II SA/Ol 784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zbycia nieruchomości stanowiącej własność Gminy postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

W dniu "[...]" Rada Miejska, powołując się na art. 13 i art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie zbycia nieruchomości, stanowiącej własność Gminy, położonej w "[...]". W. J. B., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł do tut. Sądu skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w części dotyczącej słów "w trybie przetargu" żądając jej uchylenia we wskazanej części. Podniósł, że zakwestionowana w części uchwała narusza jego interes prawny poprzez nieuwzględnienie przysługującego mu prawa pierwszeństwa nabycia nieruchomości położonej przy "[...]". W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Trzeba przy tym zauważyć, że art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi podstawy do zaskarżania wszelkich form działania organów gminy, lecz jedynie tych uchwał i zarządzeń, które dotyczą spraw z zakresu administracji publicznej. Ustawodawca nie definiuje wprawdzie tego wyrażenia, niemniej należy przyjąć, że sprawami z zakresu administracji publicznej są sprawy odnoszące się do interesu publicznego, w szczególności realizowanie zadań publicznych lub innych obowiązków wprowadzonych przez ustawodawcę. Ponadto, sprawy te powinny być załatwione w sposób władczy, przez jednostronną konkretyzację sytuacji prawnej danego podmiotu w drodze aktu organu gminy. W ten sposób organ administracji publicznej określa bowiem prawa i obowiązki podmiotów podlegających jego kompetencji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarga została wniesiona na uchwałę w sprawie zbycia nieruchomości stanowiącej własność Gminy, przeznaczonej do sprzedaży w trybie przetargu. Treść tego aktu obejmuje informację o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży. Zaskarżona uchwała nie kształtuje zatem w sposób władczy sytuacji prawnej skarżącego. Taki wniosek potwierdza również analiza art. 13 i art. 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm.) wymienionych w podstawie prawnej uchwały. Przepisy te dotyczą bowiem sprzedaży nieruchomości publicznych, a zatem mają na celu realizację interesu prywatnego gminy jako podmiotu prawa cywilnego. Z powołanych przepisów wynika zarazem, że postępowanie, w ramach którego podjęta została uchwała z dnia "[...]", kończy się co do zasady zawarciem umowy cywilnoprawnej, a nie wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu prawa administracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy przyjąć, że zakwestionowana uchwała nie dotyczy sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, Tym samym wykluczone jest również wniesienie skargi na ten akt na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga odnosi się zatem do sprawy nienależącej do właściwości sądów administracyjnych i z tego powodu podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).