II SA/Ol 282/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi Zarządcy K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na zarządzenie pokontrolne Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska oddala skargę.

Zarządzeniem pokontrolnym z [...] r. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ", "WIOŚ") działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2023 r. poz. 824 z późn. zm., dalej: "u.i.o.ś.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w okresie od 6 października 2025 r. do 30 stycznia 2026 r. w K. Sp. z o.o. w restrukturyzacji (dalej: "Spółka", "skarżąca"), S., [...] O., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził: Wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego na prowadzenie instalacji do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych, tj. uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Termin realizacji do 31 sierpnia 2026 r. Prowadzić gospodarkę odpadami w sposób zapewniający ochronę środowiska. Termin realizacji niezwłocznie po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Prowadzić na bieżąco ilościową i jakościową ewidencję odpadów z zastosowaniem ewidencji odpadów. Termin realizacji niezwłocznie po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Wypełniać rzetelnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa załącznik nr VII przy każdym transgranicznym przemieszczaniu odpadów. Termin realizacji w trybie natychmiastowym i na bieżąco po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Dokonywać transgranicznego przemieszczania odpadów na podstawie stosownych umów. Termin realizacji w trybie natychmiastowym i na bieżąco po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w zakładowych systemach kanalizacji deszczowej. Termin realizacji do 30 czerwca 2026 r. Wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie wykonania urządzenia wodnego (wylotu) służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do środowiska. Termin realizacji do 30 czerwca 2026 r. Wykonywać badania jakości ścieków przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu, zgodnie z posiadaną decyzją z częstotliwością co najmniej 2 razy w roku. Termin realizacji w trybie natychmiastowym i na bieżąco po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Prowadzić rejestr ilości ścieków przemysłowych. Termin realizacji w trybie natychmiastowym i na bieżąco po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Zaprzestać wprowadzania ścieków przemysłowych do środowiska. Termin realizacji niezwłocznie po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Odprowadzać ścieki przemysłowe do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu o parametrach zgodnych z zapisami pozwolenia wodnoprawnego. Termin realizacji w trybie natychmiastowym i na bieżąco po otrzymaniu niniejszego zarządzenia. Jednocześnie WIOŚ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń do dnia 7 września 2026 r. W uzasadnieniu zarządzenia organ wyjaśnił, że: Ad. 1. W trakcie kontroli stwierdzono brak pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych, przy zastosowaniu w procesie chemicznym kwasu siarkowego, eksploatowanej w latach 2024-2026. Na podstawie przedstawionych dokumentów (faktur, zestawień zakupu i ruchu towarów), protokołów przesłuchania Członków Zarządu Spółki, a także protokołu oględzin z 9 stycznia 2026 r. ustalono, że skarżąca w latach 2024-2026 prowadziła produkcję wolnych kwasów tłuszczowych na terenie zakładu. Dodatkowo w trakcie trwania kontroli Spółka wznowiła eksploatację instalacji do produkcji wolnych kawasów tłuszczowych. WIOŚ wskazał, że z art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "p.o.