II SA/Ol 805/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy budynku gospodarczego oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 23 września 2022 r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, (dalej jako: "WINB", "organ II instancji") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Giżycku (dalej jako: "PINB", "organ I instancji") z 5 sierpnia 2022 r., wstrzymujące budowę budynku gospodarczego o wymiarach 4,55 m x 5,01 m i wysokości 5,22 m wraz z zamocowanym do niego masztem o wysokości 9,55 m, położonego na działce nr [...] obręb W., gm. G. (przy granicach działek [...]). W uzasadnieniu WINB przytoczył przebieg postępowania. Wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych 25 sierpnia 2020 r. PINB stwierdził samowolne posadowienie przez K. G. i P. J. (dalej jako: "inwestorzy") wymienionego budynku gospodarczego na działce nr [...] w odległości 37,8 m od ściany budynku mieszkalnego. W toku wszczętego postępowania ustalono, że budynek wraz z zamontowanym do niego masztem posadowiony jest na przyczepie niskopodwoziowej (typ lawety). Przyczepa posiada aktualną rejestrację. Konstrukcja wsparta jest za pomocą podnośników stalowych. Wszystkie instalacje (wodna, kanalizacyjna, elektryczna oraz teletechniczna) zostały odłączone. Mając powyższe na uwadze PINB umorzył postępowanie administracyjne decyzją z 19 maja 2021 r. Na skutek wniesionego odwołania WINB uchylił tę decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z 13 stycznia 2022 r. , sygn. akt II SA/Ol 1032/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił sprzeciw P. J. od decyzji WINB. Sąd potwierdził, że w sprawie należy wdrożyć tryb naprawczy, gdyż sporny obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, którego posadowienie na okres powyżej 180 dni wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Prowadząc ponownie postępowanie PINB wydał w dniu 26 kwietnia 2022 r. postanowienie wstrzymujące budowę budynku gospodarczego wraz z zamocowanym do niego masztem, położonego wówczas na działce nr [...] (przy granicach działek [...]). W zażaleniu na to postanowienie inwestorzy poinformowali organ I instancji, że obiekt został usunięty z ich działki nr [...]. W dniu 9 maja 2022 r. PINB potwierdził, że obiekt został przesunięty w stronę działki jeziornej nr [...], w odległości 1,4 m do 1,75 m od ogrodzenia. Rozpatrując zażalenie WINB uznał, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego i uchylił postanowienie PINB wstrzymujące budowę. Zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia oględzin z udziałem właścicieli lub zarządców działki nr [...] i do ustalenia, czy budowa obiektu na tej działce została zgłoszona staroście powiatowemu. W dniu 5 lipca 2022 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne przy udziale przedstawicieli Państwowego Przedsiębiorstwa Wodnego Wody Polskie. Ustalono, że wymiary obiektu są bez zmian, a posadowienie na belkach stalowych na przyczepie, w sposób niestabilny zagraża bezpieczeństwu. Na podstawie informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w Giżycku ustalono, że inwestorzy nie uzyskali zarówno pozwolenia na budowę, jak i nie dokonali zgłoszenia posadowienia obiektu budowlanego na działce nr [...]. Pismem z 26 lipca 2022 r. organ I instancji powiadomił strony, że w związku z przesunięciem przez inwestorów przedmiotowego obiektu na działkę jeziorną, postępowanie będzie prowadzone w zakresie zabudowy działki nr [...] obręb W. Następnie, postanowieniem nr 30.2022 z 5 sierpnia 2022 r., PINB wstrzymał budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu wskazał, że jest to tymczasowy obiekt budowlany nietrwale połączony z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 180 dni, który nie został objęty zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego w Giżycku. Tym samym stanowi samowolę budowlaną. Dodatkowo PINB poinformował o możliwości złożenia przez stronę posiadającą prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wniosku o legalizację ww. obiektu budowlanego oraz o wysokości opłat legalizacyjnych. Zażalenie na to postanowienie wniósł P. J. (dalej jako: "skarżący"), domagając się ponownego przeanalizowania kwalifikacji przyczepy wraz z jej ładunkiem. Według skarżącego "zestawu" tego nie można zakwalifikować jako "budowa" bądź "budowla". Oświadczył, że ładunek i przyczepa nie służyły do jakiegokolwiek zamieszkania, nie wykazują nawet cech obiektu, który mógłby sprawować taką funkcję. Podniósł, że ładunek przyczepy już kilkakrotnie (na kołach przyczepy) przemieszczał się po działkach nr [...] oraz [...]