II SA/Ol 329/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Centrum Kultury, Turystki i Sportu w B. z dnia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Decyzją z 6 marca 2026 r. Dyrektor Centrum Kultury, Turystyki i Sportu w B. (dalej jako: Dyrektor Centrum lub organ), na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu wniosku T. J. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie żądania następujących informacji: 1. Ile było rożnego rodzaju imprez w roku 2024 organizowanych przez CKTIS typu koncerty, festiwale, festyny, zawody sportowe i inne (wyłączając z tego WOSP) Jakie były koszty tych wydarzeń w rozbiciu na poszczególne wydatki powyżej 300 zł, wynagrodzenia dla wykonawców, koszty poniesione przez CKTIS), na tych wszystkich imprezach. Poproszę o kserokopię faktur. 2. Jakie były koszty rajdów pieszych w 2024 r. w rozbiciu na koszty wyżywienia, dodatków (ketchup, musztarda), kto płacił za wyżywienie i dodatki dla uczestników rajdów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu 26 lutego 2026 r. wnioskodawca złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zawierający 10 pytań. Wskazano, że organ udzielił odpowiedzi na 7 pytań. Natomiast w zakresie pozostałych pytań organ wezwał wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdyż w ocenie organu jest to informacja publiczna przetworzona, ponieważ przygotowanie jej wiąże się z poniesieniem dużych nakładów organizacyjnych oraz przygotowaniem szczegółowych informacji, co w znaczny sposób utrudni i zakłóci funkcjonowanie organu. Podano, że decyzją z 15 kwietnia 2025 r. Dyrektor Centrum odmówił udostępnienia żądanych informacji, a po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z 21 lipca 2025 r. utrzymał własną decyzję w mocy. Wskazano, że w wyniku wniesionej skargi, wyrokiem z 21 października 2025 r. (sygn. akt II SA/Ol 519/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 15 kwietnia 2025 r. Podano, że w uzasadnieniu wyroku WSA wskazano, że przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie jest dostatecznie szczegółowa i wyczerpująca, jeśli chodzi o wykazanie, że w sprawie istotnie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. W wyniku ponownej analizy wniosku z 26 lutego 2025 r. oraz mając na uwadze wytyczne WSA Dyrektor Centrum postanowił udostępnić informacje publiczne dotyczące pytań; 1) Ile było rajdów pieszych w 2024 r. oraz 2) Ile wydano na wynagrodzenia dla pracowników ogółem za 2024 r. w rozbiciu na wynagrodzenie zasadnicze, dodatki służbowe, premie, dodatki za dodatkowe czynności, zaś co do pozostałych żądanych informacji Dyrektor Centrum ocenił, że są to informacje publiczne przetworzone. Organ podał, że Centrum Kultury, Turystki i Sportu w B. (dalej jako: Centrum) w 2024 r. było organizatorem lub współorganizatorem prawie 280 wydarzeń i przedstawiał zestawienie tych wydarzeń z podziałem na miesiące i miejsce wydarzenia wskazując że dane te pochodzą ze sprawozdania merytorycznego z działalności Centrum za rok 2024, które sporządzane jest corocznie. Podano, że dokumenty dotyczące powyższych wydarzeń zebrane są w 18 segregatorach i są to umowy dotyczące wykonania danego wydarzenia, zamówienia wysłane do wykonawców, zezwolenia na zorganizowanie danego wydarzenia oraz nieliczne faktury za usługi związane z organizacją danego wydarzenia, tylko te które opiewały na znaczną wartość usługi, gdyż wszystkie faktury, które zostały wystawione dla Centrum w 2024 r. znajdują się Urzędzie Miejskim, gdzie prowadzona jest księgowość. Poinformowano, że ilość wszystkich faktur, które wpłynęły do Centrum w 2024 r. w związku z jego działalnością to około 1800 faktur, co ustalono na podstawie dziennika wpływu korespondencji do Centrum. Zatem udostępnienie żądanych informacji wymagałoby wyselekcjonowania z około 1800 faktur, tych faktur, które dotyczyły powyżej wymienionych wydarzeń oraz, w przypadku każdej faktury wystawionej na kwotę powyżej 300 zł, pracownik musiałby wpisać do zestawienia dany wydatek z podziałem na wynagrodzenia dla wykonawców i inne koszty poniesione w związku z tymi wydarzeniami. Ponadto dokonując powyższego zestawienia pracownik musiałby również odszukać w 18 segregatorach wszystkie umowy, które dotyczyły wykonania usługi lub realizacji dostaw z zakresu działalności artystycznej oraz twórczej, w celu zweryfikowania czy można udostępnić wysokość wynagrodzenia podmiotu świadczącego te usługi oraz dostawy, gdyż w myśl art. 29a. ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, nie ujawnia się: 1) wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności artystycznej lub twórczej, 2) danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi - jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane. Wyjaśniono, że w Centrum obecnie pracuje 18 osób, przy czym tylko dwie osoby pracujące na stanowiskach związanych merytorycznie z żądaną tematyką: inspektor ds. księgowości oraz podinspektor ds. ekonomiczno-administracyjnych mogłyby udzielić żądanych informacji. Szacunkowo Dyrektor Centrum ustalił, że czas czynności mających na celu udostępnienie wnioskowanych informacji wynosiłby około 6-7 dni roboczych dla jednego pracownika Centrum, który w tym czasie nie byłby w stanie realizować zadań bieżących i wywiązywać się z powierzonych mu obowiązków, co zaburzyłoby pracę Centrum oraz spowodowałoby brak płynności w wykonywaniu zadań. Zatem organ uznał, że żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej. W związku z tym, oceniając przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego wskazano, że z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Podano, że organ nie znalazł argumentów, które mogłyby przemawiać za tym, że wnioskodawca mógłby wykorzystać żądane informacje w sposób realny dla dobra ogółu i na rzecz szerszej grupy osób, gdyż żądane informacje sprowadzają się do zestawień finansowych, jak również zestawienia poszczególnych wydarzeń. Organ uznał, że również w odpowiedzi na wezwanie organu z 31 marca 2025 r. do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wnioskodawca nie podniósł argumentów, które mogłyby przemawiać za tym, że mógłby wykorzystać żądane informacje w sposób realny dla dobra ogółu i na rzecz mieszkańców Gminy. Wnioskodawca wskazał bowiem jedynie, że informacje te chciałby pozyskać do kontroli wydatków Centrum. Podano przy tym, że kontroli wydatków publicznych dokonują właściwe organy, na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W ocenie organu nie ma również znaczenia, że wnioskodawca jest radnym Rady Miejskiej, gdyż prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., każdemu. Zatem z faktu bycia radnym organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego dla danej osoby nie wynikają żadne dodatkowe uprawnienia. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawca zarzucił: - naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zignorowanie wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Olsztynie (sygn. akt II SA/OI 519/25), w którym Sąd wprost zakwestionował kwalifikację żądanych danych jako informacji przetworzonej na podstawie ogólnikowych szacunków czasochłonności; - błędną kwalifikację informacji jako przetworzonej, podczas gdy żądanie dotyczy dokumentów księgowych (faktur) i zestawień finansowych, które organ posiada w uporządkowanych zbiorach, a ich wydobycie jest czynnością techniczną, a nie intelektualną; - błędne przyjęcie, że wnioskodawca (radny) nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy jawność wydatkowania środków publicznych na kulturę i sport jest fundamentalnym elementem kontroli społecznej i ustawowym zadaniem radnego; - naruszenie zasad należytej organizacji administracji publicznej oraz Instrukcji Kancelaryjnej poprzez wywodzenie trudności w odnalezieniu dokumentów z prawdopodobnego braku ich właściwego ewidencjonowania i numerowania. Wnioskodawca zarzucił, że kierowana do niego korespondencja przez Centrum często pozbawiona jest prawidłowych znaków sprawy, co sugeruje naruszenie Instrukcji Kancelaryjnej, a prawidłowe stosowanie tych zasad zapewnia przejrzystość i pozwala na błyskawiczne odnalezienie konkretnych dokumentów (np. faktur powyżej 300 zł). Zdaniem wnioskodawcy, jeśli organ twierdzi, że odnalezienie dokumentów jest pracochłonne, to przyznaje tym samym, że w instytucji panuje nieład organizacyjny, a zła organizacja pracy organu lub zaniedbania w prowadzeniu dokumentacji nie mogą stanowić uzasadnienia dla odmowy udostępnienia informacji publicznej. Ponadto podał, że od złożenia wniosku minął ponad rok i organ przez ten czas miał pełną możliwość przygotowania dokumentów, zwłaszcza że w decyzji sam potwierdza posiadanie ich w segregatorach. W ocenie wnioskodawcy organ całkowicie zignorował wskazania WSA, który wyraźnie stwierdził, że selekcja i kserowanie to czynności techniczne, a powielanie tej samej argumentacji jest działaniem w zlej wierze i narusza zasadę zaufania obywatela do organów państwa. Ponadto wnioskodawca zarzucił, że organ całkowicie pominął alternatywny sposób udostępnienia informacji poprzez umożliwienie radnemu wglądu do dokumentów źródłowych w siedzibie Centrum, a brak propozycji takiego rozwiązania, w ocenie wnioskodawcy dowodzi, że intencją organu nie jest sprawna realizacja wniosku, lecz trwała odmowa dostępu do finansów placówki. Wskazano, że wnioskodawca jako radny ma ustawowy obowiązek sprawowania kontroli nad finansami gminnych jednostek organizacyjnych, a jawność wydatków powyżej 300 zł na imprezy oraz kosztów wyżywienia na rajdach jest kluczowa dla oceny gospodarności Dyrektora Centrum, gdyż mieszkańcy mają prawo wiedzieć, na co wydawane są środki publiczne, a próba ukrywania faktur pod pretekstem "pracochłonności" uderza w fundamenty transparentności życia publicznego. Podano, że uzyskane informacje zostaną wykorzystane w celu przekazania rzetelnej i pełnej informacji ogółowi mieszkańców Gminy, a ich analiza pozwoli na przedstawienie mieszkańcom sposobu wydatkowania środków publicznych przez Centrum Kultury, co stanowi istotny element społecznej kontroli nad gospodarowaniem środkami publicznymi. Decyzją z 25 marca 2026 r. Dyrektor Centrum utrzymał w mocy własną decyzję z 6 marca 2026 r., ponawiając w jej uzasadnieniu argumentację zawartą w tej decyzji. Podkreślono, że żądane informacje nie istnieją w Centrum w żądanej treści i postaci. Przy czym wskazano, że niezasadny jest zarzut naruszenia zasad należytej organizacji administracji publicznej oraz Instrukcji Kancelaryjnej, poprzez wywodzenie trudności w odnalezieniu dokumentów z prawdopodobnego braku ich właściwego ewidencjonowania i numerowania, gdyż dokumenty źródłowe znajdują się w 18 segregatorach i wszystkie faktury znajdują się w Urzędzie Miejskim. Wskazano także, że zarzut ten stoi w sprzeczności z treścią drugiego zarzutu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wnioskodawca nie kwestionuje faktu uporządkowanych zbiorów dokumentów. Podkreślono, że tylko przejrzenie każdej z 1800 faktur wraz z wpisaniem danych do zestawienia, to czas około 7 dni roboczych, przyjmując średnio jedynie niewielki czas 2 minut analizę i wpis dotyczący jednej faktury. Przy czym prawie cały dzień roboczy zajęłoby pracownikowi wykonanie kopii żądanych przez wnioskodawcę faktur wydatków powyżej 300 zł na wydarzenia zorganizowane lub współorganizowane przez Centrum Kultury, gdyż szacunkowo ilość faktur wymagająca skopiowania to od 900 do 720 z 1800 faktur, przyjmując jedynie niewielki czas 30 sekund na skserowanie jednej faktury. Z kolei przejrzenie każdej z umów z dotyczącej wykonania usługi lub realizacji dostaw z zakresu działalności artystycznej oraz twórczej, w celu zweryfikowania czy można udostępnić wysokość wynagrodzenia podmiotu świadczącego te usługi oraz dostawy, w związku z brzmieniem art. 29a. ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, to czas również minimum pół dnia roboczego. Odnosząc się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia dotyczącego możliwości osobistego wglądu w dokumenty przez wnioskodawcę, wskazano, że nie ma takiej możliwości, w szczególności z uwagi na powołany art. 29a. ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a także z uwagi na obowiązek ochrony danych osobowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśniono, że w wyroku z 21 października 2025 r. WSA w żaden sposób nic przesądził, czy żądane informacje stanowią informację przetworzoną, a zakwestionował jedynie wiarygodność i zasadność szacunkowego czasu niezbędnego do udostępnienia informacji, z powodu braku szczegółowego wskazania ilości dokumentów oraz sprzecznych informacji co do ilości pracowników w Centrum. Organ ponownie stwierdził, że ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, rozumianego w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. W ocenie Dyrektora Centrum w niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: - art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowite zignorowanie oceny prawnej i wskazań Sądu, co stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa; - art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pozorowanie działań i wydanie decyzji merytorycznie tożsamej z uprzednio uchyloną, co w praktyce stanowi odmowę wykonania prawomocnego wyroku; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji z 6 marca 2026 r., zobowiązanie organu do wykonania wyroku WSA w Olsztynie z 21 października 2025 r. (sygn. akt II SA/OI 519/25) poprzez udostępnienie żądanych informacji w terminie 