II SA/Ol 960/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skarg Z. R., E. K. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżących: Z. R. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych), E. K. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) oraz M. C. kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Z akt sprawy przesłanych Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Olsztynie wynika, że 1 czerwca 2022 r. do Urzędu Gminy w D. wpłynął, złożony przez M.A. (dalej "wnioskodawca), prowadzącego działalność pod nazwą "A.", wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża N.V/1 na części działki ewidencyjnej numer [1], obręb [W], gmina D. (dalej inwestycja, przedsięwzięcie). Do wniosku załączono szereg załączników, w tym między innymi kartę informacyjną przedsięwzięcia. W związku z powyższym organ pierwszej instancji w dniu 15 czerwca 2022 r. wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Olsztynie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia oraz ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie organ pierwszej instancji, w drodze obwieszczenia, zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że 27 czerwca 2022 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie wydał postanowienie, w którym wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia, nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie organ ten wskazał działania, które wnioskodawca musi podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Z kolei w dniu 6 lipca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydał opinię, w której również stwierdził, że dla planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia nie występuje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W wydanej opinii organ ten także wskazał warunki i wymagania, jakie powinny zostać uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 18 lipca 2022 r., Wójt Gminy D. (organ pierwszej instancji) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża N.V/1 na części działki ewidencyjnej numer [1] w obrębie geodezyjnym [W], gmina D. Organ pierwszej instancji wskazał również działania, jakie winny zostać podjęte przez wnioskodawcę na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał i omówił podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, opisał przebieg prowadzonego w sprawie postępowania oraz ustalenia, jakie zostały dokonane w jego wyniku. Od wskazanej wyżej decyzji w ustawowym terminie odwołania o jednakowej treści złożyli Z.R., W.R., M. R., S.S., G.S., A.R., K.W., J.M., P.J., M.J. oraz U.W. Odwołanie złożył także E.K. odwołujący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, bądź w razie spełnienia przesłanek ustawowych orzeczenie o nieważności zaskarżonej decyzji, bądź merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Decyzją z 31 lipca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości i umorzyło postępowanie odwoławcze względem: Z.R.; W.R.; M.S., S.S.; G.S.; A.R., K.W.; J.M.; P.J.; M.J.; U.W. Kolegium w motywach rozstrzygnięcia wskazało w przedmiotowej sprawie przymiot strony nie przysługiwał Z.R., W.R., M.S., S.S., G.S., A.R., K.W., J.M., P.J., M.J. oraz U.W. Jak wynika bowiem z akt sprawy (a w szczególności złożonej przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia) osobom tym nie przysługuje jakiekolwiek prawo rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Kolegium wskazało również, że z akt sprawy nie wynika, aby osobom tym przysługiwało prawo rzeczowe do terenu, na którym ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie lub terenów położonych w odległości 100 m od granic planowanego przedsięwzięcia. Ponadto z akt sprawy nie wynika także, aby osobom tym przysługiwało prawo rzeczowe do działek, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska lub znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Kolegium podkreśliło, że za strony postępowania można uznać wyłącznie podmioty, którym przysługuje prawo rzeczowe do działek o następujących numerach ewidencyjnych: [...] położonych w obrębie [W], gmina D. Natomiast żadnej z wymienionych wyżej osób nie przysługuje prawo rzeczowe do którejkolwiek z tych nieruchomości. Z uwagi na powyższe kolegium umorzyło postępowania odwoławcze zainicjowane odwołaniami wniesionymi przez wskazane wyżej osoby. Kolegium odnosząc się do odwołania wniesionego przez E.K. stwierdziło że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża [W] V/1, za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 39 i 40 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839 ze zm.). Kolegium wskazało również, że z akt sprawy wynika, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża V/1 na części działki o numerze ewidencyjnym [1] i opisało zarówno powierzchnie działki, samego złoża, położeni geograficzne działki, potencjalna ilość kopaliny możliwej do pozyskania. Kolegium podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż w związku z przygotowywaniem karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia w listopadzie 2021 r. na terenie planowanej inwestycji przeprowadzono rozpoznanie przyrodnicze w zakresie fauny. Ze zgromadzonych w jego trakcie informacji oraz danych zebranych w 2014 r. wynikało, że teren planowanej inwestycji to teren runeralny od dawna nie użytkowany, przez który przechodzą linie energetyczne. Kolegium zwróciło uwagę, że z akt sprawy wynika także, iż podlegającymi ochronie akustycznej terenami są tereny zabudowy zagrodowej położone na nieruchomościach oznaczonych, jako działki ewidencyjne o numerach [2], [3], [4], [5], [6] i [7], obręb [W]. Przy czym nieruchomości te położone są w odległości pomiędzy 205, a 520 m od granic terenu, na którym ma zostać zrealizowane planowane przedsięwzięcie. Kolegium wskazało, że hałas związany z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia będzie tłumiony poprzez usytuowanie sprzętu wydobywczego na poziomie roboczym wyrobiska, to jest kilka metrów poniżej powierzchni okolicznych terenów. W miarę postępu robót związanych z wydobyciem kruszywa powstałe wyrobiska będą stanowiły dodatkowe naturalne osłony akustyczne. Przeprowadzone przez wnioskodawcę analizy rozprzestrzeniania się hałasu wykazały natomiast, że zarówno na etapie wstępnego przygotowania, jak i w czasie eksploatacji złoża kruszywa nie wystąpi istotne zagrożenie akustyczne na terenach objętych ochroną akustyczną. Przy przyjętych przez wnioskodawcę założeniach przewidywane poziomy hałasu