II SA/Ol 458/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 458/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr SKO.82.1919.2021 w przedmiocie umorzenia zadłużenia z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz odsetek postanawia odrzucić skargę kasacyjną WSA/post.1 – sentencja postanowienia

Wyrokiem z 17 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A.B. na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 9 lutego 2023 r. (karta 79 akt sądowych). W dniu 8 marca 2023 r. (data stempla pocztowego) ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik – adwokat P.S. wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Sądu z 17 listopada 2022 r. Skarga kasacyjna została przesłana przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przy piśmie z dnia 15 marca 2023 r. (karta 80). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Na podstawie art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego w dniu 8 marca 2023 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 17 listopada 2022 r., kierując ją bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z art. 177 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Wniesienie skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego powoduje, że środek zaskarżenia wnoszony jest do niewłaściwego sądu i podlega przekazaniu zgodnie z właściwością. Stwierdzić należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu (por. Komentarz do art. 83 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). Tym samym dla zachowania terminu konieczne jest, aby pismo zostało nadane pod adresem właściwego sądu. Mylne oznaczenie sądu powoduje, że o dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia pisma do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego sądu przez sąd niewłaściwy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lutego 1975 r., sygn. akt II CZ 13/75). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarżący wniósł za pośrednictwem poczty skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego i następnie sąd ten przesłał ją do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za dzień wniesienia skargi kasacyjnej uznać należy dzień, w którym NSA przekazał (nadał) skargę do sądu właściwego (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt II FZ 111/07, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 196/08, postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OZ 240/12; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2729/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej bezpośrednio do NSA nie usprawiedliwia opóźnienia terminu przewidzianego w art. 177 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 480/04, niepubl.). W związku z doręczeniem skarżącemu w dniu 9 lutego 2023 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 17 listopada 2022 r. wraz z uzasadnieniem termin do wniesienia skargi kasacyjnej na to orzeczenie upływał w dniu 11 marca 2023 r. (sobota). Stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 13 marca 2023 r. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego wprawdzie w dniu 8 marca 2023 r. nadał w placówce operatora publicznego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, ale skierował ją bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. sądu niewłaściwego. Skarga kasacyjna wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 13 marca 2023 r., który na podstawie zarządzenia z 13 marca 2023 r., przekazał skargę kasacyjną za pismem z 15 marca 2023 r. do sądu właściwego. Z uwagi na powyższe za datę wniesienia przedmiotowej skargi kasacyjnej należy uznać datę przesłania jej przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, tj. 15 marca 2023 r. Tym samym stwierdzić należy, że skarga kasacyjna od wyroku Sądu z dnia 17 listopada 2022 r. została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu, określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. Zatem, skoro skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a.