II SA/Ol 608/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. od decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2026 r., nr P.7721.64.2026 17MMa, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "PINB") decyzją z 7 maja 2026 r. umorzył wszczęte w dniu 17 października 2024 r. postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy stacji bazowej nr [...], zlokalizowanej na budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...] w O. przy ul. [K.]. W uzasadnieniu wskazał, że właścicielem wieży telekomunikacyjnej jest B. Sp. z o.o. Decyzję doręczono m.in. B. Sp. z o.o. i Stowarzyszeniu A. (dalej jako: "stowarzyszenie"). Z przedłożonych Sądowi wraz ze sprzeciwem akt administracyjnych wynika, że postępowanie toczące się przed wydaniem ww. decyzji organu I instancji wszczęte i prowadzone było w stosunku do B. Sp. z o.o. Wskazać należy, że PINB 16 czerwca 2025 r. wydał decyzję stwierdzającą brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, która decyzją z 25 sierpnia 2025 r. została uchylona w całości przez Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ odwoławczy", "WINB") a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z 29 czerwca 2026 r., wydaną na skutek odwołania wniesionego przez stowarzyszenie, WINB uchylił w całości decyzję PINB z 7 maja 2026 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzję organu odwoławczego doręczono m.in. A. S.A. (dalej jako: "spółka") i stowarzyszeniu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w toku przeprowadzonej 16 października 2024 r. kontroli na działce o numerze [...] przy ul. K. w O., PINB stwierdził, że na dachu budynku służby zdrowia zamontowany został maszt wykonany w technologii metalowych kratownic połączonych ze sobą. Ustalono, że właścicielem wieży telekomunikacyjnej jest A. S.A. Na podstawie analizy przedłożonych przy piśmie z 9 września 2024 r. dokumentów ustalono, że pismem z 30 stycznia 2024 r. spółka poinformowała Starostę O. o zmianie danych w zakresie wielkości i rodzaju emisji dla instalacji radiokomunikacyjnej ([...]), natomiast pismem z 20 sierpnia 2024 r. A. poinformowała Starostę O. o zmianie danych w zakresie wielkości i emisji dla instalacji radiokomunikacyjnej ([...]). Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne, PINB wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w sprawie zmian wprowadzonych w przedmiotowej stacji bazowej nr [...] zlokalizowanej na działce o nr [...], m. O. (ul. S.). W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że elementy stacji bazowej (anteny sektorowe, moduły radiowe, szafy sterujące) nie przekraczają wysokości 3 m i nie uległy istotnym zmianom konstrukcyjnym względem stanu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę. Jednocześnie ustalono, że po zakończeniu robót związanych z budową stacji bazowej, doszło do zmian polegających na zmianie ich parametrów użytkowych lub technicznych, związanych jedynie z regulacją bądź wymianą poszczególnych anten, co bezsprzecznie stanowi co najwyżej doposażenie istniejącej, legalnie wybudowanej stacji bazowej o urządzenia nadawcze, stanowiące podstawowe elementy jej funkcjonowania. W związku z powyższym PINB 7 maja 2026 r. wydał decyzję na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.), dale jako: "k.p.a.", którą umorzył wszczęte w dniu 17 października 2024 r. postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy stacji bazowej nr [...], zlokalizowanej na budynku służb zdrowia na dz. nr [...] O. (ul. K.). Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania. Przedmiotem postępowania jest wykonanie robót budowlanych polegających na zmianie danych w zakresie wielkości i rodzaju emisji związanych z wymianą anten wchodzących w skład stacji bazowej oraz zmiany ich parametrów użytkowych. W związku z powyższym zmiana wielkości i rodzaju emisji sygnału radiowego (zwiększenie mocy), dokonana przez operatora, stanowi przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a nie jego rozbudowę. Postępowanie prowadzone było w oparciu o art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2026 r. poz. 524, dalej jako: "Pb"). Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 Pb jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności i jakości wykonywanych robót. Natomiast ustalenie, że wykonane roboty budowlane są zgodne z przepisami i nie wymagają przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności ani robót stanowi podstawę do przyjęcia przez organ nadzoru budowlanego, że brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W tej sytuacji, tj. wówczas, gdy nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ może - na podstawie art. 51 ust 1 w zw. z art. 51 ust 7 Pb - wydać decyzję o odstąpieniu od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 Pb. Reasumując, w ocenie WINB, jeżeli wszystkie konieczne elementy stanu faktycznego dla jej rozstrzygnięcia są jasne i nie budzą wątpliwości, roboty wykonano w sposób prawidłowy i nie mają one wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji, brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania, organ winien rozważyć zastosowanie w/w przepisów Pb. Oceny w tym zakresie powinien dokonać jednak organ pierwszej instancji, ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła (data nadania 16 lipiec 2026 r.) spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo niewykazania przez organ odwoławczy, aby decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, którego usunięcie wymagałoby ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe wskutek ustalenia, że wykonane roboty budowlane nie wymagały ani uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani dokonania zgłoszenia oraz wobec ostatecznego przesądzenia przez organ odwoławczy legalności przedmiotowych robót budowlanych. W uzasadnieniu podniesiono dodatkowo, że sprawa była rozpatrywana dwutorowo - WINB rozpatrujący ponownie odwołanie od decyzji PINB (po uchyleniu przez tut. Sąd jego decyzji) oraz PINB ponownie badający sprawę wskutek pierwotnej decyzji WINB (uchylającej decyzję PINB i kierującej sprawę do ponownego rozpoznania). Dlatego też w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza nie tylko art. 138 § 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., lecz również fundamentalne zasady postępowania administracyjnego, w szczególności, zasadę trwałości decyzji ostatecznych, zasadę pewności prawa oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Na skutek wydania zaskarżonej decyzji doszło bowiem do powstania sytuacji całkowicie sprzecznej. Z jednej strony bowiem WINB decyzją z 18 czerwca 2026 r., P.7721.137.2025 17 MMa, utrzymał w mocy decyzję PINB z 16 czerwca 2025 r., stwierdzającą brak podstaw do nałożenia obowiązków określonych w art. 51 Pb, a decyzja ta ma charakter ostateczny. Z drugiej zaś strony, ten sam organ odwoławczy uznał, że PINB ponownie winien przeanalizować sprawę wskutek ponownego rozpatrywania sprawy po uchyleniu przez WINB własnej decyzji (mimo że decyzja ta została następnie prawomocnie przez tut. Sąd uchylona) i decyzję będącą przedmiotem niniejszego sprzeciwu, tj. umarzającą postępowanie uchylić, i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Co oczywiste, nie może dojść do pozostawienia w obrocie prawnym dwóch rozstrzygnięć, które dotyczą tego samego postępowania naprawczego, tego samego zakresu robót budowlanych oraz tego samego stanu faktycznego - skoro w ramach jednego postępowania nie stwierdzono podstaw do nałożenia obowiązków, to drugie postępowanie w tym samym przedmiocie prowadzone musi być umorzone. Co więcej, nie można pomijać kwestii, że w istocie zaskarżona decyzja stwarza realne ryzyko wydania przez organ pierwszej instancji kolejnego rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z decyzją ostateczną z 18 czerwca 2026 r. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji, pomimo niewykazania przez organ odwoławczy, aby decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, którego usunięcie wymagałoby ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przekazując sprzeciw wraz z aktami sprawy, WINB wniósł o jego oddalenie. W wykonaniu zarządzenia z 17 sierpnia 2026 r. Sąd wezwał WINB do nadesłania pisemnych wyjaśnień, dlaczego zaskarżona decyzja z 29 czerwca 2026 r. została doręczona radcy prawnemu pełnomocnikowi A. SA, skoro została wydana z odwołania od decyzji PINB w O. 7 maja 2026 r., w sprawie umorzenia wszczętego w dniu 17 października 2024 r. postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy stacji bazowej nr [...], zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w O. przy ul. K. . Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że właścicielem wieży telekomunikacyjnej jest B. Sp. z o.o. i to ten podmiot był stroną postępowania przed organem pierwszej instancji oraz do nadesłania powołanych w treści sprzeciwu strony skarżącej decyzji WINB z 18 czerwca 2026 r. oraz decyzji PINB w O. z 16 czerwca 2025 r. W odpowiedzi na wezwanie organ odwoławczy nadesłał odpisy powołanych w treści sprzeciwu strony skarżącej decyzji WINB z 18 czerwca 2026 r., nr P.7721.137.2025 17 MMa, oraz decyzji PINB w O. z 16 czerwca 2025 r., nr PINB.5141.14.2024. Ponadto wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została omyłkowo doręczona podmiotowi niebędącemu właścicielem stacji bazowej. Właścicielem stacji bazowej jest B. Sp. z o.o. Omyłka wynikała z faktu, że na dachu budynku znajdują się dwa maszty antenowe, jeden należący do A. S.A., a drugi do B. Sp. z.o.o. W związku z powyższym WINB podjął czynności zmierzające do doręczenia decyzji z 29 czerwca 2026 r. właścicielowi stacji bazowej – B. Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw był zasadny. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie zaś z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.), a zatem czy wydanie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Sąd nie bada innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji. Uwzględniając tak zakreślone ramy kognicji sądowoadministracyjnej, po przeanalizowaniu sprzeciwu oraz treści wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, mimo że podstawowa wada, jaką obarczona jest decyzja, nie została w nim wprost i jednoznacznie wyartykułowana. W ocenie Sądu, WINB, rozpatrując odwołanie złożone przez stowarzyszenie i wydając zaskarżoną sprzeciwem decyzję, którą doręczył A. S.A. - podmiotowi, który nie był stroną postępowania w sprawie przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], zlokalizowanej na budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...] w O. przy ul. K., naruszył art. 138 § 2 k.p.a. Skarżąca spółka nie była bowiem stroną postępowania administracyjnego, a tym samym nie mogła zostać do niej zaadresowana decyzja WINB. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie toczyło się wobec B. Sp. z o.o. Podmiot ten był właścicielem ww. stacji bazowej i do niego zostały skierowane wydane w sprawie uprzednio decyzje PINB z 16 czerwca 2025 r. i 7 maja 2026 r. oraz WINB z 25 sierpnia 2025 r. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego WINB uznał spółkę A. za stronę postępowania w sprawie przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]. Wydając decyzję, organ odwoławczy nie dokonał w decyzji analizy, czy rozpatrywana sprawa dotyczy interesu prawnego spółki A. Tego rodzaju ustaleń nie mógł także poczynić samodzielnie Sąd, albowiem w aktach sprawy nie było żadnych dokumentów mogących choćby potencjalnie wskazywać na istnienie po stronie spółki A. interesu prawnego w kontrolowanej sprawie. Dopiero w wykonaniu zarządzenia sędziego w piśmie procesowym z 25 sierpnia 2026 r. WINB przyznał, że zaskarżona decyzja została omyłkowo doręczona podmiotowi niebędącemu właścicielem stacji bazowej. Omyłka wynikała z faktu, że na dachu budynku znajdują się dwa maszty antenowe, jeden należący do A. S.A., a drugi do B. Sp. z o.o. Na brak jakiegokolwiek rozważenia przez WINB w decyzji kwestii podmiotowych wskazuje okoliczność, że mimo że w rubrum zaskarżonej sprzeciwem decyzji organ wskazał, że rozpatruje odwołanie wniesione w sprawie przebudowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], to jednak w uzasadnieniu decyzji wskazał na ustalenia faktyczne odnoszące się wyłącznie do stacji bazowej, której właścicielem jest spółka A. W uzasadnieniu podano bowiem numer stacji bazowej [...], przedstawiono jej opis ([...]), jak również przedstawiono tok postępowania odnoszący się do sprawy dotyczącej stacji bazowej spółki A., tj. powołano wezwania kierowane do spółki A. i pisma procesowe składane w toku postępowania przez pełnomocników spółki A. Nie znajdował potwierdzenia argument powołany w piśmie organu z 25 sierpnia 2026 r., że jedynie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazano, że właścicielem stacji jest spółka A., zaś rozstrzygnięcie decyzji i jej uzasadnienie prawne dotyczą sytuacji prawnej spółki B. Zakreślony powyżej stan faktyczny sprawy organ przyjął bowiem za podstawę rozstrzygnięcia i przedstawił uzasadnienie prawne, które dotyczyło tego konkretnego stanu faktycznego. Zatem organ de facto orzekał w innej sprawie niż ta, która jest dokumentowana w aktach administracyjnych i wobec innego podmiotu aniżeli ten, który jest stroną postępowania administracyjnego. Według art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Legitymacja strony jest ściśle związana z przedmiotem