II SA/Ol 966/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lutego 2017r. utrzymujące w mocy zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 9 stycznia 2017r. w sprawie ze skargi J. W. na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej postanawia: odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek J. W. o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie utrzymał w mocy zarządzenie Referendarza. Odpis postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 3 marca 2017 r. Na to postanowienie strona wniosła zażalenie. Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2017r. J. W. został poinformowany, że Sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przesyłając odpis postanowienia z dnia 27 lutego 2017r. wraz z uzasadnieniem, wydanym w sprawie o sygn. II SA/Ol 966/16, mylnie wskazał, że od powyższego postanowienia służy stronie zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak zaś stanowi art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Wniesione zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.