II SA/Ol 356/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2014 r. wniosku Z. F. – reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. F. – reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu niezgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 7 marca 2014 r. Z. F. – reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego K. F. wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu niezgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym. W skardze tej został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podniesiono, że zaskarżone postanowienie nie zostało skutecznie doręczone przedstawicielowi ustawowemu skarżącej. Według bowiem informacji pochodzących z organu II instancji przesyłka pocztowa zawierająca zaskarżone postanowienie została nadana 18 grudnia 2013 r., a zatem do A - według oceny przedstawiciela ustawowego skarżącej – dotarła nie wcześniej jak 20 grudnia 2014 r. To zaś oznacza, że nie został zachowany czas awizacji przesyłki poleconej, do którego zalicza się tylko dni robocze. Ponadto, nawet gdyby zachowano ten termin, to awizacja nie była prawidłowa, bowiem przedstawiciel ustawowy nie otrzymał żadnego powiadomienia o pozostawieniu przesyłki poleconej na poczcie, a to jest warunkiem prawidłowego doręczenia zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, dalej zwaną: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (na mocy art. 87 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a.). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Rozważając zaś kwestię przywrócenie terminu, stosownie do art. 87 powołanej ustawy, Sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy uchybienie terminu nastąpiło bez winy wnioskodawcy, a ponadto, czy zachowane zostały inne warunki formalne wniesienia przedmiotowego wniosku, w tym przede wszystkim, czy wniosek został złożony w terminie 7-dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Stosownie bowiem do treści art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 52 p.p.s.a, skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 44 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że postanowienie organu II instancji zostało nadane w placówce pocztowej 18 grudnia 2013 r. Przesyłka nie została podjęta, a pierwsze awizo zostało dokonane 19 grudnia 2013 r. i od tej też daty zaczął biec termin 14 dni na odebranie przesyłki. Z uwagi na brak jej podjęcia, przesyłka została awizowana powtórnie 27 grudnia 2013 r. Z powyższego wynika, że termin odebrania przesyłki upływał 2 stycznia 2014 r. W dniu 3 stycznia 2014 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Jednocześnie z informacji znajdującej się na potwierdzeniu odbioru wynika, że doręczający pozostawił informację o przesyłce w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o przywrócenie terminu, termin 14 dni na odbiór przesyłki, nie obejmuje jedynie czternastu dni roboczych, lecz biegnie nieprzerwanie od chwili dokonania pierwszej próby doręczenia. Powyższe oznacza, że doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. zostało dokonane prawidło, a termin na wniesienie skargi upływał 3 lutego 2014 r. 30-dniowy termin na wniesienie skargi do sądu upływał bowiem w sobotę 1 lutego 2014 r. i dzień ten był dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. Skarga natomiast została nadana 17 marca 2014 r., co oznacza, że wniesiono ją po terminie. W ocenie Sądu wniosek przedstawiciela ustawowego skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi winien być odrzucony. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że pismem z dnia 19 lutego 2014 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej zwróciła się do organu II instancji o udzielenie informacji, w jaki sposób zostało rozpoznane jej zażalenie oraz o wskazanie podstawy prawnej wysłania upomnienia z 13 lutego 2014 r. W odpowiedzi na to pismo organ udzielił informacji przedstawicielowi ustawowemu związanych z doręczeniem postanowienia w trybie doręczenia zastępczego. Pismo to zostało doręczone przedstawicielowi ustawowemu 27 lutego 2014 r. Oznacza to, że co najmniej w tej dacie przedstawiciel ustawowy skarżącej dowiedziała się o postanowieniu organu II instancji i sposobie doręczenie tego postanowienia. W ocenie Sądu od tej daty zaczął biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Termin ten upłynął więc 6 marca 2014 r., skarga zaś z wnioskiem o przywrócenie terminu zostały sporządzone 7 marca 2014 r., a nadane 17 marca 2014 r. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.