będą niższe od dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dnia. W porze nocy natomiast planowane przedsięwzięcie nie będzie funkcjonowało, a co za tym idzie nie będzie występowała także emisja hałasu. Kolegium, opierając się na aktach sprawy, wskazało następnie, że czynnie eksploatowanym złożem kruszywa położonym najbliżej terenu planowanego przedsięwzięcia jest złoże [W] VI, które położone jest na części działek o numerach ewidencyjnych [6] i [7], obręb [W]. Złoże to położone jest w odległości około 310 m na południe i około 145 m na wschód od terenu planowanego przedsięwzięcia. Łączna powierzchnia złoża [W] VI wynosi 2,56 ha, natomiast powierzchnia obszaru górniczego wynosi 1,96 ha. Z uwagi na niewielkie zasoby złoże to będzie eksploatowane jeszcze przez około 3-4 lata. Istnieje zatem prawdopodobieństwo, iż złoże to zostanie wyeksploatowane do czasu rozpoczęcia funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia. Niemniej jednak przeprowadzone symulacje matematyczne dotyczące emisji hałasu oraz dyspersji zanieczyszczeń w powietrzu nie wykazały, aby w przypadku kumulowania się oddziaływań związanych z eksploatacją obu tych złóż mogło dochodzić do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz zanieczyszczenia powietrza. Kolegium podkreśliło, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jest kompletny i może stanowić podstawę do dokonania ustaleń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Znajdująca się w aktach sprawy karta informacyjna przedsięwzięcia jest bowiem dokumentem kompletnym i sporządzonym przez osoby posiadające stosowną wiedzę i doświadczenie. Dokument ten spełnia ponadto kryteria określone w art. 62a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W ocenie Kolegium na akceptację w pełnym zakresie zasługiwały wyrażone w przedmiotowej sprawie opinie organów współdziałających. Opinie te zostały wydane przez organy posiadające odpowiednie merytoryczne kwalifikacje. Kolegium podkreśliło także, że opinie te są spójne, logiczne, kompletne oraz znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że odwołanie wniesione przez E.K. nie zasługiwało na uwzględnienie. W tym kontekście Kolegium podkreśliło, że zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań nie jest decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji publicznej może odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia jedynie w przypadkach określonych w ustawie z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W dalszej części argumentacji Kolegium wywiodło, ze planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 39 i 40 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie, Dyrektor Zarządu Zlewni w Olsztynie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wyrazili opinię, iż dla tego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, ze w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko brak wydania postanowienia w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie oznacza, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie bada oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to natomiast, że już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości. Co za tym idzie nie wydając postanowienia w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji uznał, iż informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia są wystarczające, aby przewidzieć wszystkie środowiskowe skutki realizacji przedsięwzięcia i nie będzie konieczne nakładanie na inwestora uwarunkowań określonych w art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ przesądził jednocześnie, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium uzasadnienie będącej przedmiotem odwołania decyzji spełniało wymagania określone przez ustawodawcę w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zaskarżona decyzja nie tylko spełniała wszelkie wymagania wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (a w szczególności określone w art. 107 k.p.a.), lecz również zawierała informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium wskazać należy także, iż organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do kryteriów wymienionych w tym artykule, które zostały poddane analizie przy wydawaniu decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Kolegium wskazało, że organ prowadzący postępowanie uznał, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacje mające umożliwić stwierdzenie, że rozstrzygnięcie to zostało podjęte na podstawie należytego rozpoznania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium wskazało także, że formułowane w odwołaniu zarzuty dotyczą tego, iż wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji oparł się na nieaktualnych, pochodzących z 2014 roku danych. W ocenie Kolegium zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym kontekście Kolegium wskazało, że inicjujący przedmiotowe postępowanie wniosek złożony został w dniu 1 czerwca 2022 r., co więcej do wniosku tego załączona została Karta informacyjna przedsięwzięcia również datowana na czerwiec 2022 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że Karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona została w oparciu o między innymi takie dokumenty jak: opinia hydrogeologiczna złoża [W] V/1, sporządzoną w maju 2022 r. (załącznik nr 8 do Karty informacyjnej przedsięwzięcia) oraz rozpoznanie przyrodnicze w zakresie fauny dla projektowanych obszarów górniczych dla złoża piasku ze żwirem na działce "[W] V/1", sporządzone w listopadzie 2022 r. (załącznik nr 7 do Karty informacyjnej przedsięwzięcia). Nie może zatem budzić żadnych wątpliwości, iż wnioskodawca przedłożył wraz z wnioskiem dokumentację zawierającą aktualne dane i informacje. Wszelkie inne starsze informacje wykorzystane zostały wyłącznie w charakterze uzupełniającym. Od decyzji SKO z 31 lipca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wywiedli: Z.R. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Ol 960/23), E.K. (skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Ol 961/23) i M.C.