II SA/Ol 502/17

Dnia 24 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 10.800 złotych (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że pismem z dnia 27 września 2011 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]", zwany dalej również: PINB, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rozbudowy budynku "[...]" wraz ze zmianą funkcji na budynek "[...]", wykonywanej przez "[...]", zwanej dalej również Inwestorem lub Spółką, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 r., organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych prowadzonych przez Inwestora oraz nałożył obowiązek przedstawienia przez Spółkę określonych w postanowieniu dokumentów. Po przedłożeniu wskazanej dokumentacji, uzupełnionej na żądanie organu, decyzją z dnia 9 kwietnia 2013 r., organ nakazał inwestorowi rozbiórkę samowolnie nadbudowanej kondygnacji nad częścią środkową budynku na działce "[...]" oraz samowolnie wykonanego na poziomie parteru zadaszenia o szerokości 2,5 m od strony południowej i zachodniej budynku. Decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania Inwestora, Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego, zwany dalej również jako: WINB, uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 31 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na decyzję organu drugiej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., ustalił "[...]" opłatę legalizacyjną w wysokości 375.000 zł za wykonanie rozbudowy budynku gospodarczego "[...]" wraz ze zmianą jego funkcji na budynek "[...]". Organ wskazał, że ostatecznie stwierdzono spełnienie wymagań, o których mowa w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, dlatego też należało ustalić opłatę, wynikającą z tego przepisu. Wyjaśniono sposób ustalenia opłaty legalizacyjnej. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., WINB utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że nałożenie opłaty było uzasadnione, a jej wysokość została szczegółowo wyjaśniona i przedstawiona w uzasadnieniu. Na postanowienie organu drugiej instancji, Inwestor złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1050/14, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że przy wydaniu zaskarżonych postanowień organy uchybiły obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał, że utrwalonego już stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że data dokonania rozbudowy ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2016 r. w sprawie o sygn.. akt P 27/05. W wyroku tym, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 , poz. 718) w zakresie w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo iż pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Tym samym, wyrokiem Trybunał orzekł też o niezgodności z Konstytucją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., jest niezgodny z art. 32 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Resumując, Sąd stwierdził, że wskazany wyrok TK z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05 oznacza, że w przypadku, jeżeli od zakończenia budowy obiektu do dnia 10 lipca 2003 r. upłynął pięcioletni termin, obliguje organy do zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., a nie przepisu w brzmieniu, który wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003 r. (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r. sygn. II OSK 522/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2011 r. sygn. VII SA/Wa 618/11, dostępne CBOSA). Z uwagi na podnoszoną w skardze okoliczność dotyczącą daty wykonania rozbudowy budynku, jak również informacje przekazane w toku postepowania przez pracownika Spółki może zachodzić konieczność zastosowania wskazanej powyżej regulacji, przy czym na obecnym etapie Sąd nie ma możliwości przesądzenia, czy w sprawie tej regulacja ta na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku należącego do Spółki. Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe rozważania oraz dokonaną ocenę prawną po wcześniejszym ustaleniu daty dokonanej samowolnie rozbudowy budynku gospodarczego, przy czym ustalenia tego winien dokonać zarówno w oparciu o już zebrane dowody w sprawie, jak również poprzez ich uzupełnienie dostępnymi środkami dowodowymi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, PINB, postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r., ponownie ustalił Inwestorowi opłatę legalizacyjną w wysokości 375.000 zł za wykonanie rozbudowy budynku "[...]" wraz ze zmianą funkcji "[...]". Organ stwierdził, że bezsprzecznie, roboty budowlane, będące przedmiotem niniejszego postępowania, były wykonywane po 1 stycznia 1995 r. o czym świadczą zarówno faktury