II SA/Ol 627/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 – sentencja postanowienia

S. W. wniósł do tut. Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia "[...]" w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podał, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na udzielaniu porad prawnych, a charakter wykonywanej przez niego działalności sprowadza się do tego, że bardzo często korzysta z samochodu osobowego, aby móc stawić się w sądzie, bądź w siedzibie innego organu w imieniu swoich klientów. Tym samym pozbawienie go uprawnień do kierowania pojazdami doprowadzi do sytuacji, że wykonywanie przez niego zawodu będzie znacznie utrudnione, gdyż dojazdy za pomocą publicznego transportu zbiorowego nie pozwolą mu na podróżowanie w sposób umożliwiający stawienie się w miejscu docelowym o odpowiedniej godzinie z powodu braku dogodnych połączeń. Wskazał, że posiadanie samochodu osobowego znacznie skraca czas jego nieobecności poza siedzibą biura, co przyczynia się do tego, iż jego praca jest dobrze zorganizowana, gdyż minimalizuje czas jego absencji. Zdaniem skarżącego decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami może doprowadzić do utraty dotychczasowych jak też nowych, potencjalnych klientów, którzy dokonają wyboru pełnomocnika, który jest mobilny, co w konsekwencji spowoduje, że zacznie osiągać znacznie niższe dochody, które mogą nie być wystarczające na pokrycie miesięcznych zobowiązań. Z tych powodów uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a). Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Należy przy tym podkreślić, że nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Nadto podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Nie jest przy tym wystarczające samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi (por. postanowienia NSA z dnia 20 października 2015r., sygn. akt I OZ 1290/15; z dnia 27 października 2015r., sygn. akt I OZ 1368/15; z dnia 1 kwietnia 2016r., sygn. akt I OZ 275/16, pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W jednym z powołanych orzeczeń, a mianowicie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2016r. (sygn. akt I OZ 275/16) wskazano, że gdyby nawet w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów działalność prowadzona przez skarżącego musiałaby zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008r., sygn. akt II OZ 1386/07 oraz z dnia 27 listopada 2009r., sygn. akt I OZ 1078/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Podniósł on bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji utrudni mu wykonywanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, co doprowadzi do zmniejszenia uzyskiwanych dochodów. Wskazać jednak należy, że charakter działalności gospodarczej, wskazanej przez skarżącego, nie jest uzależniony pod posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. Zatem niemożność korzystania z własnego środka pojazdu może wprawdzie utrudniać, ale nie uniemożliwia skarżącemu wykonywanie przez niego obowiązków z tym związanych. Podkreślić przy tym należy, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami generalnie wiąże się z uciążliwościami, polegającymi na konieczności korzystania z komunikacji publicznej, czy też pomocy osób trzecich. Jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami. Spadek komfortu przemieszczenia się nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. W związku z tym w ocenie Sądu nie zaistniały przesłanki niezbędne do uwzględnienia wniosku skarżącego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.