. Aktualnie ładunek przyczepy także znajduje się w innym miejscu na przyczepie, niż podczas poprzednich kontroli. WINB nie uznał zażalenia za zasadne. W motywach wskazanego na wstępie postanowienia organ II instancji wyjaśnił, powołując się na liczne wyroki sądów administracyjnych, że przyczepa kempingowa, naczepa samochodowa czy innego tego rodzaju obiekty, nawet jeżeli są zarejestrowane jako pojazd, muszą być uznane za obiekt budowlany, jeżeli zostały posadowione na nieruchomości w celu zamieszkiwania całorocznego lub okresowego (rekreacyjnego) przez dłuższy okres czasu. Zaznaczono, że fakt rejestracji przyczepy nie wyłącza możliwości uznania jej za obiekt budowlany. WINB zauważył, że na gruncie art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 tej ustawy, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych. Dalej WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Stwierdził, że katalog obiektów tymczasowych mieszczących się w definicji powołanej normy ma charakter otwarty. Podkreślił, że wybudowanie obiektu tymczasowego bez zgłoszenia (przy obiekcie na 180 dni) oraz pozwolenia na budowę (na okres powyżej 180 dni) wywołuje identyczne konsekwencje, bowiem obiekt taki wybudowany jest samowolnie, a skutki samowoli budowlanej rozpatrywane są według procedury wynikającej z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Tym samym stan faktyczny i prawny na czas wydania zaskarżonego postanowienia, uzasadniał wstrzymanie budowy przedmiotowego obiektu oraz uruchomienie procedury legalizacyjnej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. WINB podał, że przesunięcie przez inwestorów obiektu budowlanego na działkę jeziorną, do której inwestorzy nie mają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie wpłynęło na kwalifikację prawną przedmiotowego obiektu. Organ II instancji wskazał dodatkowo, że na analizowanym terenie obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (§ 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXII/430/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27.11.2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, w związku z naruszeniem: - art. 61 § 1, art. 64 § 1, art. 65 § 1, art. 104 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie bądź wadliwe zastosowanie; - art. 29 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich wadliwą wykładnię i niezastosowanie bądź wadliwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wywiódł, że postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej wszczęte zostało przez organ I instancji wobec tymczasowego obiektu budowlanego, umiejscowionego na działce nr [...], położonej w miejscowości W., której właścicielami jest skarżący P. J. oraz K. G. i do chwili obecnej postępowanie to nie zostało zakończone, z naruszeniem dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. Tymczasem przedmiotem zaskarżonej decyzji jest tymczasowy obiekt budowlany, umiejscowiony na działce nr [...], położonej w miejscowości W., należącej do Państwowego Przedsiębiorstwa Wodnego Wody Polskie. Nastąpiło to z wyraźną obrazą art. 104 §1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., albowiem w odniesieniu do tymczasowego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...] nie było wszczęte ani z urzędu, ani na wniosek strony jakiekolwiek postępowanie administracyjne. Z ostrożności procesowej podniósł, iż nie istnieją podstawy do zastosowania wobec przedmiotowego tymczasowego obiektu budowalnego zlokalizowanego obecnie na działce nr [...] rygorów określonych w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem skarżący zawiadomił PINB o fakcie przesunięcia czasowo przyczepy samochodowej ze znajdującym się na niej tymczasowo drewnianym budynkiem gospodarczym, z działki nr [...], na działkę nr [...]. Ponadto nie upłynął jeszcze okres 180 dni wymaganych treścią art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego. Być może zgłoszenie skarżącego miało braki formalne w rozumieniu art. 30 Prawa budowlanego, lecz PINB nie wezwał skarżącego ani do usunięcia tych braków (art. 64 § 2 k.p.a.), ani nie przekazał zgłoszenia według właściwości, organowi właściwemu rzeczowo (art. 65 § 1 k.p.a.). Z ostrożności procesowej strona skarżąca podniosła także, iż jej zdaniem wadliwa jest, wskazywana w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, wykładnia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie w jakim przyjmuje się, iż przepis ten ma zastosowanie także do tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, jest to sprzeczne z treścią art. 48 ust. 1 i art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Po drugie, nawet wysuwając argument, iż tymczasowe obiekty budowlane są szczególnymi obiektami budowlanymi w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, należy zauważyć, iż ustawodawca wyraźnie określił w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które przepisy mają zastosowanie do obiektów