(skarga zarejestrowana pod sygn. II SA/Ol 962/23). Postanowieniem z 6 grudnia 2023 r. na mocy art.111 p.p.s.a sprawy prowadzone z ww. skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzone dalej pod sygnaturą II SA/Ol 960/23. Z.R. w skardze z 19 września 2023 r. zarzuciła, że Kolegium nie uwzględniło w treści zaskarżonej decyzji zmian stanu prawnego i faktycznego jaki nastąpił w toku postępowania odwoławczego. W tym kontekście wskazała w szczególności na powstanie nowych zabudowań oraz nowej funkcji sąsiadujących z inwestycją nieruchomości. M.C. w skardze z 22 września 2023 r. zarzucił Kolegium I. naruszenie przepisów, które miały wpływ na wydanie zaskarżonego orzeczenia: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. w zw. z art. 73 ust 3a Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm" dalej jako Ustawa) przez nie ustalenie jako strony w postępowaniu spółki E. S.A. z siedziba w G., która nie wzięła udziału w postępowaniu przed organem I instancji i Organem jako organem II instancji przez co naruszono/prawa strony posiadającej prawo rzeczowe do nieruchomości na terenie przedsięwzięcia do udziału w postępowaniu. - art. 107 k.p.a. w zw. z art. 85 Ustawy poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez fragmentaryczne i wybiórcze wskazanie stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji nie obejmującego istotnych okoliczności faktycznych, w tym nie odniesienia się przez Organ do istnienia linii energetycznej średniego napięcia na działce nr [1] w [W]; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez fragmentaryczne i wybiórcze wskazanie stanu faktycznego sprawy nie obejmującego istotnych okoliczności faktycznych, w tym nie odniesienia się przez organ do ujęcia istotnych faktów (linii energetycznej średniego napięcia) dotyczących Przedsięwzięcia, w Decyzji Wójta Gminy D. i braku niezbędnych rozstrzygnięć co wskazywano w odwołaniach od Decyzji a czego nie uwzględnił Organ w zaskarżonej decyzji; - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez to błędne ustalenie podstawy prawnej i faktycznej i przedwczesne wydanie Zaskarżonej Decyzji powielającej niekompletne i pobieżne ustalenia decyzji organu I instancji; - art. 82 Ustawy poprzez wydanie Zaskarżonej Decyzji która utrzymywała w mocy decyzję która to nie zawierała niezbędnych elementów dla decyzji środowiskowej wymaganej dla Przedsięwzięcia wg Ustawy, które potencjalnie mogło oddziaływać na środowisko; - art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez nieprawidłowe, lakoniczne i niewystarczające uzasadnienie Zaskarżonej Decyzji, które przyjęło ustalenia z decyzji organu I instancji nie dokonując własnych, a które okazały się błędne, na skutek naruszenia licznych zasad postępowania administracyjnego przez Organ I instancji i nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy przez co wydano pośpieszne błędną zaskarżoną decyzję z 31 lipca 2023 r. - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 82 i art. 85 Ustawy - poprzez dopuszczenie do obrotu na podstawie Zaskarżonej Decyzji wydanej przez SKO w Olsztynie Decyzji która zawiera nieprecyzyjny opis Przedsięwzięcia i brak w Decyzji oznaczenia rodzaju przedsięwzięcia; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie, iż w postępowaniu przed Organem I Instancji nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego i nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym ustalenia istnienia na działce linii energetycznej średniego napięcia 20 KV, poprzez fragmentaryczne i wybiórcze wskazanie stanu faktycznego sprawy przez Organ I Instancji i Organ II Instancji i nienależytą treść samej Decyzji oraz uzasadnienia Decyzji; - art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe, lakoniczne i niewystarczające uzasadnienia organu II instancji w Decyzji, w którym na skutek naruszenia licznych zasad postępowania administracyjnego nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy przez co wydano pośpieszną i błędną Zaskarżoną Decyzję. - § 55 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych z dnia 6 lutego 2003 r. (Dz.U. Nr 47, poz. 401) poprzez nie przyjęcia linii ochronnych dla Linii energetycznej średniego napięcia znajdującej się na działce nr [1] w [W] w ramach Przedsięwzięcia w Decyzji oraz Zaskarżonej Decyzji; - art. 85 ust 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak informacji w Decyzji i Zaskarżonej Decyzji o przyjętych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 Ustawy, uwzględnionych przez organ I Instancji (Wójta Gminy D.) przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i brak reakcji Organu na tą okoliczność. II. błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść zapadłej Decyzji: - poprzez niewystarczające zebranie materiału procesowego nie przyjęcie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności nie uwzględnienia w Zaskarżonej Decyzji i Decyzji istnienia działającej linii średniego napięcia 20 KV na terenie Przedsięwzięcia należących do spółki E. S.A. z siedziba w G.; - nie uwzględnienia ryzyka awarii infrastruktury energetycznej na działce [1] i jakichkolwiek form ochrony ludzi i przyrody na tą okoliczność; - nie przyjęcia pasów ochronnych dla linii energetycznej średniego napięcia; - braku regulacji dla Przedsięwzięcia środków ochronnych i zapobiegawczych uwzględniających istnienie linii energetycznej średniego napięcia; - nie uznanie jako strony spółki E. S.A. z siedziba w G.; - nie ustalenie iż od stycznia 2011 r. a najpóźniej stycznia 2021 r. spółka E. S.A. z siedziba w G. nabyła przez zasiedzenie z mocy prawa prawo rzeczowe w postaci służebności przesyłu na nieruchomości działce nr [1] w [W] i powinna być uznana za stronę w niniejszym postępowaniu i postępowaniu przed Organem I instancji; E.K. w skardze z 25 września 2023 r zarzucił Kolegium naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie wyczerpującego zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego oraz naruszenie art. 6, 8, 9, 10 § 1, art. 28 k.p.a. w zakresie prawidłowości prowadzonego postępowania, poprzez brak rozpatrzenia i pomijanie milczeniem większości istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz rozpatrzenie w sposób powierzchowny bez dogłębnej analizy formalnej i merytorycznej decyzji organu I instancji oraz zebranych dokumentów i dowodów poprzedzających jej wydanie; - art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie i nierozpatrzenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego w piśmie z dnia 9 września 2022 r., co skutkowało naruszeniem przez organ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez: a) niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, b) niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, mając w szczególności na uwadze twierdzenia składane w toku postępowania, a następnie w piśmie skarżącego z dnia 9 września 2022 roku - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. art. 15 k.p.a. poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, polegające na pominięciu milczeniem przez organ odwoławczy twierdzeń podnoszonych przez skarżącego w złożonym odwołaniu jak również piśmie datowanym na 9 września 2022 roku nie zapewniając tym samym rozpoznania przedmiotowej sprawy w trybie dwuinstancyjnym; - art. 63 ust. 1 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.) poprzez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie pomimo istnienia w sprawie istotnych przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W motywach skargi skarżący wskazał m.in., że w przedmiotowej sprawie organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wskazał na szereg okoliczności które nie zostały rozpatrzone przez organ pierwszej instancji, a następnie, w piśmie z dnia 9 września 2022 r. zgłosił szereg wniosków dowodowych dotyczących w głównej mierze zmian jakie nastąpiły w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów sąsiadujących z inwestycją. Skarżący wskazał, ze w konsekwencji ww. naruszeń procesowych organ: -wziął pod uwagę jako najbliższe sąsiedztwo tylko działkę [8]( zbiornik wodny) i w ogóle nie uwzględnił zabudowy jednorodzinnej (istniejącego domu na działce [9] ) twierdząc, że jest w odległości powyżej 100 m od działki [1] (- pominął fakt, że w najbliższej okolicy planowanego przedsięwzięcia istnieje już i ma powstać nowa zabudowa mieszkaniowa (tj. istniejąca oraz planowana zabudowa mieszkaniowa na działkach [10] i [11]) - uznał, że planowane wydobycie nastąpi dopiero za 2-3 lata, zaś obecnie funkcjonująca na tym terenie czynna żwirownia zostanie do tego czasu wyeksploatowana - jest to ustalenie nieprawdziwe, gdyż koncesja na funkcjonowanie czynnej obecnie żwirowni została przedłużona na 25 lat, i była to okoliczność istniejąca w dniu wydania Zaskarżonej decyzji, W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoją dotychczasową argumentacje i wniosło o jej oddalenie. Skarżący w szeregu pism procesowych uzupełniali argumentację podniesioną w pierwotnie sformułowanych skargach. Pismem z 8 marca 2024 r. E.K. podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia i uzupełnił je o zarzuty: I. Naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 8 § 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm" dalej jako: "k.p.a.") poprzez odstąpienie, bez wskazania przyczyn, od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia 18 lipca 2022 r (dalej również: "decyzja z dnia 18 lipca 2022 r."), mimo, że w analogicznym stanie faktycznym i prawnym zarówno organ l instancji, jak i SKO w Olsztynie, wydawały decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, co w konsekwencji skutkowało również naruszaniem art. 6, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a.; - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 49 k.p.a. i art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm., dalej "u.i.o.ś.") poprzez brak umożliwienia Skarżącemu przed wydaniem z dnia 31 lipca 2023 roku, (dalej również "Zaskarżona decyzja") wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 7, 77 § 1 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a.: a) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a u.i.o.ś. poprzez nieprawidłowe ustalenie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża N. V/1 na części działki ewidencyjnej numer [1], (dalej "Przedsięwzięcie"), poprzez pominięcie działek nr [11]. [12] i [9] oraz [13] [14] i [10], obręb [W], gmina D., b) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 3 lit. a u.i.o.ś. oraz art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54, dalej "Prawo ochrony środowiska") poprzez nieprawidłowe ustalenia rodzaju terenu, na który wpływ będzie miało Przedsięwzięcie i przyjęcie, że ochronie akustycznej podlegają tereny objęte zabudową zagrodową, podczas gdy Przedsięwzięcie będzie również oddziaływało na tereny, na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działki nr [2], [9] i [10], obręb [W], gmina D.) oraz na tereny, dla których wydano warunki zabudowy i gdzie obecnie są realizowane inwestycje (działka nr [11], obręb [W], gmina D. - budynek mieszkaniowy jednorodzinny, działka nr [12], obręb [W], gmina D. - budynek gospodarczy), c) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. poprzez zaniechanie oceny powiązań Przedsięwzięcia z innym już realizowanym przedsięwzięciem polegającym na eksploatowaniu złoża kruszywa [W] VI, położonego na części działek nr [6] i [7], d) w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c u.i.o.ś. poprzez zaniechanie oceny oddziaływania Przedsięwzięcia w odniesieniu do kwestii dotyczącej zagadnień obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej w zakresie związanym z transportem urobku pozyskiwanego w ramach Przedsięwzięcia, e) poprzez brak wskazania w Zaskarżonej decyzji podstaw, w oparciu o które Organ uznał, że w związku z funkcjonowaniem Przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone normy dotyczące ochrony przed hałasem i zanieczyszczeniami powietrza, f) poprzez uznanie, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, że hałas związany z funkcjonowaniem Przedsięwzięcia będzie niwelowany przez usytuowanie sprzętu wydobywczego kilka metrów poniżej powierzchni okolicznych terenów w całym okresie jego realizacji, g) poprzez uznanie, że decyzja z dnia 18 lipca 2022 r. wydana została w oparciu o aktualne dane, mimo, iż dane, do których odnosi się ona oraz Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (dalej "KIP") oparte są w części o dane z 2014 r., co skutkowało wydaniem Zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej w oparciu o nieaktualne dane, h) poprzez oparcie się o informacje i dane przedstawione w KIP, bez przeprowadzenia samodzielnej analizy i weryfikacji tego dokumentu. i) poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania Przedsięwzięcia, co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego wobec: Z.R., W.R, M.S., S.S., G.S., A.R, K. W., J.M., P.J., M.J. oraz U. W. - co skutkowało niewyczerpującym zebraniem materiału dowodowego, istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wydaniem Zaskarżonej decyzji mimo nierozpatrzenia istoty sprawy; - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 18 lipca 2022 r., mimo, że w sprawie zachodziły okoliczności skutkujące potrzebą przeprowadzenia przez Organ postępowania wyjaśniającego bądź uchylenia decyzji z dnia 18 lipca 2022 