postępowania i oznacza możność udziału danego podmiotu w konkretnym postępowaniu administracyjnym w konkretnej sprawie administracyjnej. Legitymacja jest zatem kwalifikatorem przedmiotowo-podmiotowym o charakterze szczególnym, którego normatywnym wyrazem jest występujące w komentowanym przepisie pojęcie interesu prawnego. Samo pojęcie interesu prawnego, kluczowe dla oceny istnienia legitymacji procesowej danego podmiotu, jest pojęciem otwartym (nieostrym), zatem szczegółowe ustalenie jego treści zależy od konkretnych okoliczności danej sprawy i jest pozostawione organowi rozstrzygającemu tę sprawę. Interes prawny strony musi wynikać z przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę ustalenia praw lub obowiązków w sprawie będącej przedmiotem postępowania. Musi więc istnieć norma prawa przewidująca możliwość wydania wobec niego decyzji w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnia się natomiast interes faktyczny polegający na tym, że dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie postępowanie odwoławcze nie zawierało koniecznego elementu podmiotowego sprawy administracyjnej, toczyło się bez udziału strony. Tego braku sprawy administracyjnej nie konwaliduje skuteczne wniesienie sprzeciwu od decyzji ostatecznej przez podmiot niebędący stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przeprowadzenie postępowania wobec podmiotu, który nie ma statusu strony postępowania, a następnie zakończenie go decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oznacza, że zostały naruszone przesłanki wydania takiej decyzji. Nie jest bowiem prawnie dopuszczalne wydanie decyzji kasacyjnej wobec podmiotu niebędącego stroną postępowania. W ocenie Sądu, konieczność zbadania wystąpienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., o której mowa w art. 64e p.p.s.a., odnosi się do wystąpienia wszystkich podstaw prawnych wydania decyzji kasacyjnej. Z tego też powodu Sąd, rozpoznając sprzeciw powinien zbadać prawidłowość wydania takiej decyzji pod względem formalnym (zachowanie terminu i wymogów formalnych odwołania) oraz pod kątem posiadania przez podmiot, do którego jest kierowana decyzja, statusu strony postępowania. Skoro Sąd ma rozważyć, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., to musi także ustalić czy w ogóle dopuszczalne było prowadzenie postępowania przed tym organem wobec danego podmiotu (por. wyrok NSA z 3 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1730/24; wyrok NSA z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 959/21; CBOSA; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, w odniesieniu do argumentu organu, że przedmiotowa decyzja ma charakter kasatoryjny i nie nakłada praw ani obowiązków na właściciela obiektu, wskazania wymaga, że pozostawienie w obrocie prawnym tak uzasadnionej zaskarżonej decyzji (co do innej stacji bazowej stanowiącej własność innego podmiotu aniżeli strona postępowania) wykreowałoby poważne wątpliwości co do tego, czy i w jakim zakresie sprawa administracyjna została rozpatrzona przez organ, a co za tym idzie, czy i w jakim zakresie została określona sytuacja strony postępowania, ale także spółki wnoszącej sprzeciw, zwłaszcza w sytuacji uprzedniego wydania wobec tej spółki decyzji WINB z 18 czerwca 2026 r., nr P.7721.137.2025 17 MMa, na co wskazano w sprzeciwie. Reasumując, z akt sprawy wynika, że spółka A. nie mogła być adresatem zaskarżonej decyzji, bowiem nie posiadała statusu strony w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji decyzja wydana przez WINB, uchylająca w całości decyzję PINB i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, została wydana z naruszeniem reguł postępowania administracyjnego - art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i w zw. z art. 127 § 1 k.p.a., a uchybienia te pośrednio prowadziły także do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego nieznajdujące uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy zastosowanie. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję kasacyjną, orzekając o tym w punkcie 1. wyroku, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ obowiązany będzie obowiązany uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i zakończyć postępowanie odwoławcze w sposób prawem przewidziany. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł: w tym 100 zł za wpis od sprzeciwu, 480 zł jako opłatę za czynności pełnomocnika oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej.