II SA/Ol 807/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu postanawia zawiesić postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie przyznania T.R. należności za usunięcie z drogi oraz przechowanie pojazdu marki [...], nr rej. [...], o które strona wystąpiła na podstawie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W dniu 3 lipca 2014 r. T.R. wniósł skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzucił naruszenie: art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 836 Kodeksu cywilnego, art. 7, art. 87 § 1 i 2 Konstytucji RP, naruszenie postanowień uchwały Sądu Najwyższego CZP 47/07 z 18 czerwca 2007 r., naruszenie postanowień uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 1/10 z dnia 29 listopada 2010 r., art. 6 i art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wykraczanie poza obowiązujące przepisy oraz niepowiadamianie strony o czynnościach organu. W obszernym uzasadnieniu skarżący wskazał na nieprawidłowe wydawanie rozstrzygnięć w przedmiocie przyznania wynagrodzenia na usunięcie i dozór pojazdu usuniętego z drogi na podstawie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Budzącym poważne wątpliwości w ocenie skarżącego jest sytuacja, gdy organ administracji odmawia zastosowania stawki ustalonej w umowie zawartej przez skarżącego z jednostką samorządu terytorialnego, jak również w uchwale samorządu lokalnego w zakresie usuwania pojazdów z dróg publicznych podjętej na podstawie art. 130a ustawy, tj. zastosowania stawki w danych stosunkach przyjętej. W niniejszej sprawie organ nie przyjął takiej stawki wynikającej z umowy zawartej przez skarżącego lecz szukał innych mierników dla określenia wysokości należnego mu wynagrodzenia. Zdaniem skarżącego zgodził się on na wykonywanie zadania publicznego tylko i wyłącznie w zamian za określone stawki i działanie jego miało na celu osiągnięcie wynagrodzenia za poszczególne wykonane czynności nie zaś w zamian za dowolnie ustalone stawki przez orzekające we własnej sprawie organy skarbowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nast.). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W rzeczonej sprawie zawieszenie postępowania sądowego uzasadnione jest w związku z zainicjowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym procedury uchwałodawczej, o której mowa w art. 15 § 1 pkt. 3 w związku z art. 264 § 1 ustawy ppsa. Stosownie do Komunikatu nr 36/14, przekazanego tutejszemu Sądowi przez Biuro Orzecznictwa NSA, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 2971/12 postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "czy do ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (wyznaczonej do usuwania pojazdu z drogi) za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa, stosuje się przepisy uchwały rady powiatu, o której mowa w art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm)?" Ponieważ przedmiotem pytania prawnego jest kwestia mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro sporna pozostaje pomiędzy stronami okoliczność, czy wysokość takiego wynagrodzenia za usunięcie z drogi oraz przechowanie pojazdu dla podmiotu będącego wyznaczonym do prowadzenia parkingu i usuwania pojazdów z drogi ma być ustalana w oparciu o zapisy uchwały rady powiatu, czy też w oparciu o inne mierniki jej ustalenia, Sąd za zasadne uznał zawiesić postępowanie sądowe do czasu podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.