r. i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia; II. Naruszenia prawa materialnego tj. naruszenie: - § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 112), poprzez: a) przekroczenie maksymalnego dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w odniesieniu do działki nr [2], obręb [W], gmina D., polegające na zastosowaniu w odniesieniu do tej nieruchomości limitu hałasu dopuszczalnego dla terenów zabudowy zagrodowej zamiast limitu dopuszczalnego dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. b) jego niezastosowanie w odniesieniu do działek nr [9], [10],[11] i [12], obręb [W], gmina D.; - art. 6 ust. 2 Prawa ochrony środowiska poprzez niezastosowanie określnej w tym przepisie zasady przezorności mimo występujących w sprawie istotnych wątpliwości, co do prawidłowości decyzji z dnia 18 lipca 2022 r. SKO pismem z 28 marca 2024r. w związku ze zobowiązaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 marca 2024 r. do ustosunkowania się do treści pisma procesowego z 8 marca 2024 r. wskazało, iż Kolegium w całości podtrzymuje prezentowane dotychczas stanowisko w sprawie oraz wnosi o oddalenie skarg inicjujących niniejsze postępowanie. Kolegium wskazało następnie, że nie sposób podzielić podniesionego w wymienionym wyżej piśmie zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie art. 8 § 2 k.p.a. (punkt 1 pisma procesowego z dnia 8 marca 2024 r.) polegającego na odstąpieniu bez wskazania przyczyn od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym i wydanie decyzji utrzymującej w mocy wydaną z upoważnienia Wójta Gminy D. decyzję z dnia 18 lipca 2022 r., pomimo, że w analogicznym stanie faktycznym i prawnym organ pierwszej instancji oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wydawały decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Kolegium nie sposób bowiem mówić o tożsamym stanie faktycznym w sytuacji, gdy sprawy co prawda dotyczą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięć o podobnym charakterze, jednak przedsięwzięcia te mają zostać zrealizowane na innych nieruchomościach. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie może natomiast budzić żadnych wątpliwości, że przywołane w piśmie procesowym E.K. decyzje zostały wydane dla przedsięwzięć mających zostać zrealizowanych na działce o numerze ewidencyjnym [15]. Z kolei zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie utrzymuje w mocy decyzję organu stwierdzającą brak potrzeby prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, jakie ma zostać zrealizowane na działce o numerze ewidencyjnym [1]. W ocenie Kolegium z tego względu nie może budzić żadnej wątpliwości, iż stan faktyczny spraw przywołanych w piśmie procesowym jednego ze skarżących oraz sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu jest znacząco odmienny. Kolegium zaznaczyło również, że uszła uwagi autora pisma procesowego z dnia 8 marca 2024 r. okoliczność, iż w przywołanej w tym piśmie decyzji z dnia 31 marca 2020 r., Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na braki postępowania dowodowego. Zgodnie zaś ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1989/19, nie można mówić o tożsamym stanie faktycznym, jeżeli do uchylenia poprzednio wydanych decyzji doszło ze względu na braki w postępowaniu dowodowym, którego uzupełnienie wykreowało odmienny stan faktyczny, na jakim została wydana kolejna decyzja. Kolegium odnosząc się do podniesionego w piśmie procesowym zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. i art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (punkt 2 pisma procesowego z dnia 8 marca 2024 r.) wskazało, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest bowiem wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium wskazało, że postępowanie dowodowe prowadzone w przedmiotowej sprawie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Olsztynie ograniczało się wyłącznie do ustalenia czy osobom, które wniosły odwołania przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Tym samym postępowanie to dotyczyło wyłącznie kwestii formalnych. W kwestiach dotyczących merytorycznego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie oparło się natomiast wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji. Tym samym nie sposób uznać, aby na gruncie przedmiotowej sprawy na skutek uchybień Kolegium doszło do pozbawienia E.K. możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie prezentował on bowiem zarówno w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jak również w złożonym odwołaniu z dnia 4 sierpnia 2022 r. oraz w piśmie z dnia 9 września 2022 r. W ocenie Kolegium na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty podniesione w pozostałych punktach pisma procesowego z dnia 8 marca 2024 r. Z informacji zawartych w przedłożonej przez wnioskodawcę karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz stanowiących załącznik do tego dokumentu danych i wyników analizy emisji hałasu do środowiska wynika bowiem, że zarówno na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia, jak również w czasie jego eksploatacji nie wystąpi istotne zagrożenie akustyczne na terenach podlegających ochronie akustycznej zlokalizowanych w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Z informacji zawartych w wymienionych wyżej dokumentach wynika bowiem, że przy przyjętych przez wnioskodawcę założeniach przewidywane poziomy hałasu będą niższe od dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dnia. W porze nocy natomiast planowane przedsięwzięcie (zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji) nie będzie funkcjonowało, a co za tym idzie nie będzie wówczas występowała emisja hałasu. Kolegium podkreśliło, że teren, na którym ma zostać zrealizowane planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badając zatem skutki oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności to czy w związku z jego funkcjonowaniem nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną, na gruncie przedmiotowej sprawy organy administracji publicznej badały charakter faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiadujących z planowanym przedsięwzięciem. Przy czym zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem wskazać należy, że prawodawca nie przypisał wprost dopuszczalnych norm hałasu dla poszczególnych obiektów, zabudowań czy nieruchomości, lecz dla kompleksów terenów. Co za tym idzie w przypadku zróżnicowanej funkcji zabudowy sąsiadującej z