II SA/Ol 431/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia 18 marca 2014 r., nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza postanawia odrzucić skargę.

Uchwałą nr "[...]"z dnia 18 marca 2014 r. Rada Miejska w N. uznała za bezzasadną skargę Z.R. na działalność Burmistrza N. w sprawie odmowy najmu skarżącemu lokalu mieszkalnego położonego w "[...]". W złożonej na tę uchwałę skardze Z.R. zarzucił, że została ona podjęta niezgodnie ze stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. wniosła o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie można jej także zaliczyć do aktów, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie. Została bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną przez skarżącego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. i jest formą zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia wniesionej skargi na działalność organu gminy. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w dziale VIII K.p.a. Na podstawie przepisów zawartych w tym rozdziale nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia danej skargi. W niniejszej sprawie zaskarżona czynność przybrała formę uchwały. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, że uchwała podjęta przez Radę Miejską w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami K.p.a., na które wprost powołano się w tej uchwale, nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 334/09 i postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1704/00). Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Bezsporne jest bowiem, że skarżący przedmiotem skargi uczynił nienależyte, jego zdaniem, wykonywanie obowiązków przez organ administracji publicznej. Do spraw takich mają zastosowanie przepisy art. 227 - art. 240 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.