (datowanego na dzień 20 sierpnia 2018 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od "opłaty kasacyjnej" oraz ustanowienie adwokata, należało umorzyć. Zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W literaturze przyjmuje się, że przepis ten należy interpretować w sposób rozszerzający tzn. obejmujący również takie sytuacje, w których zbędność rozpoznania wniosku zachodziła już w momencie jego złożenia (Por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 990). Jeżeli żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte, rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści staje się zbędne (tak w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 569/16, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem postępowanie z wniosku S. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie "opłaty kasacyjnej" i ustanowienia adwokata (pełnomocnika z urzędu), zostało już prawomocnie zakończone. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2018 r. ustanowiono skarżącemu adwokata oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym, wnioskowanym zakresie. Następnie, na skutek kolejnego wniosku skarżącego w zakresie co poprzedni wniosek, referendarz sądowy w dniu 31 lipca 2018 r. odmówił zmiany wyżej przywołanego postanowienia z dnia 12 czerwca 2018 r. Obydwa orzeczenia referendarza (z dnia 12 czerwca 2018 r. i z dnia 31 lipca 2018 r.) są prawomocne, wobec nie złożenia przez skarżącego środka zaskarżenia. Wobec powyższego, prowadzenie kolejnego postępowania w opisanym zakresie jest zbędne i postępowanie to należało umorzyć. O powyższym, referendarz sądowy działając na zasadzie art. 249 a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.