planowanym przedsięwzięciem będącym źródłem hałasu dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone, jak dla przeważającego rodzaju terenu, czyli zabudowy o przeznaczeniu przeważającym na danym obszarze. W konsekwencji zaś ustalenie, że dany budynek ma przeznaczenie mieszkalne i jest jednorodzinny nie wyłącza możliwości uznania, że w istocie stanowi zabudowę zagrodową, w rozumieniu regulacji dotyczących ochrony przed hałasem. Ponadto wystąpienie na terenach rolnych rozproszonej zabudowy mieszkaniowej z budynkami w istocie jednorodzinnymi nie może stanowić podstawy do uznania, że tereny te należy zaliczyć do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w myśl przepisów dotyczących norm hałasu w środowisku. Podstawą oceny dla kwalifikacji terenu nie może być wystąpienie pojedynczego obiektu, lecz kompleksu terenu o określonym charakterze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Musiało to zatem skutkować wyeliminowaniem wadliwych decyzji z obrotu prawnego. W istocie wady zaskarżonej decyzji jak i decyzji ja poprzedzającej dotyczą naruszenia wynikającej z art. 7 i 77 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej w powiązaniu z normami prawa materialnego. Organy w sposób niewystarczający badały lub weryfikowały dane w oparciu o które następnie dokonywały kwalifikacji materialnoprawnej stanu faktycznego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm. dalej " u.i.o.ś"). W myśl art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Według ust. 2 tego artykułu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl zaś art. 84 u.u.i.ś. - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia m.in. bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 10 u.i.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.). Uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza jeszcze zgody na jej realizację. W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny ze żwiru ze złoża [W] V/1 na część działki ewidencyjnej nr [1]. Przedsięwzięcie to zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 39 oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego typu przedsięwzięć decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w ramach której sporządza się raport oddziaływania na środowisko, bądź też bez przeprowadzenia takiej oceny - wyłącznie na podstawie dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. art. 80 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu do informacji o środowisku). Kryteria oceny powyższej kwestii zostały określone w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z art. 65 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzasadnienie postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydaniu postanowienia. Istotne jest również, że stosownie do przepisu art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.- Prawo wodne. Stosownie do tych wymagań przed wydaniem zaskarżonej decyzji uzyskano opinie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie opinią z dnia 27.06.2022 r., oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w Olsztynie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie opinią z dnia 06.07.2022 r., (data wpływu: 08.07.2022 r.), stwierdzili, że dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża [W] V/1 na części działki ewidencyjnej nr [1] w obrębie geodezyjnym [W], gmina D. nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie uzyskanej opinii oraz po uwzględnieniu uwarunkowań wynikających z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wójt Gminy D. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji w motywach decyzji wskazał, że na potrzeby karty informacyjnej przedsięwzięcia (dalej KIP) wykonano rozpoznanie przyrodnicze na obszarze planowanej inwestycji i w jej otulinie. Organ I instancji wskazał, że emisja hałasu w fazie realizacji związana będzie z pracami przygotowawczymi terenu pod eksploatację złoża. Najbliższe tereny chronione akustycznie to teren: - zabudowy zagrodowej na działce nr [2] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 205 m, o zabudowy zagrodowej na działce nr [3] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 290 m, o zabudowy zagrodowej na działce nr [4] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 340 m, - zabudowy zagrodowej na działce nr [5] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 420 m, - zabudowy zagrodowej na działce nr [6] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 495 m, - zabudowy zagrodowej na działce nr [7] obręb [W], budynek mieszkalny oddalony od granic planowego przedsięwzięcia o ok. 520 m. Organ wskazał, że z informacji zawartych w KIP wynika, że najbliższym czynnym złożem jest złoże [W] VI położone na części działek nr [6] i [7]. Powierzchnia tego przedsięwzięcia wynosi 2,56 ha, natomiast powierzchnia obszaru górniczego 1,96 ha. Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, złoże [W] VI z uwagi na niewielkie zasoby, będzie eksploatowane w bardzo krótkim okresie wynoszącym ok. 3-4 lata. Istnieje więc prawdopodobieństwo, że złoże to zostanie już wyeksploatowane zanim zostanie uruchomione wydobycie na złożu [W] V/1. Ewentualnie możliwe jest prowadzenie procesu rekultywacji w tym samym okresie co eksploatacja analizowane złoża [W] V/1. Na potrzeby planowanego przedsięwzięcia, przeprowadzono symulację matematyczną emisji hałasu do środowisk, która wykazała, iż na terenach objętych ochroną akustyczną wartości dopuszczalne zostaną dotrzymane. Organ I instancji przyjął również, że nie dojdzie to kumulowania oddziaływań w zakresie emisji do powietrza. Ustalenia te zaakceptowało Kolegium. Wskazać należy zatem, że przyjęty przez organy stan faktyczny obciążony był wadami w zakresie jego procesowego ustalenia i weryfikacji. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że brak jest dowodu, co do charakteru (rodzaju) zabudowy działki nr [2] (dowody wskazane w decyzji, a recypowane z raportu nie mają oparcia w powołanych przez organy źródłach). Informacje dotyczące zabudowy działki przeniesione były wprost z karty informacyjnej przedsięwzięcia bez ich weryfikacji w toku postępowania mimo składanych w tym zakresie przez strony wniosków dowodowych. Organy nie dokonały także aktualizacji i weryfikacji stanu zabudowy i zagospodarowania innych działek które potencjalnie mogły znaleźć się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Organy konsekwentnie przyjmowały także – mimo sygnalizowanych w toku postępowania administracyjnego zmian stanu faktycznego sprawy – że oddziaływanie akustyczne dotyczyć może tylko wymienionych wyżej nieruchomości. Już na etapie postępowania odwoławczego E. K. wprost wskazywał, na istnienie zabudowy mieszkaniowej na działce nr [11], istnienie domu na działce [9] oraz planowaną zabudowę mieszkaniową na działkach [10] i [11]. Na etapie rozstrzygania przez kolegium (rok po decyzji organu I instancji) stan zabudowy w obszarze oddziaływania potencjalnie mógł ulec zmianie, czego dowodzą zdjęcia załączane już do odwołania (jak i oświadczenia złożone na na rozprawie.). Już w treści odwołania E.K. zilustrował materiałem fotograficznym stan zabudowy działek [11], [16], [10], [11]. W treści odwołania wprost wskazał na: podział działki [17] na działki o numerach od [10] do [8]oraz podział działki [18] na działki o numerach [...] do [...] i prowadzone na nieruchomościach inwestycje w zakresie zabudowy mieszkaniowej. Nowa zabudowa winna być oceniona w kontekście obszaru oddziaływania inwestycji i odziaływania akustycznego, a także norm jakie winny być w tym zakresie stosowane. Zastrzec należy przy tym, że jej uwzględnienie (zabudowy) warunkowane jest istnieniem prawnych form dopuszczenia takiej zabudowy do użytkowania. W kontekście funkcji zabudowy organy obu instancji przyjęły – a priori - że w obszarze oddziaływania inwestycji występuje tylko zabudowa zagrodowa. Ma to znaczenie, gdyż hałas na działce nr [2] wynosi 53,7 (w porze dnia) i jest dopuszczalny dla zabudowy zagrodowej (55 decybeli, ale już nie dla zabudowy mieszkaniowej (50,0). Organy nie dokonały zatem oceny charakteru zabudowy, przyjmując co sygnalizowano wyżej – w braku planu miejscowego – że tereny okalające inwestycję to zabudowa zagrodowa. Tymczasem rację przyznać należy argumentacji skargi zgodnie z którą w oparciu o art. 115 Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54) W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. W tym kontekście organy nie starały się także aktualizować w toku postępowania wiedzy w zakresie zmian jakie zachodzą na nieruchomościach okalających teren inwestycji. Gdyby ustalenia organów w zakresie zabudowy wskazały, na przeważający tym zabudowy mieszkaniowej, to konkluzja ta miała by istotne znaczenie z punktu widzenia stosowania prawa materialnego. Ustalenia te winny być zatem dokonane przez organy w sposób pryncypialny, transparenty z uwzględnieniem stanowisk stron postepowania i przedkładanych przez nie źródeł dowodowych, a co najważniejsze w oparciu o aktualne ustalenia. Podkreślić bowiem należy, że organ II instancji ma możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego i musi uwzględniać zarówno stan prawny jak i faktyczny na chwile swojego orzekania, a nie procedowania przez organ I instancji. Słusznie sygnalizowano również w skardze, że dokonując – w oparciu o 63 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. - oceny rodzaju, cech i skali możliwego oddziaływania inwestycji analizie podlegają kwestie związane zarówno z istniejącym, jak i planowanym użytkowaniem terenu, co wynika bezpośrednio z zawartego w tym przepisie odesłania do art. 63 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., w którym mowa jest o istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu. Racje przyznać należy również skarżącemu E. K. co do naruszeń wymogów procesowych w zakresie ustalenia zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu i wstępnej przeróbce kopaliny piasku ze żwirem ze złoża [W] V/1na części działki ewidencyjnej numer [1]. Organy obu instancji powinny, w wydanych przez siebie decyzjach, wskazać dowody, o jakie się oparły dokonując tych ustaleń, wyjaśnić, czym się w tym zakresie kierowały, a ponadto wyjaśnić podstawy prawne tych działań, czemu jednak nie sprostały. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że kwestia wpływu Przedsięwzięcia na sąsiadujące nieruchomości była podnoszona przez Skarżącego tak w złożonym przez niego odwołaniu od decyzji z dnia 18 lipca 2022 r., jak i w piśmie z dnia 9 września 2023 r. SKO w Olsztynie jednak się do tych okoliczności w żaden sposób nie odniosło, podobnie jak do zgłoszonych w tym zakresie wniosków dowodowych. Naruszenie to w istotny sposób ogranicza możliwości kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, gdyż na podstawie ich treści w żaden sposób nie można wywnioskować w jaki sposób i w oparciu o jakie kryteria lub okoliczności organy obu instancji przejęły, że ochronie akustycznej podlegają wyłącznie działki ewidencyjne o numerach [2], [3], [4] i [5] oraz [6] i [7], obręb [W], gmina D. Organ (kolegium) odnosząc się do ustalenia kręgu stron postępowania wskazało, że "za strony postępowania można uznać wyłącznie podmioty, którym przysługuje prawo rzeczowe do działek o następujących numerach ewidencyjnych: [...] położonych w obrębie [W], gmina D. Wyłącznie wymienione wyżej działki znajdują się bowiem w określonym na podstawie art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko obszarze oddziaływania planowanego przez wnioskodawcę" (s. 6 pisma Kolegium z 28 marca 2024 r.). Tymczasem zgodnie z brzmieniem ustawy "Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Kolegium koncentruje się w swoich rozważaniach na ustalonej granicy 100 m (zilustrowanej na mapce stanowiącej załącznik do wniosku środowiskowego (k. 108 akt administracyjnych). Analiza stanu faktycznego sprawy pomija jednak odniesienie się do aktualnych danych dotyczących pozostałych dwóch przesłanek wymienionych w art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Powtórzyć należy, ze rozważania organów w zakresie ustalenia norm akustycznych czynione były bez uwzględnienia sygnalizowanych w toku postepowania zmian zagospodarowania terenów potencjalnie narażonych na oddziaływanie akustyczne. Z powyższego wynika, że ustalenie kręgu stron postepowania dokonane przez kolegium nie są w pełni wiarygodne i nie odpowiadają zasadzie prawdy obiektywnej. W kontekście badania zasięgu oddziaływania inwestycji wskazać należy również na stanowisko M. C., wskazującego że jest właścicielem nieruchomości o nr geodezyjnym [20] w [W], a nieruchomość ta jest posadowiona w odległości wprost 95 m od Przedsięwzięcia, przez co skarżący posiada status strony w sprawie. Kolegium w stanowisku z 28 marca 2024 r. wskazało, że, za strony postępowania można uznać wyłącznie podmioty, którym przysługuje prawo rzeczowe do działek o następujących numerach ewidencyjnych: [...] położonych w obrębie [W], gmina