II SA/Ol 865/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu o uzupełnienia braków formalnych w sprawie ze sprzeciwu Stowarzyszenia "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019r. (sygn. akt II SA/Ol 865/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił sprzeciw Stowarzyszenia "[...]" w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie "Centrum badawczo-rozwojowego hodowli trzody chlewnej, w którego skład wchodzą budynki inwentarskie, biogazownia praz ujęcie wód podziemnych". W uzasadnieniu wskazano, że występujący w imieniu Stowarzyszenia Z. S. nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania Stowarzyszenia, a tym samym nie uzupełnił braków formalnych skargi. Podkreślono, że samo udzielenie pełnomocnictwa przez członków zarządu Stowarzyszenia nie upoważnia do występowania przed sądem administracyjnym, o ile nie są spełnione przesłanki określone w art. 35 § 1 lub 2 p.p.s.a. Skoro zaś wnoszący sprzeciw nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, ani też pracownikiem Stowarzyszenia, to nie może go reprezentować jako osoby prawnej. Postanowienie to zostało doręczone stronie wnoszącej sprzeciw w dniu 22 stycznia 2019r. Natomiast w dniu 29 stycznia 2019r. Z. S. złożył pismo zatytułowane: "Wniosek o przywrócenie terminu zawitego do uzupełnienia braku formalnego o złożenie wyjaśnień w sprawie umocowania do reprezentowania strony skarżącej". W piśmie tym powołał się na art. 86 § 1 p.p.s.a., wnosząc jednocześnie o ponowne rozpatrzenie złożonego sprzeciwu. Podał, że Sądowi zostały przedłożone dokumenty upoważniające członka Stowarzyszenia. Ponadto na wezwanie Sądu przesłano ponownie to upoważnienie potwierdzone notarialnie. Z. S. podał, że jest członkiem Stowarzyszenia od samego początku jego istnienia, jest jednym z jego założycieli, a ponadto przez kilka lat pełnił funkcję wiceprezesa i od samego początku zostało mu udzielone upoważnienie do reprezentowania Stowarzyszenia w sprawach środowiskowych na wszystkich szczeblach administracji, jak też w postępowaniach przed sądami, a także Komisją Europejską. Podniósł, że w dotychczasowej praktyce nie zdarzyło się podważenie jego prawa do reprezentacji Stowarzyszenia, np. przed WSA w Warszawie. Wyjaśnił, że działalność Stowarzyszenia jest społeczna i opiera się jedynie na bazie finansów ze składek członkowskich i w związku z tym nie jest możliwe sfinansowanie ewentualnego przedstawiciela prawnego w rozumieniu przepisów powołanych przez Sąd, a ponadto w sprawach środowiskowych znalezienie kompetentnego prawnika na obszarze działania Stowarzyszenia jest w praktyce niemożliwe. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ prowadził sprawę na wniosek inwestora, lecz bez odpowiedniego powiadomienia społeczności lokalnej i w związku z tym mieszkańcy zwrócili się do Stowarzyszenia o udzielenie pomocy w tej sprawie. Podał, że Stowarzyszenie nie posiadało wiedzy o możliwych brakach formalnych udzielonego upoważnienia i nie zostały podjęte dotychczas żadne działania mogące zmienić status reprezentanta Stowarzyszenia w świetle przepisów zaprezentowanych w postanowieniu Sądu, a ograniczenie możliwości reprezentowania Stowarzyszenia przez jego członków jest zablokowaniem możliwości realizacji celów statutowych. Powołał się na przepisy konwencji z Aarhus. Wobec powyższej treści pisma, w którym wnoszący sprzeciw de facto zakwestionował stanowisko Sądu o braku uprawnień do reprezentacji Stowarzyszenia i wniósł o rozpoznanie sprzeciwu, pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na odrzucenie sprzeciwu i przekazane według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Zarządzeniem Sędziego NSA z dnia 21 marca 2019r. (sygn. akt II OZ 218/19) pismo wnoszącego sprzeciw z dnia 28 stycznia 2019r. zostało przekazane ponownie tut. Sądowi jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywraca termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym wskazuje się, że niedopuszczalnym jest wniosek o przywrócenie terminu, jeżeli strona nie uchybiła terminowi (por. postanowienia NSA z dnia 29 września 2011r. sygn. akt II FZ 524/11, z dnia 22 stycznia 2012r. sygn. akt II GZ 519/12, dostępne w Internecie). W niniejszej sprawie wnoszący sprzeciw wprawdzie zatytułował swoje pismo jak wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego o złożenie wyjaśnień oraz powołał się na art. 86 § 1 p.p.s.a., lecz w niniejszej sprawie nie doszło do żadnego uchybienia terminu. Sprzeciw został wniesiony w terminie do jego wniesienia, zaś osoba go wnosząca w imieniu Stowarzyszenia została wezwana do wykazania swojego umocowania do działania w imieniu Stowarzyszenia. W zakreślonym przez Sąd terminie zostały nadesłane do Sądu dokumenty, które z przyczyn podanych w postanowieniu Sądu z dnia 16 stycznia 2019r. (sygn. akt II SA/Ol 865/18), nie zostały uznane za umocowujące do działania w imieniu skarżącego Stowarzyszenia. Natomiast pismo z dnia 28 stycznia 2018r. nie zawiera żadnego uzupełnienia braków formalnych, lecz stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu co do uprawnień do reprezentowania Stowarzyszenia. Argumenty podnoszone w tym piśmie mogły zatem stanowić podstawę do wniesienia w ustawowym terminie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu, a nie wniosku o przywrócenie terminu. Skoro zaś nie doszło do żadnego uchybienia terminu, to wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.