14 dni, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, ze względu na rażące i uporczywe niewykonanie wyroku Sądu oraz ignorowanie wiążącej oceny prawnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w wyroku z 21 października 2025 r. WSA w Olsztynie przesądził, że organ nie wykazał, aby żądana informacja miała charakter przetworzony, a mimo to organ ponownie wydał decyzję odmowną, opierając ją na tych samych argumentach. W ocenie skarżącego takie działanie organu jest klasycznym przykładem obstrukcji procesowej. Jego zdaniem organ, odmawiając udostępnienia faktur pod pretekstem "paraliżu księgowości", po tym, jak Sąd uznał ten argument za niewystarczający, stawia się ponad prawem. Ponadto skarżący zarzucił, że postępowanie trwa ponad rok, a organ w sposób celowy przewleka sprawę, by uniemożliwić radnemu sprawowanie mandatu i kontroli społecznej. Wyjaśniono, że wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony stopniem złej woli organu. Grzywna w tym przypadku ma pełnić funkcję represyjną oraz dyscyplinującą, gdyż dotychczasowe środki zaskarżenia okazały się niewystarczające, by zmusić organ do przestrzegania porządku prawnego. Podniósł także, że jako radny, skarżący działa w celu ochrony przejrzystości życia publicznego, a upór organu w ukrywaniu faktur za wydatki publiczne budzi uzasadnione podejrzenie o niegospodarność, zaś blokowanie dostępu do informacji jest próbą uniknięcia odpowiedzialności politycznej i prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że zarzut naruszenia art. 154 § 1 p.p.s.a. oraz żądania skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny są całkowicie bezzasadne, gdyż przepis ten nie ma w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. W piśmie z 19 maja 2026 r. skarżący podtrzymał w całości skargę oraz sformułowane w niej zarzuty i wnioski, ponawiając argumentację zawartą w skardze. Dodatkowo zarzucił niewłaściwą wykładnię art 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, gdyż – jak podał - przepis ten ma charakter szczególny (wyjątek od zasady jawności) i chroni wyłącznie wysokość wynagrodzeń podmiotów świadczących usługi wprost z zakresu działalności artystycznej oraz twórczej, a wniosek skarżącego dotyczy szczegółowych kosztów imprez oraz rajdów pieszych. Podmioty gospodarcze świadczące usługi cateringowe, logistyczne, handlowe czy transportowe nie prowadzą działalności artystycznej w rozumieniu ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że adresat wniosku tj. Centrum jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje zadania publiczne. Nie budzi także wątpliwości okoliczność, że żądana informacja stanowi informację publiczną. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlegają między innymi informacje dotyczące działalności podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie wykonywania zadań publicznych i dysponowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, pkt 3 i pkt. 5 lit. c i h u.d.i.p.). Przedmiotem sporu jest natomiast, to czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz to, czy skarżący wykazał, aby uzyskanie żądanych danych miało szczególne znaczenie dla interesu publicznego. W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena organu, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Skarżący domagał się informacji co do ilości rożnego rodzaju imprez w roku 2024 organizowanych przez Centrum typu koncerty, festiwale, festyny, zawody sportowe i inne (wyłączając z tego WOSP), kosztów tych wydarzeń w rozbiciu na poszczególne wydatki powyżej 300 zł, wynagrodzeń dla wykonawców, kosztów poniesione przez Centrum na tych wszystkich imprezach, kserokopii faktur, kosztów rajdów pieszych w 2024 r. w rozbiciu na koszty wyżywienia, dodatków (ketchup, musztarda) ze wskazaniem, kto płacił za wyżywienie i dodatki dla uczestników rajdów. Jak podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji udzielenie wnioskowanej informacji wymagałoby wyselekcjonowania z około 1800 faktur, tych faktur, które dotyczyły wskazanych we wniosku wydarzeń, przy czym w przypadku każdej faktury wystawionej na kwotę powyżej 300 zł, pracownik musiałby wpisać do zestawienia dany wydatek z podziałem na wynagrodzenia dla wykonawców i inne koszty poniesione w związku z tymi wydarzeniami. Ponadto wskazano, że dokonując takiego zestawienia pracownik musiałby odszukać w 18 segregatorach wszystkie umowy, które dotyczyły wykonania usługi lub realizacji dostaw z zakresu działalności artystycznej oraz