II SA/Ol 395/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność D. C., położonej w obrębie ewidencyjnym "[...]" miasta "[...]", oznaczonej nr ewid. działki "[...]", poprzez udzielenie Spółce A zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, wchodzących w skład inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110kv" oraz późniejszą ich eksploatację. Powierzchnia gruntu zajęta na ww. działce przez pas technologiczny to 250,92 m2. Organ opisał w decyzji, na czym polega ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oraz wskazał zaplanowane prace. Jednocześnie zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu robót budowlanych związanych z budową odcinka napowietrznej linii 110 kv. Po rozpoznaniu odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia "[...]". W skardze, złożonej do tut. Sądu, skarżący zarzucił sposób prowadzenia negocjacji oraz uniemożliwienie skutecznego zapoznania się z aktami sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. W dniu 13 października 2013 r., skarżący złożył do Sądu pismo, którym cofnął skargę - w związku z podpisaniem ze spółką B porozumienia, dotyczącego realizacji inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne. Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.