II SA/Ol 312/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Starosty "[...]" z dnia 8 grudnia 2017 r., nr "[...]" w przedmiocie doprowadzenia zgodności powierzchni działek do stanu sprzed modernizacji postanawia odrzucić skargę.

"[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Starosty "[...]" z dnia 8 grudnia 2017 r. w przedmiocie doprowadzenia zgodności powierzchni działek do stanu sprzed odnowienia ewidencji gruntów i budynków w obrębie "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wtedy, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z treści cytowanych przepisów wynika, że wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia jest koniecznym warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko rozumianego aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie, warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony. Skarżącemu służyło bowiem od decyzji Starosty "[...]" z dnia 8 grudnia 2017 r. odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno – Kartograficznego Województwa "[...]" w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. O tym prawie skarżący został prawidłowo pouczony w kwestionowanej decyzji i - jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych - skarżący z prawa tego skorzystał. Wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji jest jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia decyzji tego organu. Biorąc bowiem pod uwagę treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje dopiero od decyzji organu odwoławczego. Powyższe powoduje, że wniesiona skarga na decyzję organu pierwszej instancji jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Wyklucza to możliwość merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.