II SA/Ol 867/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. W. i T. W. na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "[...]" postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącym Z. W. i T. W. uiszczony wpis w kwocie 300 zł (trzysta złotych).

Pismem z dnia 23 listopada 2012 r. Z. W. i T. W. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora "[...]", żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Postanowieniem z 19 marca 2013 r. Sąd zwiesił postępowanie sądowe wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 16 lipca 2014 r. skarżący oświadczyli, że wycofują wniesioną skargę i wnoszą o zamknięcie postępowania. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Sąd podjął zawieszone postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaś skarżący skutecznie cofnęli skargę, to postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 wymienionej ustawy.