II SA/Ol 478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 27 marca 2017 r., nr "[...]" przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Decyzją z dnia 27 marca 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy "[...]" z dnia 1 marca 2016 r. o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia 14 listopada 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i orzekło co do istoty sprawy przez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium z dnia 27 marca 2017 r., "[...]" zarzucili, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a., polegające na jego błędnym niezastosowaniu wskutek uznania, że niewzięcie przez organ pierwszej instancji przy wydawaniu uchylonej decyzji pod uwagę faktu istnienia w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji dwóch innych kurników o obsadzie równiej 120 DJP, nie stanowi okoliczności istotnej z punktu widzenia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; naruszeniem art. art. 6, 7, 76 § 1 i 3, 77 § 1 i 80 K.p.a., polegającym na niewyczerpującym rozpatrzeniu i błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zarzucili także naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przez bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, gdy decyzja ta winna zostać utrzymana w mocy. Skarżący podnieśli ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 79 ust. 1 i art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez błędne przyjęcie, że opinia społeczeństwa nie ma wpływu na zasadność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy wynik postępowania z udziałem społeczeństwa jest jednym z elementów, jakie organ ma obowiązek brać pod uwagę przy wydawaniu wymienionej decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 czerwca 2017 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia skargi, z zastrzeżeniem, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia drugiego z obowiązku jego uiszczenia oraz do złożenia po jednym egzemplarzu odpisu skargi. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu dnia 14 czerwca 2017 r., zaś skarżącej – dnia 16 czerwca 2017 r. Termin do usunięcia braków formalnych upłynął zatem skarżącym odpowiednio: z dniem 21 i 23 czerwca 2017 r. Skarżący uiścił co prawda wpis w dniu 22 czerwca 2017 r., co oznacza, że termin do wniesienia wpisu został zachowany (dla skarżącej – do dnia 23 czerwca 2017 r.). W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili jednak braków formalnych wniesionej skargi, poprzez złożenia po jednym egzemplarzu odpisu skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi. Skarżąca nie złożyła bowiem w ogóle odpisu skargi, natomiast skarżący uczynił to w dniu 22 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie jego terminu na złożenie tego odpisu (21 czerwca 2017 r.). W tym stanie rzeczy, skarga podlega odrzuceniu, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została odrzucona, skarżącym przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.