budowlanych, a które do tymczasowych obiektów budowlanych. Prezentowana wykładnia jest zatem - zdaniem strony skarżącej - niedopuszczalną wykładnią rozszerzającą. Po trzecie, prezentując tego rodzaju wykładnię rozszerzającą, należałoby odpowiedzieć na pytanie, czy wszystkie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane odnoszące się do obiektów budowlanych, mają zastosowanie do tymczasowych obiektów budowalnych, czy też tylko niektóre. W ocenie skarżącego koncepcja, iż wszystkie przepisy tejże ustawy stanowiące o uregulowaniach dotyczących obiektów budowlanych mają zastosowanie do tymczasowych obiektów budowlanych jest koncepcją generalnie nie do przyjęcia. Jeżeli więc mają zastosowanie tylko niektóre z nich, oznaczałoby, iż o tym czy dany przepis może być zastosowany wobec tymczasowych obiektów budowalnych decydowałby organy administracji architektoniczno-budowalnej i nadzoru budowlanego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem strony skarżącej, jest to koncepcja nie do przyjęcia, albowiem de facto wybór taki prowadzi w istocie do stanowienia prawa, a nie do jego wykładni. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym unormowaniem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U z 2022 r. poz. 2492) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowane postanowienie wstrzymujące budowę przedmiotowego budynku gospodarczego, odpowiadającego definicji tymczasowego obiektu budowlanego, wydane zostało zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej jako: "P.b."), według brzmienia po nowelizacji z dnia 13 lutego 2020 r. zmieniającej ustawę Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), z poszanowaniem zasad unormowanych w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej jako: "k.p.a."). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zawiadomieniem z 24 września 2020 r. wszczął postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku gospodarczego o wymiarach 4,55 m x 5,01 m i wysokości 5,22 m wraz z zamocowanym do niego masztem o wysokości 9,55 m, położonego na działce [...] stanowiącej własność inwestorów - zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postępowanie zostało wszczęte w związku ze zgłoszeniem właściciela sąsiedniej działki, domagającego się interwencji organu nadzoru budowlanego m.in. z powodu posadowienia budynku gospodarczego zbyt blisko granicy jego działki i naruszenia linii zabudowy od strony jeziora. Sygnalizowano, że budynek służy do przechowywania paliw do łodzi i jako sanitariat dla turystów. Zgromadzone w aktach administracyjnych protokoły z czynności kontrolnych, oględzin, szkice, zdjęcia potwierdzają, że przedmiotem postępowania jest tymczasowy obiekt budowlany pełniący funkcję budynku gospodarczego. Jest to obiekt o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym krytym papą i tarasem, posiada użytkowe poddasze. Wewnątrz obiektu zostały wydzielone pomieszczenia z oknami, w tym wc z prysznicem, rozprowadzone są instalacje. Obiekt ma możliwość podłączenia do wody, kanalizacji, energii elektrycznej. W trakcie oględzin organ nadzoru budowlanego stwierdził odłączenie mediów. W środku stwierdzono biurko, krzesło, kapoki. Obiekt spełniał zatem funkcję użytkową. Organy prawidłowo zakwalifikowały obiekt jako budynek gospodarczy w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), gdyż służył mieszkańcom budynku mieszkalnego do przechowywania materiałów. Funkcji gospodarczej budynku inwestorzy nie negowali w toku całego postępowania. Zauważyć też trzeba, że podczas pierwszych czynności kontrolnych przeprowadzonych 25 sierpnia 2020 r. stwierdzono posadowienie obiektu na bloczkach betonowych. Natomiast podczas oględzin z 31 marca 2021 r. stwierdzono posadowienie budynku na przyczepie ciężarowej niskopodwoziowej. Ze znajdującej się w aktach kserokopii dowodu rejestracyjnego tej przyczepy wynika, że data jej pierwszej rejestracji to 27 październik 2020 r. Zatem po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej inwestorzy zmienili sposób posadowienia budynku gospodarczego. Dzięki przyczepie budynek może być w każdym czasie przemieszczony i nie jest trwale związany z gruntem. Okoliczność ta potwierdza właśnie zasadność kwalifikowania tego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego. Zgodnie z ustawową definicją tymczasowego obiektu budowlanego, zawartą w art. 3 pkt 5 P.b. jest to m.in. obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Przepis ten zawiera przykładowe wyliczenie tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem. Wśród nich wymienia wprost barakowozy. W powszechnym rozumieniu barakowóz to "barak na kołach". , a ponieważ "barak" jest – wedle słownika języka polskiego – prowizorycznym budynkiem, "barakowóz" będzie