II SA/Ol 327/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z przekazanych przez organ tutejszemu Sądowi wraz ze skargą Spółki A (dalej zwanej Spółką) akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podkreśliła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o czym świadczą podniesione w skardze zarzuty. Wskazała, że osiągane przez Spółkę miesięczne dochody nie pozwalają na uiszczenie nałożonej kary bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym Spółki, a tym samym w codziennej egzystencji. Podała, że wysokość tej kary znacznie przekracza uzyskiwane przez Spółkę dochody. Wywiodła przy tym, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z samej swej istoty muszą odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Uznała więc, że przy ocenie wystąpienia w sprawie tych przesłanek nie ma znaczenia stan teraźniejszy. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w cytowanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej. Nawet więc w przypadku wyegzekwowania tej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku, określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na takie zagrożenie, podobnie jak i na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie wykazała także Spółka. Za niewystarczające w tym zakresie uznać bowiem należy powoływanie się przez Spółkę na niebezpieczeństwo pogorszenia sytuacji finansowej Spółki. Skoro istnienie tego zagrożenia nie zostało poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje, to twierdzenie to uznać należy za gołosłowne. Tymczasem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż jak już podano, wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera stosownego uzasadnienia i nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi. Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony nawet wtedy, gdy strona nie udowodni, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z załączonego do skargi odpisu z KRS wynika, że Spółka prowadzi różną pod względem przedmiotowym działalność gospodarczą, przy czym żadna nie ma charakteru przeważającego. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej Spółki) nie sposób stwierdzić, jak uiszczenie przez Spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. może rodzić niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez Spółkę argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.