II SA/Ol 571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe WSA/post.1 - sentencja postanowienia

W dniu 24 lipca 2013r. (data nadania pisma) T. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]", którą organ I instancji, na podstawie art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), odmówił przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem H. W. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2014r. WSA w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją RP art. 16a ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (...). Pismem z dnia 27 maja 2014r. skarżąca cofnęła skargę w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wobec powyższego WSA w Olsztynie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona omawianym przepisem. Skarżąca cofnęła skargę na skutek wejścia w życie przepisów umożliwiających jej uzyskanie świadczeń związanych ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem ( w tym za okres, za który utraciła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego). Sąd uznał zatem, że cofniecie skargi jest dopuszczalne i w oparciu o cytowany wyżej przepis umorzył postępowanie sądowe.