II SA/Ol 332/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącej kwotę 161,16 zł. (sto sześćdziesiąt jeden złotych szesnaście groszy), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt osobowych wynika, że rozkazem personalnym nr "[...]" z "[...]" r., Komendant Powiatowy Policji - odwołał W. P., Komendanta Komisariatu Policji w O. Komendy Powiatowej Policji w P. z zajmowanego stanowiska – z dniem 24 listopada 2016 r. – i z dniem 25 listopada 2016 r. przeniósł z urzędu do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji z prawem do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem na okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu rozkazu organ stwierdził, że Komendant Policji wystąpił z wnioskiem personalnym o odwołanie z zajmowanego stanowiska Komendanta Komisariatu Policji kom. W. P., motywując wniosek planowanymi zmianami w pracy oraz zarządzaniu Komisariatu Policji. Powołał przepisy art. 6d ust. 1 oraz 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stanowiące podstawę prawną odwołania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie rozkazem personalnym nr "[...]" z "[...]" r. Komendant Powiatowy Policji mianował W. P. (dalej jako: "skarżąca") z dniem 30 listopada 2016 r. na stanowisko służbowe specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do walki z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w P. Skarżąca w ustawowym terminie odwołała się od obu wymienionych rozkazów, które zostały utrzymane w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji odpowiednio rozkazami personalnymi nr "[,...]" z "[...]" r. i nr "[...]" z "[...]" r. W obu przypadkach organ II instancji akcentował, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem prawnym, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest typowym stosunkiem pracy. Hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych. To na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej, bez udziału zainteresowanego funkcjonariusza. Skarżąca zaskarżyła oba rozkazy personalne wydane w II instancji do tutejszego Sądu, zarzucając organom orzekającym dowolność i arbitralność wydanych rozkazów. Przekonywała, że prawidłowo wywiązywała się z obowiązków na stanowisku komendanta i nie było podstaw do obniżenia jej grupy zaszeregowania oraz dodatku służbowego. Wyrokiem z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 331/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił rozkaz personalny nr "[...]" i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr "[...]" w przedmiocie odwołania skarżącej ze stanowiska komendanta Komisariatu Policji. Postanowieniem z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 332/17 w sprawie skargi na rozkaz personalny nr "[...]" w przedmiocie mianowania skarżącej na nowe stanowisko służbowe, Sąd zawiesił postępowanie na zgodny wniosek stron do czasu uprawomocnienia się wyroku w przedmiocie odwołania skarżącej ze stanowiska komendanta. Wyrokiem z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2103/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku tutejszego Sądu z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 331/17. Postanowieniem z 28 czerwca 2019 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe w przedmiocie mianowania skarżącej na stanowisko służbowe specjalisty Jednoosobowego Stanowiska do walki z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji. Na rozprawie, która odbyła się 27 sierpnia 2019 r. skarżąca poparła skargę. Podała, że obecnie jest delegowana do jednostki w E. – Wydział Kryminalny. Wniosła o zwrot kosztów podróży w kwocie 161,16 zł, tj. 112 km x 2 x stawka wynikająca z rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył. co następuje: Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest legalność rozkazu personalnego z "[...]" r., nr "[...]’ i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr "[...]" z "[...]’ r. w przedmiocie mianowania skarżącej na stanowisko służbowe. Rozkazy te wydane zostały w konsekwencji rozkazu personalnego odwołującego skarżącą z dotychczas zajmowanego stanowiska Komendanta Komisariatu Policji, który został wyeliminowany z obrotu prawnego na skutek prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 331/17. Oznacza to, że skarżąca formalnie w dalszym ciągu pozostaje na stanowisku komendanta i wobec braku skutecznego odwołania jej z tego stanowiska nie może zostać przeniesiona na inne stanowisko służbowe. Wynika to z brzmienia treści art. 6e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782), który wyraźnie wymaga wydania rozstrzygnięcia o odwołaniu ze stanowiska komendanta. Ponadto w myśl art. 6e ust. 3 ustawy o Policji tylko policjant odwołany może być przeniesiony do dyspozycji przełożonego służbowego. W związku z tym pozostawanie w obrocie prawnym rozkazu personalnego w przedmiocie mianowania skarżącej na kolejne stanowisko służbowe, pomimo braku skutecznego odwołania jej ze stanowiska komendanta, stanowi istotne naruszenie procesowe. Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji w przedmiocie mianowania. Dlatego orzeczono jak w pkt I. wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). O kosztach postępowania, obejmujących koszty przejazdu skarżącej na rozprawę samochodem osobowym, orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy. W myśl art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się m.in. koszty przejazdu strony do sądu. Skarżąca wskazała, że odległość w dwie strony to 224 km (112 km x 2) i w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy przyjęła stawkę dla samochodu o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 wynoszącą 0,7195 zł, co łącznie dało kwotę 161, 16 zł. Sąd w całości ten wniosek uwzględnił i zasądził na rzecz skarżącej powyższą kwotę.