twórczej, w celu zweryfikowania czy można udostępnić wysokość wynagrodzenia podmiotu świadczącego te usługi oraz dostawy. Wyjaśniono przy tym, że w Centrum Kultury obecnie pracuje 18 osób, przy czym tylko dwie osoby mogłyby udzielić żądanych informacji. W związku z tym Dyrektor Centrum szacunkowo ustalił, że czas czynności mających na celu udostępnienie wnioskowanych informacji wynosiłby około 6 - 7 dni roboczych dla jednego pracownika Centrum, który w tym czasie nie byłby w stanie realizować zadań bieżących i wywiązywać się z powierzonych mu obowiązków, co zaburzyłoby pracę Centrum oraz spowodowałoby brak płynności w wykonywaniu zadań. Jak podał bowiem organ prawie cały dzień roboczy zajęłoby pracownikowi wykonanie kopii żądanych przez wnioskodawcę faktur wydatków powyżej 300 zł na wydarzenia zorganizowane lub współorganizowane przez Centrum Kultury, gdyż szacunkowo ilość faktur wymagająca skopiowania to od 900 do 720 z 1800 faktur, przyjmując jedynie niewielki czas 30 sekund na skserowanie jednej faktury. W związku z tym Sąd podziela stanowisko organu, że wniosek skarżącego dotyczył informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nawet bowiem, gdyby przyjąć – jak chce tego skarżący - że żądana informacja nie wymaga wytworzenia, to ze względu na ilość informacji prostych, jakie należy pozyskać i przeanalizować celem udzielenia odpowiedzi na pytanie skarżącego, należy ją zakwalifikować jako informację przetworzoną. Należy bowiem podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym z uwagi na pracochłonność realizacji wniosku, również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA: z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14, z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, dostępne w CBOSA). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2018 r. (sygn. akt I OSK 1526/16, dostępny w CBOSA) wskazano, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. (podobnie w wyroku NSA z 21 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5136/21 oraz w wyroku z 14 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 5506/21, dostępny w CBOSA). Wyjaśnić przy tym należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. polegający - w ocenie skarżącego - na wydaniu decyzji sprzecznej z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 października 2025 r. (sygn. akt II SA/Ol 519/25). W wyroku tym WSA wskazał jedynie, że przedstawiona argumentacja organu nie jest dostatecznie szczegółowa i wyczerpująca, a przez to i przekonywująca, jeśli chodzi o wykazanie, że chodzi o informację publiczną przetworzoną. Przy czym Sąd zarzucił, że podane w decyzji dane mają charakter szacunkowy co do czasu, jaki jest potrzebny do zebrania wnioskowanych informacji i nie zostały poparte żadnymi konkretnymi informacjami, ani też nie uzasadniono ich w wystarczający sposób. W związku z tym Sąd nakazał konkretnie wskazać, ile dokumentów należy przejrzeć, żeby wyodrębnić żądane informacje, w ilu segregatorach one są zebrane, a także, czy takie informacje zebrane są w jednym miejscu zbiorczo, czy trzeba je pozyskiwać z różnych źródeł oraz jednoznaczne określić, ilu pracowników jest w stanie zająć się takim wnioskiem. Takie dane zostały zawarte w zaskarżonej decyzji, gdyż organ wskazał konkretnie, ile dokumentów należy przejrzeć, w ilu segregatorach są one zgromadzone i ilu pracowników oraz w jakim czasie jest w stanie przygotować żądaną informację. Co więcej organ przedstawił zestawienie wszystkich imprez, których dotyczy wniosek skarżącego. Zatem organ wykonał wskazania Sądu i w tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Podkreślić natomiast należy, że Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 519/25 nie przesądził, czy żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, czy też nie ma takiego charakteru. Zatem wbrew zarzutom skargi nie doszło do określonej przez skarżącego "obstrukcji procesowej". Należy zauważyć, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przypadku żądania informacji przetworzonej to wnioskodawca powinien wykazać, że istnieje przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego. W związku z tym winien wnioskodawca winien wskazać cel żądanej informacji i sposób jej wykorzystania, zaś organ winien ocenić, czy podany cel wykorzystania informacji przetworzonej ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego jest nieostre i musi być rozpatrywane przez pryzmat każdej konkretnej sprawy. Nie ulega jednak wątpliwości, że