prowizorycznym budynkiem na kołach. Należy uznać, że przyczepa z posadowioną na niej konstrukcją budowlaną, która jest przystosowana do pełnienia funkcji obiektu budowlanego, czy to mieszkalnego (np. przyczepa kempingowa), czy magazynowego, jak w niniejszej sprawie, po jej posadowieniu na gruncie w celu pełnienia tych funkcji, spełnia przesłanki zawarte w definicji tymczasowego obiektu budowlanego. Podstawowym celem wymienionej przyczepy nie jest poruszanie się po drogach, ale stanowienie podstawy dla pomieszczenia gospodarczego, więc pełnienie funkcji takiego obiektu. W takiej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1941/17 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"), fakt przystosowana takiej przyczepy także do przemieszczania jej po drogach nie przesądza o tym, że nie może ona być uznana za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany po ustawieniu jej na gruncie i to pomimo braku trwałego związania z gruntem. Cecha ta wyróżnia właśnie tymczasowe obiekty budowlane, które nie mogą być trwale połączone z gruntem. Bezspornie posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego wymaga co do zasady zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu. Stanowi o tym wyraźnie art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Zgodnie z tym unormowaniem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Przepis ten dopuszcza czasowe użytkowanie takich obiektów tylko do 180 dni. Tym samym, jeżeli tymczasowy obiekt budowlany ma funkcjonować dłużej w danej lokalizacji, inwestor powinien wystąpić o pozwolenie na jego budowę. Zgodnie bowiem z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W konsekwencji, każdy obiekt budowlany lub roboty budowlane nie objęte dyspozycją art. 29-31 P.b. wymagają pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest, że inwestorzy przed posadowieniem spornego obiektu budowlanego nie dokonali wymaganego zgłoszenia ani nie uzyskali pozwolenia na jego budowę. Zauważyć trzeba, w związku z podnoszonymi przez skarżącego w toku postępowania uwagami, że na kanwie ustawy Prawo budowlane "budowa" oznacza ogólnie wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 P.b.). Zaś roboty budowlane mogą polegać też na montażu obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 P.b.). Zgodnie z tymi przepisami posadowienie i stabilizacja tymczasowego obiektu budowlanego na gruncie stanowi jego budowę. Aby zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego (robót polegających na jego posadowieniu na gruncie) mogło być uznane za skuteczne, musi być dokonane właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej w przepisanej formie i co najmniej na 21 dni przed rozpoczęciem robót związanych z posadowieniem obiektu (art. 30 ust. 1b, 2, 2a i ust. 5 P.b.) Nie jest więc zasadna sugestia skarżącego, że informując PINB o przemieszczeniu przyczepy z budynkiem gospodarczym dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Ogólnie z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. podmiot, przedmiot lub podstawa prawna, która umożliwia załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W dalszym ciągu na analizowanym terenie istnieje samowolnie posadowiony tymczasowy obiekt budowlany i istnieją sprawcy tej samowoli. Postępowanie w sprawie samowoli budowlanej popełnionej pierwotnie przez inwestorów na należącej do nich działce nr [...] nie stało się bezprzedmiotowe tylko dlatego, że objęty samowolą tymczasowy obiekt budowlany, który ze swej istoty może być przemieszczany, został przesunięty przez inwestorów o kilka metrów na działkę jeziorną nr [...], bez zgody zarządcy tej działki. Sporny obiekt nie zmienił zasadniczo lokalizacji, dalej służy mieszkańcom działki nr [...] i stanowi samowolę budowlaną. Nie można więc uznać, że samowola budowlana, której dopuścił się m.in. skarżący ustała, co uzasadnia kontynuowanie postępowania w sprawie przedmiotowego budynku gospodarczego. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że do samowolnie posadowionego tymczasowego obiektu budowlanego ma zastosowanie procedura naprawcza z art. 48 P.b. Zgodnie z ust. 1 pkt 1 i 2 tego artykułu organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przepis ten, jak wynika z jego literalnego brzmienia, ma zastosowanie do wszystkich obiektów budowlanych, które wymagają zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, a więc także tymczasowych obiektów budowlanych, które, co wyjaśniono powyżej podlegają bezwzględnie procedurze zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 P.b. przepis ten ma zastosowanie do obiektu budowlanego będącego w budowie albo już wybudowanego, także w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 P.b.). W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.