II SA/Ol 568/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie akceptacji umowy najmu dwóch lokali użytkowych w Bursie Międzyszkolnej dla Zakładu Doskonalenia Zawodowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Wojewoda w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na uchwałę Zarządu Powiatu nr [...] z dnia [...] w sprawie akceptacji umowy najmu dwóch lokali użytkowych w Bursie Międzyszkolnej w M. dla Zakładu Doskonalenia Zawodowego w M. W odpowiedzi na skargę Powiat - Zarząd Powiatu wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Pismem procesowym z dnia 13 września 2017r. Wojewoda cofnął skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest, stosownie do treści art. 60 zdanie 3 p.p.s.a., od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony skarżącej z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). W świetle materiału zebranego w sprawie i treści oświadczenia złożonego przez skarżącego, cofnięcie skargi nie budzi - z tego punktu widzenia - wątpliwości. Sąd uznał bowiem cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.