II SA/Ol 766/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu "[...]" na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 766/18 w sprawie ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 11 września 2018 r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić sprzeciw.

Wnioskiem z dnia 16 listopada 2018 r., "[...]" (dalej jako: skarżąca), wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówiła przyznania prawa pomocy, gdyż skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny istnienia okoliczności faktycznych uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z art. 259 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie zaś do § 2 art. 259 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Powyższe postanowienie doręczono skarżącej dnia 5 grudnia 2018 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął więc z dniem 12 grudnia 2018 r. Skarżąca, wbrew treści cytowanych wyżej przepisów, wniosła sprzeciw w dniu 13 grudnia 2018 r. (data stempla pocztowego). Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.