II SA/Ol 601/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi spółki A na zarządzenie Burmistrza z dnia "[...]", Nr "[...]" w sprawie zmiany zarządzenia Nr "[...]" z dnia "[...]" postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 300 zł (trzysta złotych).

Zarządzeniem nr "[...]" z dnia 10 sierpnia 2016 r., Burmistrz Miasta "[...]" zmienił własne zarządzenie nr "[...]" z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie ustalenia minimalnych stawek czynszu za dzierżawę gruntów oraz minimalnych stawek czynszu za najem lokali użytkowych i garaży, stanowiących własność Gminy Miejskiej "[...]". "[...]" złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższe zarządzenie, wnosząc o stwierdzenie nieważności tego aktu. Skarżąca zarzuciła, że zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie ustalenia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiących własność gminy, gdyż kwestie te regulowane są przepisami prawa cywilnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że zaskarżony akt stanowi akt kierownictwa wewnętrznego, który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego w sprawie, gdyż obecnie nie korzysta z nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miejskiej "[...]". Pismem procesowym z dnia 20 września 2018 r., strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania i zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącej Spółki, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt. 2 Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu.