II SA/Ol 44/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosków Z. K., M. K., A.A., P. A o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Z. K., M. K., A. A. i P. A. i P. A. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 44/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Z. K., M. K., A. A. i P. A. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku A. A. i P. A. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego części "[...]" nieruchomości działki nr "[...]" położonej w A przy ul. A, w obrębie A, o pow. 1421 m2 - dokonana wypowiedzeniem zmieniającym Prezydenta Miasta A, jest nieuzasadniona w zaproponowanej wysokości. Powodem odrzucenia skargi był fakt nieuiszczenia wpisu sądowego w zakreślonym przez sąd terminie. Na postanowienie to skarżący wnieśli zażalenia, w których z ostrożności procesowej złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podali, że opłaty wpisu dokonywali nie w formie przelewu bankowego, lecz bezpośrednio w sądzie. Uiszczający w imieniu skarżących wpis P. A. udał się do Biura Podawczego, gdzie przedłożył komplet dokumentów otrzymanych z Sądu, a urzędnik sądowy po zapoznaniu się z nimi oraz wyjaśnieniami skarżącego upewnił się, że łączna wysokość wpisu wynosi 200 zł i taka kwota została uiszczona. Wskazano, że w tym samym dniu skarżący udał się do Wydziału Informacji Sądowej, gdzie również podnosił kwestię wpisu. W Wydziale tym był także w dniu 1 lutego 2017r. w celu uzyskania informacji co do terminu rozprawy i także wtedy żaden z pracowników nie zwrócił mu uwagi, ze wpis jest niewystraczający. Podano, że w dniu 8 lutego 2017r. skarżący P. A. dostarczył osobiście do Biura Podawczego dodatkowe wyjaśnienia w sprawie i otrzymał zapewnienie, że wszystko jest należycie złożone i należy oczekiwać terminu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008r., Sygn. akt II OZ 712/08, LEX 49364, 1postanowienia NSA z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014r., sygn. akt I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014r., sygn. akt II OZ 1011/14, dostępne w Internecie). Jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Nie uzasadniają więc przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2016 r., II OZ 1369/15; z dnia 28 listopada 2012 r., I OZ 869/12; z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08, dostępne w Internecie). Przy czym to strona winna uprawdopodobnić okoliczności, które w jej ocenie wskazują na brak winy strony w uchybieniu terminu, a także wykazać, że stanowiły niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. W niniejszej sprawie skarżący podali, że przyczyną nieuiszczenia w terminie wpisu sądowego była okoliczność uzyskania niewłaściwych informacji w momencie wpłacania wpisu do kasy Sądu. Zważyć jednak należy, że wysokość wpisu, a także termin i sposób jego uiszczenia została określona w zarządzaniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu, doręczonym każdemu ze skarżących. Zatem to zarządzenie doręczone skarżącym, a nie jakiekolwiek informacje ustne określały obowiązek skarżących do uiszczenia wpisu. Nie można w związku z tym uznać, że okoliczności podnoszone przez skarżących świadczą o braku ich winy. Wskazać przy tym należy, że z wyjaśnień pracowników Sądu nie wynika, aby udzielali oni informacji co do wysokości wpisu, jaki winien być uiszczony w niniejszej sprawie. Natomiast z treści zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi wynika, że zdaniem skarżących powodem nieuiszczenia wpisu w zakreślonym terminie było błędne – w ocenie skarżących - ustalenie wysokości wpisu. Wskazać jednak należy, że jeżeli w ocenie skarżących wpis był określony w niewłaściwej wysokości, przysługiwało im prawo do wniesienia zażalenia na zarządzenie o uiszczeniu wpisu, o czym zostali pouczeni. Nie stanowi to jednak okoliczności wyłączającej winę skarżących w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. W związku z powyższym stwierdzić należy, że nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu, a mianowicie nie zostało uprawdopodobnione, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżących. Z tego też względu na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.