II SA/Ol 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Województwa Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 19 października 2015 r., nr XII/102/2015 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Zarząd Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych), tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Województwo Warmińsko-Mazurskie wniosło o stwierdzenie nieważności uchwały Nr XII/102/2015 Rady Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 19 października 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Zarząd Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim. Województwo zarzuciło, że uchwała narusza art. 40 ust. 9 w zw. z art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z późn. zm.), przez brak zróżnicowania przez organ stawek za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ze względu na procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni. W odpowiedzi na skargę, Rada Powiatu w Nowym Mieście Lubawskim wniosła o jej oddalenie, wskazując, że literalna wykładnia przepisów powołanych w podstawie zarzutu daje jednostce samorządu terytorialnego upoważnienie do określania wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego z ograniczeniem do stawek maksymalnych, których przekroczenie powoduje nieważność podjętej uchwały. Okoliczności, jakie powinna uwzględnić jednostka przy ustalaniu w drodze uchwały opłat, stanowią katalog zamknięty i jedynie w tym zakresie Rada Powiatu władna jest do ustalania opłat, nie mogąc wykraczać poza powyższy katalog. Pismem z dnia 11 października 2017 r. Województwo Warmińsko-Mazurskie cofnęło skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159), oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.