pojęcie interesu publicznego obejmuje interes ogółu (określonej wspólnoty), a nie jedynie interesy indywidualne. Jak wskazano w wyroku NSA z 6 lutego 2015 r. (sygn. akt I OSK 583/14, dostępny w CBOSA) każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Wyjątkowość tej kwalifikacji przejawia się w tym, iż dla udostępnienia informacji publicznej przetworzonej nie tylko nie jest wystarczające stwierdzenie, że udostępnienie to uzasadnione jest interesem publicznym bądź jest ono dla tego interesu istotne, lecz konieczne jest stwierdzenie, iż udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (vide wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13, dostępny w CBOSA). Z kolei w wyroku NSA z 27 stycznia 2011 r. (sygn. akt I OSK 1870/10, dostępny w CBOSA) podano, że z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być ono szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator oceny, czy wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. W orzeczeniach NSA podnosi się także, że działanie danego wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że kwalifikowana forma interesu publicznego – "szczególnie istotnego" - oznacza, że uzyskanie przez wnioskodawcę informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa, czy społeczeństwa, działań i jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (zob. wyroki NSA: z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 oraz z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, dostępny w CBOSA). Jak wyjaśnił zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lipca 2018 r. (sygn. akt I OSK 2129/16, dostępny w CBOSA) dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m. in. o to czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10, wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, aby żądane przez niego informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego. Należy bowiem zauważyć, że jako uzasadnienie dla zaistnienia tej przesłanki skarżący wskazał na konieczność weryfikacji legalności, celowości i gospodarności wydatków ponoszonych na organizację imprez publicznych, a także wyjaśnił, że pozyskana wiedza ma służyć zrealizowaniu realnej, społecznej kontroli nad dysponowaniem majątkiem publicznym i poinformowaniu społeczeństwa o sposobie zarządzania budżetem gminy. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skarżący nie wykazał, aby mógł wykorzystać żądane informacje dla dobra ogółu i szerszej grupy osób. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kontrola wydatkowania środków publicznych jest dokonywana przez właściwe organy , stosownie do obowiązujących przepisów prawa. Natomiast samo poinformowanie lokalnej społeczności o wydatkach ponoszonych na organizację imprez publicznych samo w sobie nie skutkuje usprawnieniem funkcjonowania państwa, czy też lokalnego samorządu. Z kolei fakt, że skarżący jest radnym gminnym nie upoważnia go do szczególnego traktowania w zakresie dostępu do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Jeżeli zaś skarżący chce powoływać się na uprawnienia radnego, to winien skorzystać z trybu dostępu do informacji na podstawie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (Dz. U. z 2026 r. poz. 662). W sytuacji zaś złożenia wniosku przez radnego w trybie u.d.i.p. jest on traktowany jak każdy podmiot indywidualny, który w sytuacji żądania udostepnienia informacji przetworzonej musi wykazać istotność żądanych danych dla interesu publicznego. Podkreślić przy tym należy, że wynikające z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatelskie prawo do uzyskiwania informacji o działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i dysponujących majątkiem publicznym nie ma charakteru bezwzględnego. Stosownie do art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skoro zatem ustawodawca zastrzegł, że dostęp do informacji przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, to nie można upatrywać istnienia takiego interesu ogólnie w prawie dostępu do informacji publicznej, wyartykułowanym w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepisy omawianej ustawy konkretyzują właśnie realizację zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP prawa do otrzymywania informacji publicznej. Skoro zatem przedmiotem wniosku skarżącego jest informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, to prawidłowo organ odmówił udzielenia żądanej informacji w drodze decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę jako niezasadną