II SA/Ol 365/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie przedłużenia terminu do załatwienia sprawy i wezwania do nadesłania informacji postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 123 w związku z art. 36 i art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1257, z późn.zm), rozpatrując odwołanie Z. R. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty przez Głównego Specjalistę w Wydziale Komunikacji z dnia "[...]" w sprawie skierowania ww. posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B1, B, na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii m.in. zawiadomił Z. R., że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu akt do Kolegium, z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz zobowiązując ww. do udzielenia dodatkowych informacji na jakim etapie jest postępowanie w sprawie złożonej do Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego prośby o wykorzystanie środka kasacji nadzwyczajnej, bowiem w oparciu o tę informację Kolegium rozważy możliwość zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu 20 kwietnia 2018r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęła skarga Z. R. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie między innymi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie przedłużenia terminu załatwienia sprawy oraz wezwania do nadesłania informacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wyjaśniło, że w skarżonym postanowieniu pouczono skarżącego, iż nie przysługuje na nie środek zaskarżenia. Nadto wskazując na treść art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarżone postanowienie nie odpowiada żadnemu ze wskazanych warunków, a zatem nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wyjaśniono, że skarżone postanowienie jest klasycznym postanowieniem wydanym w toku postępowania na podstawie art. 123 k.p.a., które dotyczy kwestii wynikających z toku postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 2188, z późn.zm) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż skarżone postanowienie nie należy do aktów podlegających rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zakres przedmiotowy kontroli Sądu określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1369, z późn. zm), zwanej dalej: p.p.s.a., oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W myśl art. 3 § 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym poinformowano skarżącego o nie załatwieniu sprawy w terminie jednego miesiąca z jednoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy, tj. na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1257, z późn.zm), dalej: k.p.a. Nadto na podstawie art. 136 k.p.a. organ odwoławczy wezwał stronę do przedstawienia dodatkowych informacji, bowiem organ może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zgodnie zaś z art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej - art. 123 § 2 k.p.a. Z tego też względu w skarżonym postanowieniu wezwanie skarżącego do uzupełnienia informacji o etapie postępowania w sprawie złożonej przez niego kasacji nadzwyczajnej było działaniem w granicach prawa. Działanie organu odwoławczego w tym zakresie w żaden sposób nie może zostać uznane za niezgodne z postępowaniem administracyjnym, bowiem w wydanym postanowieniu jednoznacznie przedstawiono poprawną podstawę prawną działania organu, która odpowiada prawu. Stosownie zaś do art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Odnośnie do postanowienia wydawanego w trybie art. 36 § 1 k.p.a. ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia, zatem postanowienie to jest postanowieniem ostatecznym. Podobnie na postanowienie wydane w trybie art. 136 § 1 k.p.a. nie zostało przewidziane wniesienie zażalenia. Nie są to także postanowienia kończące postępowanie w tej sprawie, dlatego też ich legalność jest badana dopiero podczas kontroli instancyjnej merytorycznej decyzji administracyjnej wydanej na zakończenie postępowania w sprawie. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności sądu obejmuje orzekanie w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarżone postanowienie nie należy do żadnej ze wskazanych wyżej kategorii, bowiem nie służy na nie zażalenie, nie jest postanowieniem kończącym sprawę w przedmiocie skierowania na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, ani też nie rozstrzyga tej sprawy co do istoty. Nie jest to także postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczających, na które służy zażalenie. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z w związku z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. Na marginesie jedynie pozostaje wyjaśnić skarżącemu, że w toku postępowania administracyjnego, tak przed organem pierwszej instancji, jak przed organem odwoławczym, organy te mogą wydawać postanowienia, które w zależności od ich charakteru będą niezaskarżalne, jak w niniejszej sprawie, bądź też będą zaskarżalne w drodze zażalenia. Możliwość skontrolowania takiego postanowienia przez sąd administracyjny zależy od tego czy na takie postanowienie będzie służyło zażalenie, czy takie postanowienie będzie kończyło postępowanie oraz czy będzie ono rozstrzygające sprawę co do istoty. W rzeczonej sprawie, jak wskazano wyżej, żadna z przesłanek nie zaistniała, wobec czego Sąd nie miał możliwości skontrolowania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.