D. W tym katalogu mieści się właściciel działki [20], który nabył ją 25 października 2022 r. (dane z KW nieruchomości k. 51 akt sądowych) (jeszcze przed datą rozstrzygnięcia przez Kolegium). Wreszcie wskazać należy, że Organy pominęły także efekt skumulowania odziaływania z czynnym złożem nr VI. Wbrew stanowisku Kolegium, zwłaszcza argumentom zawartym w piśmie z 28 marca 2023 r. – powoływane przez organ źródła nie wykazały analizy, ani nawet rozważania równoczesnej eksploatacji nowego i starego złoża. W treści KIP wprost wskazano, że "Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, złoże [W] VI z uwagi na niewielkie zasoby będzie eksploatowane w bardzo krótkim okresie wynoszącym 3-4 lata. Istnieje zatem prawdopodobieństwo, że złoże to zostanie już wyeksploatowane zanim zostanie uruchomione wydobycie na złożu [W] V/1. (...) w takiej sytuacji należy oczekiwać, że to eksploatacja złoża [W] V/1 będzie kształtowała klimat akustyczny na tym terenie". Organy oparły się zatem na założeniu/tezie, że przed uruchomieniem nowego złoża stare zostanie wyeksploatowane. Nie uprawdopodobniły jednak nawet, że nie dojdzie do równoczesnej eksploatacji obu złóż. Co więcej nie wskazano weryfikowalnych źródeł które pozwalały by na ocenę postawionej tezy. W KIP sformułowano jedynie "oczekiwanie" ze tempo eksploatacji starego złoża będzie na tyle duże, że to zostanie zamknięte przed zainicjowaniem eksploatacji nowego przedsięwzięcia. Powyższe "założenie/oczekiwanie" w treści decyzji organu I jak i II instancji zyskało już status "faktu". Ten zaś stał się argumentem przemawiającym za rezygnacją z analizy skumulowanego oddziaływania obu złóż - czynnego złoża nr VI i planowanego do eksploatacji złoża [W] V/1. Organy naruszyły zatem art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. poprzez zaniechanie oceny powiązań przedsięwzięcia z innym już realizowanym przedsięwzięciem polegającym na eksploatowaniu złoża kruszywa [W] VI, położonego na części działek nr [6] i [7]. Wreszcie wskazać należy, ze Kolegium pominęło szereg okoliczności związanych z opracowaniem i analizą danych dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko. Kolegium wskazało, że inicjujący przedmiotowe postępowanie wniosek złożony został w dniu 1 czerwca 2022 r., co więcej do wniosku tego załączona została karta informacyjna przedsięwzięcia datowana na czerwiec 2022 r. Karta informacyjna przedsięwzięcia sporządzona została w oparciu między innymi o rozpoznanie przyrodnicze w zakresie fauny dla projektowanych obszarów górniczych dla złoża piasku ze żwirem na działce "[W] V/1", sporządzone w 2022 r. Kolegium pominęło jednak fakt, że wprost w załączniku "Rozpoznanie przyrodnicze w zakresie fauny dla projektowanych obszarów górniczych dla złoża piasku ze żwirem "[W] V/1" na działce nr [1] w miejscowości [W] gm. D., Powiat O.", wskazano, że nie przeprowadzono obserwacji z uwagi właśnie na porę roku i w konsekwencji przyjęto stan z 2014r. (k. 42 i 40 akt administracyjnych). Organy w żaden sposób nie starały się ani aktualizować danych ani nawet weryfikować ich aktualności. Nie jest zatem możliwa do obrony i akceptacji teza kolegium, że dane w zakresie rozpoznania przyrodniczego były w momencie orzekania organu aktualne i nie pozostawiały wątpliwości. Miedzy 2014 r., a datą orzekania Kolegium upłynęło prawie 9 lat. Trudno uznać, że aktualizacja lub weryfikacja danych pozyskanych 9 lat wcześniej nie była konieczna. W tym zakresie rację ma skarżący E.K. wskazując, że doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w poprzez uznanie, że decyzja z dnia 18 lipca 2022 r. wydana została w oparciu o aktualne dane, mimo, iż dane, do których odnosi się Karta Informacyjna Przedsięwzięcia oparte były w części o dane z 2014 r. Podkreślić przy tym należy, ze Karta informacyjna przedsięwzięcia nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i podlega ocenie. Organ zobligowany jest zatem oceniać wiarygodność i aktualność takiego źródła, oraz konfrontować je z innymi źródłami dowodowymi zgromadzonymi w postepowaniu. Zarówno organ I jak i II instancji przenosiły i przyjmowały zaś wprost dane z KIP w zasadzie bez ich oceny. Równocześnie wskazać należy – choć fakt ten nie wpłynął na treść rozstrzygnięcia – że nie znajdują oparcia w faktach zarzuty skargi E.K. dotyczące naruszenia 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia mu prawa do czynnego udziału w postępowania jak również zarzuty dotyczące zaniechanie oceny oddziaływania Przedsięwzięcia w odniesieniu do kwestii dotyczącej zagadnień obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej w zakresie związanym z transportem urobku pozyskiwanego w ramach przedsięwzięcia. Podobnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a tj. zasady pewności prawa. Słusznie wskazało Kolegium - odnosząc się do przywołanej przez skarżącego decyzji z dnia 31 marca 2020 r., – że uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na braki postępowania dowodowego. W takiej zaś sytuacji nie można mówić o tożsamym stanie faktycznym, bowiem istotą rozstrzygnięcia było zanegowanie właśnie ustaleń faktycznych. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd przyjął, że zarzuty sformułowane przez Z. R. w skardze z 19 września 2023 r. w istocie pokrywają się z tymi sformułowanymi przez E.K. Co do zarzutów sformułowanych przez M. C., wskazać należy, że wobec stwierdzonych naruszeń procesowych przedwczesne jest odnoszenie się przez Sąd do zarzutów o charakterze materialnoprawnym. Podniesione przez ostatniego ze skarżących zarzuty procesowe skonsumowane zostały zaś przez bardziej ogólne i uniwersalne naruszenia procesowe zasygnalizowane w części prawnej uzasadnienia wyroku. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 k.p.a. Dokonując swoistego podsumowania czynionych w tym zakresie uwag, wskazać należy, że obowiązkiem organów w kontekście realizacji zasady prawdy obiektywnej będzie aktualizacja i weryfikacja faktycznych przesłanek determinujących ustalenia w zakresie kręgu stron postepowania, a także ocena i weryfikacja aktualności zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie przedmiotowym, tj. stanu zabudowy i zagospodarowania nieruchomości które potencjalnie mogą znajdować się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także aktualności danych zawartych w KIP. Dokument ten podlega bowiem jak każde inne źródło dowodowe ocenie organów prowadzących postępowanie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.