II SA/Ol 580/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Zarządu Powiatu Mrągowskiego z dnia 25 maja 2016 r., nr 60/588/2016 w przedmiocie wykonania chodnika ciągu drogi w miejscowościach Gronowo i Szymanowo postanawia umorzyć postępowanie sądowe.

Wojewoda w skardze wniesionej do tut. Sądu na uchwałę Zarządu Powiatu nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie wykonania chodnika w ciągu drogi w miejscowości "[...]", zwrócił się o orzeczenie jej niezgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 13 września 2017 r. Wojewoda cofnął skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest – według art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. – od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie i treści oświadczenia złożonego przez skarżącego, cofnięcie skargi nie budzi - z tego punktu widzenia – wątpliwości. Sąd uznał bowiem cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.