II SA/Ol 593/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. i W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. M i W. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu niewykonalności rozbiórki obiektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Pismem z dnia 14 czerwca 2017r. E. M. i W. M. wywiedli skargę - wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie uwzględnienia zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki budynku na podstawie tytułu wykonawczego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Zaskarżone postanowienie podjęte w ramach przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymuje w mocy postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu niewykonalności obowiązku rozbiórki obiektu i zdaniem Sądu nie nadaje się do wstrzymania. Jest to akt odmowny wydany w ramach szczególnego postępowania egzekucyjnego, który samoistnie nie nakłada na jego adresatów żadnych obowiązków bądź zakazów określonego zachowania się. Nie wywołuje on zatem skutków materialnoprawnych. Podsumowując, zaskarżone postanowienie nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.