VAT, jak i zeznania świadka oraz oświadczenie pełnomocnika Spółki. Jako datę zakończenia prac, organ uznał za wiarygodną koniec 1997 r., potwierdzoną oświadczeniem pełnomocnika Spółki zawartym w piśmie z dnia 10 marca 2016 r., oświadczeniem "[...]" z dnia 7 października 2011 r. oraz dokumentacją fotograficzną. Wobec powyższego, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania, a nie w dacie zakończenia budowy. Organ wskazał, że ustawa z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665) wprowadziła w życie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05. W art. 3 tej ustawy wprowadzono bowiem mechanizm dostosowawczy dla osób, które obiekt budowlany lub jego część wybudowały bez pozwolenia na budowę w okresie od 31 grudnia 1994 r. do 11 lipca 1998 r. Stosując ten mechanizm, mogły one skorzystać z legalizacji samowoli budowlanej bez obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Warunkiem skorzystania z takiej legalizacji było jednak złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie do 1 stycznia 1998 r., gdyż od tego dnia zastosowanie mają przepisy art. 48-49 ustawy Prawo budowalne w brzmieniu obowiązującym po dniu 11 lipca 2003 r. Oczywistym jest w niniejszej sprawie, że Inwestor nie spełnił warunków do skorzystania z legalizacji na warunkach sprzed zmiany Prawa budowlanego wprowadzonej dnia 11 lipca 2003 r., gdyż do dnia 1 stycznia 2008 r. nie wpłynął do tut. Inspektoratu wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, a niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu z dniu 27 września 2011 r. Tym samym, w ocenie organu pierwszej instancji, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia. Po rozpatrzeniu zażalenia Inwestora na postanowienie organu pierwszej instancji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie zostało ustalone, iż w latach 1995-1997 Inwestor rozpoczął rozbudowę i nadbudowę budynku "[...]" wraz ze zmianą jego funkcji "[...]". Wskazał też, iż z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, iż rozbudowa przedmiotowego budynku została dokonana w 1997 r., czyli w okresie pomiędzy 31 grudnia 1994 r. a 11 lipca 1998 r. Organ pierwszej instancji prawidłowo więc wdrożył tryb art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1997 t. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosując regulację zawartą w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Inwestor mógł skorzystać z legalizacji samowoli budowlanej bez konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Warunkiem było jednak złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie do 31 grudnia 2007 r., gdyż od tego dnia - jak wynika z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy – zastosowanie mają art. 48-49b Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym po 11 lipca 2003 r. Ustawodawca uzależnił stosowanie "abolicji" w stosunku do sprawców samowoli budowlanej od spełnienia ściśle określonych przesłanek, które nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Organ stwierdził, że w wyroku WSA w sprawie II SA/Ol 1050/14, Sąd w sposób precyzyjny wskazał, że na obecnym etapie nie ma możliwości przesądzenia, czy w rozpoznawanej sprawie regulacja, poddana ocenie TK w wyroku z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05, na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku. Powyższe stanowisko Sądu wskazywało zatem na konieczność uzupełnienia przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego i następnie ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wytycznych płynących z tego wyroku. Wyrok zapadł przed wyjaśnieniem istotnych okoliczności stanu faktycznego. Jak wynika z treści uzasadnienia w/w wyroku WSA, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku, na etapie wyroku nie było możliwości stwierdzenia, czy w rozpoznawanej sprawie regulacja, która była poddana ocenie TK w wyroku z dnia 18 października 2006 r., będzie miała zastosowanie. To, jakie brzmienie przepisów Prawa budowlanego powinno się zastosować, należy uzależnić nie tylko od daty wybudowania samowoli lecz również od tego, kiedy zostało wszczęte postępowanie oraz tego, czy Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie w terminie do 31 grudnia 2007 r. Sąd, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym nie mógł jednoznacznie przesądzić o tym, czy zasadne będzie ustalenie w niniejszej sprawie opłaty legalizacyjnej. Natomiast organy obu instancji, stosując się do zaleceń Sądu powinny dokonać samodzielnej oceny prawnej materiału dowodowego z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 18 października 2006 r. oraz późniejszych przepisów, które usunęły stan niekonstytucyjności. Opłata legalizacyjna, przewidziana w art.49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego stanowi warunek legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Do legalizacji może dojść dopiero po uiszczeniu odpowiedniej opłaty legalizacyjnej, którą organ określa w postanowieniu podlegającym zaskarżeniu. Zarówno obowiązek jej uiszczenia, jak i wysokość opłaty legalizacyjnej wynikają z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i nie podlegają tzw. uznaniu administracyjnemu. W ocenie WINB, opłata została naliczona zgodnie z przepisami. PINB prawidłowo też zakwalifikował roboty budowlane do kategorii XVII/XIV, o czym świadczy obszerny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję WINB z dnia 18 kwietnia 2017 r., Spółka zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 19609 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanego dalej "K.p.a.", poprzez działanie wbrew przepisom prawa stanowiącym o związaniu organu administracyjnego wytycznymi wskazanymi w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Ol 1050/14, co miało istotny wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie; - przepisów prawa materialnego poprzez: naruszenie art. 49 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 59 f ust. 1 w brzmieniu ustawy po 10 lipca 2003 r., polegającym na błędnej wykładni tj. przeprowadzeniu nieprawidłowej interpretacji treści wymienionego przepisu, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tych norm, w sytuacji, gdy dokonano jednoczesnego ustalenia faktycznego, iż zakończenie rozbudowy nastąpiło do 1998 r., co w konsekwencji winno prowadzić do zastosowania przepisów prawa materialnego – Prawo budowlane w wersji obowiązującej w chwili zakończenia rozbudowy budynku tj. w wersji ustawy Prawo Budowlane do 10 lipca 2003 r.; naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., jeżeli bowiem podmiot, który samowolnie wzniósł obiekt budowlany, spełnił przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, to wejście w życie kolejnych zmian ustawy - Prawo budowlane nie może być traktowane jako uchylenie skutków prawnych, które ziściły się przed wejściem w życie tych zmian. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do różnicowania sytuacji podmiotów znajdujących się w chwili wejścia w życie zmian Prawa budowlanego, w takiej samej sytuacji prawnej tylko z uwagi na datę wszczęcia postępowania administracyjnego; naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ustalony stan faktyczny sprawy wymagał, za konstytucyjnym obowiązkiem organów państwa aktualizującym się w następstwie wejścia w życie orzeczenia TK stwierdzającego hierarchiczną niezgodność norm, konieczność jego wykonania, prowadząc do usunięcia stanu niekonstytucyjności i zapewnienia spójności w systemie praw; naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 ustawa o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 10 maja 2007 r. (Dz.U. Nr 99, poz. 665), poprzez nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty legalizacyjnej wbrew zasadom wyrażonym wart. 2, art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483). W związku z powyższymi zarzutami, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie, który wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1050/14, uchylił postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2014 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej i zasądził od organu odwoławczego na rzecz Inwestora zwrot kosztów postępowania. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Stwierdzenie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 358). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza więc, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą, w tej samej sprawie, w przyszłości formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wyrażonym wcześniej w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci bowiem moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia, zawierającego ocenę prawną. W piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku . Kontrolując zaskarżone postanowienie, organ, ale także Sąd, nie mogły więc dokonać jego oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 1050/14. W uzasadnieniu wskazanego wyroku WSA przesądził, że wskazany (wcześniej w treści uzasadnienia) wyrok TK z dnia 18 października 2006 r. sygn. P 27/05 oznacza, że w przypadku, jeżeli od zakończenia budowy obiektu do dnia 10 lipca 2003r. upłynął pięcioletni termin, obliguje organy do zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., a nie przepisu w brzmieniu, który wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003 r. (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2008r.sygn. II OSK 522/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2011 r. sygn. VII SA/Wa 618/11, dostępne CBOSA). Dalej Sąd zauważył, że z uwagi na podnoszoną w skardze okoliczność dotyczącą daty wykonania rozbudowy budynku, jak również informacje przekazane w toku postepowania przez pracownika Spółki może zachodzić konieczność zastosowania wskazanej powyżej regulacji, przy czym na obecnym etapie Sąd nie ma możliwości przesądzenia, czy w sprawie tej regulacja ta na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku należącego do Spółki. Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni powyższe rozważania oraz dokonaną ocenę prawną po wcześniejszym ustaleniu daty dokonanej samowolnie rozbudowy budynku gospodarczego, przy czym ustalenia tego winien dokonać zarówno w oparciu o już zebrane dowody w sprawie, jak również poprzez ich uzupełnienie dostępnymi środkami dowodowymi. Tymczasem zaś, wbrew powyższej ocenie prawnej, w zaskarżonym postanowieniu, organ odwoławczy stwierdził wyłącznie, że Sąd w sposób precyzyjny wskazał, że na obecnym etapie nie ma możliwości przesądzenia, czy w rozpoznawanej sprawie regulacja, poddana ocenie TK w wyroku z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05 na pewno znajdzie zastosowanie, skoro brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku. Powyższe stanowisko Sądu wskazywało zatem na konieczność uzupełnienia przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego i następnie ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wytycznych płynących z tego wyroku. Organ odwoławczy stwierdził, że Sąd nie dysponując wyczerpującym materiałem dowodowym nie mógł jednoznacznie przesądzić o tym, czy zasadne będzie ustalenie w niniejszej sprawie opłaty legalizacyjnej. Natomiast organy pierwszej i drugiej instancji, stosując się do zaleceń Sądu, powinny dokonać samodzielnej oceny prawnej materiału dowodowego z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 18 października 2006 r. oraz późniejszych przepisów, które usunęły stan niekonstytucyjności. Takie stanowisko nie znajduje żadnych podstaw w powołanym wyroku WSA z dnia 17 lutego 2017 i jest całkowicie dowolne. Sąd, co prawda, wskazał, że brak jest pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, który jest niezbędny do zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego w zakresie legalizacji samowolnej rozbudowy budynku należącego do Spółki, ale jednocześnie przesądził, że wyrok TK z dnia 18 października 2006 r. sygn. P 27/05 oznacza, że w przypadku, jeżeli od zakończenia budowy obiektu do dnia 10 lipca 2003 r. upłynął pięcioletni termin, obliguje organy do zastosowania przepisu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., a nie przepisu w brzmieniu, który wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Nie ma, tym samym, podstaw do przyjęcia, że po dokonaniu ustaleń, iż budynek został przebudowany w latach 1995-1997 zaistniały podstawy do zastosowania przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym po 11 lipca 2003 r. Całkowicie dowolnie organ odwoławczy przyjął, że to, jakie brzmienie przepisów Prawa budowlanego powinno się zastosować, należy uzależnić nie tylko od daty wybudowania samowoli, lecz również od tego, kiedy zostało wszczęte postępowanie oraz tego, czy Inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie w terminie do 31 grudnia 2007 r. Nie ma żadnych podstaw do wyciągnięcia takich wniosków z powołanego wyroku WSA z dnia 17 lutego 2015 r., w którym Sąd wskazał wyłącznie na konieczność ustalenia daty rozbudowy obiektu. Organ stwierdził jednocześnie, że Sąd, nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym nie mógł jednoznacznie przesądzić o tym, czy zasadne będzie ustalenie w niniejszej sprawie opłaty legalizacyjnej. Natomiast organy obu instancji, stosując się do zaleceń Sądu powinny dokonać samodzielnej oceny prawnej materiału dowodowego z uwzględnieniem wyroku TK z dnia 18 października 2006 r. oraz późniejszych przepisów, które usunęły stan niekonstytucyjności. Takie wnioski nie znajdują żadnego uzasadnienia w w/w wyroku. Organy poczyniły ustalenia co do daty zakończenia budowy obiektu i tym samym, winny zastosować przepisy prawa, wskazane w wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. Podnieść należy, że fakt, iż wyrok zapadł przed wyjaśnieniem stanu faktycznego pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę prawną, wyrażoną przez Sąd. W związku z powyższym, ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji uwzględni powyższe rozważania oraz wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1050/14 r. i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).