II SA/Ol 515/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopalin ze złoża z rażącym naruszeniem koncesji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" r., którą organ I instancji zobowiązał R. C. do zapłaty opłaty eksploatacyjnej w kwocie 881.848,00 zł za wydobywanie kopalin ze złoża z rażącym naruszeniem koncesji, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z uwagi na wyszczególnione naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Podniósł, że niewstrzymanie wykonania związane byłoby z koniecznością przeprowadzenia egzekucji z majątku skarżącego niebagatelnej dla niego kwoty ponad 800 tys. zł. Przeprowadzenie egzekucji związane musiałoby być ze spieniężeniem majątku skarżącego, jako że ten nie posiada środków pieniężnych w takiej wysokości. Co za tym idzie wykonanie orzeczenia niosłoby dla skarżącego i jego rodziny powstanie skutków trudnych do odwrócenia tj. sprzedaży majątku, a także wiązałoby się z koniecznością redukcji prowadzonej działalności i osób zatrudnionych w firmie a nawet zgłoszenia wniosku o upadłość likwidacyjną. Skarżący podał, że jego trudna sytuacja ekonomiczna szczegółowo została wykazana w treści wniosku o przyznanie pomocy prawnej, złożonego obok niniejszej skargi. W przedmiotowym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i jednym dzieckiem. Do majątku małżonków należą: dom o powierzchni 120 m2 (wartość: ok. 800.000 zł), dwa mieszkania o powierzchni 90 m2 i 57 m2 (wartość odpowiednio: 300.000 zł i 260.000 zł), grunty rolne o powierzchni 26 ha (wartość: ok. 250.000 zł), grunt (bez wskazania jakiego rodzaju) o powierzchni 320 m2 (wartość: 40.000 zł) oraz samochód osobowy marki Jaguar S-Type, rok produkcji: 2004 (wartość: ok. 20.000 zł). Skarżący wykazał dochód żony z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.800 zł brutto oraz dochód własny z tytułu dzierżawy gruntów rolnych w wysokości 20.000 zł rocznie, co stanowi 1.666,66 zł miesięcznie. Podał, że nie posiada żadnych oszczędności. Poza dochodem z tytułu dzierżawy gruntów rolnych, który przeznaczany jest na zaspokojenie bieżących potrzeb rodzinnych, czerpał dotychczas dochody z tytułu działalności gospodarczej, lecz w 2016 r. w związku z postępowaniem upadłościowym powstała strata w wysokości ponad 300.000 zł i od 1 marca 2017 r. prowadzenie działalności gospodarczej zostało zawieszone. Skarżący przedłożył wydruki komputerowe: zeznań podatkowych skarżącego za 2015 r. PIT-36 i PIT-36L oraz za 2016 r. PIT-36 i PIT-36L wraz z pierwszą stroną załącznika PIT/B (dotyczących spółki: A Spółka Jawna), a ponadto zeznań podatkowych za 2015 r. i 2016 r. CIT-8 (dotyczących spółki: B Sp. z o.o.) oraz informacje z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczące obu spółek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm..) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Przy czym zaistnienie przesłanek, które uzasadniają uwzględnienie wniosku winno być wykazane przez wnioskodawcę. W piśmiennictwie i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej na jego podstawie do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek jedynie uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie zmienione i uzupełnione, wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, str. 384 oraz powołane tam orzecznictwo, także por. post NSA z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 579/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonej decyzji również nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może badać w ogóle, czy skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na wyszczególnione przesłanki, warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Będą to dokumenty obrazujące sytuację finansową strony skarżącej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący i jego żona są wyłącznymi wspólnikami wymienionych spółek. Wobec spółki jawnej toczyło się od 2012r. postępowanie upadłościowe, zakończone 1 lutego 2016r. Orzeczona została upadłość z możliwością zawarcia układu. Działalność tej spółki została zawieszona z dniem 1 marca 2017r. Natomiast spółka z o.o. w 2016r. osiągnęła przychód 417.309,34. Przy czym rok 2016 zakończył się stratą w kwocie 309.135,33 zł. Oceniając powyższe, stwierdzić należy, że skarżący uwiarygodnił, że nałożona na skarżącego opłata eksploatacyjna w kwocie 881.848,00 zł nie ma pokrycia w jego źródłach dochodu i przekracza możliwości płatnicze skarżącego. Egzekwowanie tak znacznej sumy przed rozpatrzeniem skargi może przyczynić się do utraty płynności finansowej i upadłości sp. z o.o., co skutkować będzie pozbawieniem rodziny skarżącego źródła dochodu i utratą miejsc pracy, zatrudnionych w niej osób. Narazi też skarżącego na konieczność sprzedaży posiadanych nieruchomości. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.