ś.") wynika, że pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 poz. 1169, dalej: "Rozporządzenie w sprawie instalacji"), przedmiotowa instalacja należy do instalacji wyszczególnionych w ust. 4 pkt 1 lit. b załącznika do ww. Rozporządzenia, tj. instalacje w przemyśle chemicznym do wytwarzania, przy zastosowaniu procesów chemicznych lub biologicznych: organicznych substancji chemicznych: pochodnych węglowodorów, zawierających tlen, takich jak: alkohole, aldehydy, ketony, kwasy karboksylowe, estry, sole kwasów karboksylowych, etery, nadtlenki, żywice epoksydowe. Ad. 2. Podczas kontroli organ ustalił, że odpad w postaci międzyfazy glicerynowej był magazynowany na terenie zakładu w uszkodzonych paletopojemnikach, na terenie nieutwardzonym i niezadaszonym, z licznymi wyciekami odpadu bezpośrednio do gruntu. Zgodnie zaś z art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 poz. 158 z późn. zm., dalej: "u.o.o."), gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może: powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt; powodować uciążliwości przez hałas lub zapach; wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym. Ad. 3. Kontrola wykazała, że w latach 2025-2026 Spółka nie prowadziła ewidencji odpadu o kodzie 02 03 04 na kartach ewidencji odpadów, dla którego stan magazynowy z roku 2024 wynosił 52,00 Mg. Skarżąca nie wykazała stanu magazynowego dla ww. odpadu na kartach ewidencji odpadu w latach 2025-2026. Natomiast zgodnie z art. 66 u.o.o., posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". Art. 67 u.o.o. stanowi zaś, że ewidencje odpadów prowadzi się z zastosowaniem stosownych dokumentów, w tym kart ewidencji odpadów. Ad. 4. W trakcie kontroli ustalono, że skarżąca przekazywała odpady poza terytorium RP na podstawie załączników VII, zawierających błędy oraz braki, takie jak brak osoby wyznaczonej do kontaktu, brak wskazania czy odpady maja trafić do instalacji odzysku lub laboratorium, brak wskazania procesu odzysku, brak podpisów potwierdzających otrzymanie odpadów przez odbiorcę i instalację odzysku lub laboratorium. Podczas kontroli nie przedstawiono organowi załączników VII, dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów, które według zapisów w systemie BDO realizowane były w dniach 15 listopada 2024 r. i 18 grudnia 2024 r. Przemieszczanie odpadów realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII – brak załącznika oraz nieprawidłowo wypełniony załącznik VII – stanowi nielegalne przemieszczanie, zgodnie z art. 2 ust. 35 lit. g Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 190, str. 1 z późn. zm.). Natomiast zgodnie z art. 85. ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1157 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmiany rozporządzeń (UE) nr 1257/2013 i (UE) 2020/1056 oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1013/2006Tekst mający znaczenie dla EOG (Dz. U. UE. L. z 2024 r. poz. 1157), przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2016 stosuje się do dnia 21 maja 2026 r. Ad. 5. Kontrola wykazała, że Spółka nie zawarła umów z podmiotami, którym przekazywane były odpady poza terytorium RP, o których mowa art. 18 ust. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Umowa o której mowa w załączniku VII, zawarta pomiędzy osobą, która organizuje przemieszczanie oraz odbiorcą odpadów przeznaczonych do odzysku, musi zaś obowiązywać w momencie rozpoczęcia przemieszczania odpadów i obejmować zobowiązanie, że w przypadku gdy przemieszczanie odpadów lub ich odzysk nie zostaną zrealizowane zgodnie z planem albo też w przypadku gdy przemieszczanie będzie nielegalne, osoba która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca – w przypadku gdy osoba ta nie ma możliwości zakończenia przemieszczania odpadów lub ich odzysku (np. z powodu niewypłacalności) odbierze odpady z powrotem lub zapewni ich odzysk w inny sposób oraz w razie potrzeby zapewni ich składowanie w tym czasie. Osoba, która organizuje przemieszczanie, lub odbiorca przedstawia kopię powyższej umowy na żądanie zainteresowanego właściwego organu. Ad. 6. i 7. WIOŚ podał, iż wody opadowe i roztopowe z terenów utwardzonych zakładu oraz połaci dachowych ujęte są w zakładowy system kanalizacji deszczowej i wprowadzane są do środowiska za pomocą wylotu znajdującego się na działce o nr ewid. [...], obręb S. Skarżąca nie okazała pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego (wylotu służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych) oraz na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do środowiska, co stanowi naruszenie art. 389 pkt 6 oraz art. 35 ust. 3 pkt 7 w związku z art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960 z późn. zm.). Ad. 8. Kontrola wykazała, że Spółka nie prowadziła badań jakości ścieków przemysłowych w 2025 r., wprowadzanych do punktu zlewnego [...] Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O. Powyższe stanowi naruszenie pkt II.2 decyzji Regionalnego Dyrektora Zarządu Zlewni w K. PGW WP z [...] r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego powstałych w wyniku działalności zakładu zlokalizowanego w S., dowożonych do [...] Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O. Ad. 9. W trakcie kontroli stwierdzono nadto, iż skarżąca nie prowadziła rejestru ilości ścieków przemysłowych w 2025 r., wprowadzanych do punktu zlewnego Miejsko-Przemysłowej Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o. w O. Obowiązek prowadzenia przedmiotowego rejestru ścieków przemysłowych wynikał zaś z pkt II.3. ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Zarządu Zlewni w K. PGW WP z [...] r. Ad. 10. Kontrola wykazała wprowadzenie nieoczyszczonych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe do środowiska. W wyniku oględzin terenu zakładu, przeprowadzonych 6 października 2025 r., WIOŚ stwierdził w okolicy wylotu zakładowej kanalizacji deszczowej zastoisko ścieków o barwie szaroniebieskiej z widocznym filmem tłuszczu i wyczuwalnym charakterystycznym zapachem gnilnym. Jednocześnie w okolicy podziemnego zbiornika na ścieki przemysłowe stwierdzono na gruncie zastoiska ścieków wypełnione rdzawobrązowym płynem o słodkim chemicznym zapachu. Roślinność (trawa) była obumarła, a teren posiadał barwę czarną. Metalowe ogrodzenie zakładu w miejscu spływu ścieków było skorodowane. W okolicy skorodowanej blachy w ogrodzeniu, po odchyleniu elementu ogrodzenia, w cokole ogrodzenia, widoczna była pomarańczowa rura PCV skierowana na nieużytek na sąsiedniej działce. Dodatkowo w wyniku oględzin przeprowadzonych 13 października 2025 r. poniżej ww. wylotu znajdującego się w cokole ogrodzenia zakładu stwierdzono, na sąsiedniej działce rozlewisko wód, które posiadały specyficzny zapach, barwę czarną z widocznymi miejscowo rdzawymi zabarwieniami. Tym samym Centralne Laboratorium Badawcze GIOŚ Oddział w Olsztynie pobrało próbkę ścieków zgromadzonych pod ww. wylotem zakładowej kanalizacji deszczowej oraz z rozlewiska wód znajdujących się w innej części działki nr [...], obręb S., w celu przeprowadzenia fizykochemicznych badań laboratoryjnych. Ostatecznie organ wyjaśnił, że na podstawie dokumentacji fotograficznej z 13 października 2025 r. za budynkiem biurowym stwierdzono rozlewisko ścieków o mlecznej barwie. W dniu 22 października 2025 r. Centralne Laboratorium Badawcze GIOŚ Oddział w Olsztynie pobrało próbkę ścieków z ww. rozlewiska, a uzyskane wyniki badań próbek ścieków oraz wody potwierdziły wprowadzenie do środowiska ścieków przemysłowych. Tym samym Spółka naruszyła zakaz określony w art. 75 pkt 2 lit. c oraz pkt 3 lit. a i c ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960). Ad. 11. WIOŚ wyjaśnił, że do protokołu kontroli przedłożono sprawozdanie z badań jakości ścieków przemysłowych wytworzonych na terenie zakładu Spółki, przeprowadzone w oparciu o próbkę pobraną 4 grudnia 2024 r. Analiza wyników badań jakości ścieków przemysłowych wykazała przekroczenie dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń dla wskaźnika fosfor ogólny o 10 980 mg/l względem warunków określonych w pkt II. 2 ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Zarządu Zlewni w K. PGW WP z [...] r. Pismem z 31 marca 2026 r. zarządca masy sanacyjnej Spółki – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na przedmiotowe zarządzenie pokontrolne WIOŚ, zaskarżając je w części, tj.: 1. w zakresie punktu 1, tj. obowiązku wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stano formalno-prawnego na prowadzenie instalacji do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych, tj. uzyskanie pozwolenia zintegrowanego w terminie do 31 sierpnia 2026 r.; 2. w zakresie puntu 6, tj. obowiązku wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie odprowadzania wód deszczowych i roztopowych ujętych w zakładowy system kanalizacji deszczowej w terminie do 30 czerwca 2026 r.; 3. w zakresie puntu 7, tj. obowiązku wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie wykonania urządzenia wodnego (wylotu) służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do środowiska w terminie do 30 czerwca 2026 r. Zaskarżonemu zarządzeniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. poprzez wydanie zarządzenia w zakresie punktu 1 w sytuacji, gdy produkcja wolnych kwasów tłuszczowych z soapstocku w zakładzie skarżącej nie wymaga i nigdy nie wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego, wydanie zarządzenia w tym zakresie na podstawie ustaleń, które nie wynikają z przeprowadzonej kontroli oraz poprzez ustalenie niemożliwego do zrealizowania terminu wykonania obowiązków wskazanych w punktach 6 i 7 zarządzenia; - art. 201 ust. 1 p.o.ś. w zw. z ust. 4 pkt 1 lit. b Rozporządzenia w sprawie instalacji poprzez niezasadne uznanie, że prowadzenie produkcji wolnych kwasów tłuszczowych z soapstocku wymaga pozwolenia zintegrowanego, podczas gdy ze względu na sposób produkcji – brak wykorzystania metod chemicznych lub biologicznych – zakład skarżącej nie należy do instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, a zatem jego prowadzenie nie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, co doprowadziło do bezzasadnego nałożenia na Spółkę obowiązku wskazanego w punkcie 1 zarządzenia; - art. 311 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1428, dalej: "p.r.") poprzez błędne oznaczenie strony postępowania, prowadzące do wydania zarządzenia pokontrolnego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w części, tj. w zakresie punktu 1, 6 oraz 7 i o zasądzenie kosztów postępowania od organu według norm przepisanych. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. "Opinii technicznej dotyczącej kwalifikacji technologicznej instalacji odzysku wolnych kwasów tłuszczowych prowadzonej w K. Sp. z o.o. w restrukturyzacji" z [...] r., celem wykazania następujących faktów: treści dokumentu, sposobu wytwarzania wolnych kwasów tłuszczowych w zakładzie Spółki, braku wykorzystywania przy produkcji wolnych kwasów . W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała stan faktyczny sprawy i podniosła, że z ust. 4 pkt 1 lit. b załącznika do Rozporządzenia w sprawie instalacji wynika, że aby konieczne było uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, instalacja musi spełniać łącznie dwa warunki: muszą mieć zastosowanie procesów chemicznych lub biologicznych w procesie produkcji oraz efekt końcowy (wytworzenie produktu) musi wystąpić w postaci pochodnych węglowodorów zawierających tlen. Zarzuciła, że twierdzenie WIOŚ, że skoro w procesie wytwarzania wolnych kwasów tłuszczowych bierze udział kwas siarkowy, to jest to "klasyczny przykład reakcji chemicznej" jest daleko idącym nadużyciem. W uzasadnieniu zarządzenia nie opisano przebiegu procesu, który ma miejsce w zakładzie i nie wyjaśniono dlaczego proces ten ma charakter chemiczny. Podniosła, że choć nie wynika to bezpośrednio z treści zarządzenia, wydaje się, że organ oparł się głównie na ustaleniach zawartych w protokole kontroli, nie uznając wyjaśnień składanych przez Spółkę. Z protokołu kontroli nie wynika jaka jest podstawa ustalenia, że produkcja w zakładzie prowadzona jest przy wykorzystywaniu procesów chemicznych. WIOŚ nie wskazał dowodów, na który oparł się wydając zarządzenie pokontrolne w kwestionowanym zakresie – nie powołał się na wyniki jakichkolwiek badań, analiz czy choćby zeznań osób przesłuchanych podczas czynności kontrolnych. Tak jak w przypadku uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia, organ wskazał jedynie, że w procesie używany jest kwas siarkowy. Dodatkowo WIOŚ całkowicie pominął drugą przesłankę, a całkowicie pominął przesłankę efektu końcowego procesu. Wobec tego ustalenia WIOŚ w zakresie punktu 1 są niepełne i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Skarżąca podkreśliła, że w zakładzie nie jest prowadzona produkcja polegająca na syntezie nowych substancji chemicznych w rozumieniu instalacji "przemysłu chemicznego". Działalność zakładu polega na technologicznym rozdziale (separacji), dostarczonego surowca – soapstocku – na frakcje, z których jedna stanowi produkt handlowy (wolne kwasy tłuszczowe). W istocie jest to proces przetwarzania separacji mieszaniny pochodzącej z zewnętrznych zakładów, a nie wytwarzanie organicznych substancji chemicznych przy zastosowaniu procesów chemicznych lub biologicznych, typowe dla instalacji kwalifikowanych jako "przemysł chemiczny". W dalszej części szeroko opisała proces zachodzący w zakładzie i skonstatowała, że zakład nie funkcjonuje jako instalacja, w której dokonuje się syntezy chemicznej, lecz jako instalacja służąca separacji i przygotowaniu do dalszego wykorzystania, co znajduje potwierdzenie w treści "Opinii technicznej dotyczącej kwalifikacji technologicznej instalacji odzysku wolnych kwasów tłuszczowych prowadzonej w K. SP. z o.o. w restrukturyzacji" z [...] r. W zakresie wniosku o dopuszczenie ww. opinii jako dowodu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie skarżąca podniosła, że dowód z opinii prywatnej niewątpliwie jest dowodem z dokumentu, dlatego jego przeprowadzenie na etapie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne i uzasadnione, bowiem kwestia kwalifikacji procesu produkcyjnego w zakładzie jest kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy. Niezależnie od powyższego wskazała, że istnieją również nieprawidłowości dotyczące punktów 6 i 7 zaskarżonego zarządzenia. Skarżąca nie kwestionuje zakresu nałożonych obowiązków, kwestionuje natomiast termin; jak wielokrotnie wyjaśniano w toku kontroli w Spółce istniał poważny konflikt pomiędzy członkami zarządu, co paraliżowało działalność Spółki. Został on rozwiązany dopiero jesienią ubiegłego roku, a członkowie zarządu obecnie zajmujący się sprawami Spółki zostali pozbawieni dostępu do dokumentacji, w szczególności dotyczącej funkcjonowania zakładu w S. Również zarządca sanacyjny Spółki nie posiadała dostępu do tej dokumentacji. Skarżąca podkreśliła, że zarówno zarządca sanacyjny, jak i członek zarządu wskazali, że nawiązali kontakt z podmiotem zajmującym się profesjonalnym doradztwem w sprawach środowiskowych. W tej sytuacji złożenie wniosków o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w terminie wyznaczonym w punktach 6 i 7 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nie jest możliwe, a organ w żaden sposób nie uwzględnił opisanej sytuacji Spółki. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego oznaczenia stron skarżąca wyjaśniła natomiast, że z chwilą otwarcia postępowania sanacyjnego dłużnik traci prawo zarządu swoim majątkiem, a zarząd ten przejmuje zarządca. Zarządca działa w imieniu własnym, ale na rachunek dłużnika. Prowadzenie spraw przez zarządcę nie oznacza, że stroną jest sam zarządca, tymczasem w dokumentacji sporządzonej w toku kontroli wskazuje się zamiennie zarządcę masy sanacyjnej E. W. i E. W. Błędne oznaczenie podmiotu prawa ma swoje konsekwencje wobec brzmienia art. 311 ust. 1 p.r. Otwarcie postępowania sanacyjnego nie wpływa na byt prawny podmiotu prawa; w toku postępowania dłużnikowi nadal przysługuje status podmiotu prawa, zatem nadal posiada zdolność procesową. W przypadku postępowań sanacyjnych dochodzi do rozdzielenia ról strony w znaczeniu materialnym i formalnym. Stroną postępowań dotyczących masy sanacyjnej w znaczeniu materialnym jest dłużnik, natomiast w znaczeniu procesowym – zarządca masy, który w imieniu własnym poszukuje ochrony prawnej praw podmiotowych dłużnika lub przeciwstawia się w swoim imieniu żądaniom powództwa dotyczącego tych praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym zarządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że zarządzenie pokontrolne jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wobec czego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Przy czym "kontrola zarządzenia pokontrolnego wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. polega na zbadaniu, czy wyniki kontroli, udokumentowane protokołem i jego załącznikami, dawały podstawę do uznania, że podmiot kontrolowany narusza obowiązujące przepisy i czy nałożone obowiązki pozostają w adekwatnym związku z tymi naruszeniami" (wyrok NSA z 2 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 2608/23, LEX nr 4123696). Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 795/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA). Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.i.o.ś. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś. kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Z powyższych przepisów wynika, iż zarządzenie pokontrolne może być wydane w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, w trakcie przeprowadzonej kontroli, naruszeń prawa i ma na celu oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli i zwrócenie – w sposób urzędowy – właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń. W orzecznictwie podkreśla się, że zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się natomiast w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie określone w art. 31a u.i.o.ś. zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają natomiast na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązki takie mogą ciążyć na adresacie na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić, jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1091/21, LEX nr 3338876). Adresat zarządzenia pokontrolnego w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Mogą się one jednak sprowadzać jedynie do wyrażenia przekonania o braku konieczności podejmowania przez dany podmiot konkretnych działań, z podaniem stosownej argumentacji za tym przemawiającej. Istotą kontroli prowadzonej przez organy inspekcji ochrony środowiska jest więc: po pierwsze – zbadanie zgodności stanu faktycznego ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie – ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a po trzecie – przekazanie wyników tego ustalenia podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej. Realizacja ostatniej z wymienionych kompetencji organu inspekcji ochrony środowiska przejawia się właśnie w wydaniu zarządzenia pokontrolnego. Co istotne, postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy u.i.o.ś.; stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli. Sąd administracyjny nie bada więc legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli w świetle wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Judykatura jednolicie wskazuje, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. ww. wyrok NSA z 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1091/21 czy wyrok NSA z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1706/18, CBOSA). Zarządzenie pokontrolne, jako akt władczy nakładający na dany podmiot określone obowiązki, powinno być jednak precyzyjnie i jednoznacznie określone. Powinno jasno określać stwierdzone naruszenia i sposób ich usunięcia. Konstatując, skoro zarządzenie pokontrolne jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, to tym samym obowiązki w nim zawarte powinny stanowić konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada więc przede wszystkim czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia w zakresie stwierdzonych naruszeń i określonych w nim sposobów ich usunięcia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli, a także czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 723/12, CBOSA). W przedmiotowej sprawie w okresie od 6 października 2025 r. do 30 stycznia 2026 r. inspektorzy WIOŚ przeprowadzili kontrolę w zakładzie skarżącej Spółki. Kontrola miała charakter problemowy i dotyczyła przestrzegania przepisów oraz decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą, a ustalenia kontroli udokumentowane zostały protokołem kontroli nr [...]. Skarżąca zakwestionowała zarządzenie pokontrolne w punkcie pierwszym, nie zgadzając się z ustaleniem WIOŚ, że zakład prowadzi instalację do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych, wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Nie zgodziła się z ze stwierdzeniem zawartym w protokole, że w procesie produkcji prowadzonym w zakładzie dochodziło do reakcji chemicznej oraz aby wolne kwasy tłuszczowe były pozyskiwane z udziałem wody. W przedstawionym stanowisku wskazała, że w zakładzie nie jest prowadzona produkcja polegająca na syntezie (wytworzeniu) nowych substancji chemicznych w rozumieniu instalacji "przemysłu chemicznego". Zarządca sanacyjny w swoim stanowisku z 6 lutego 2026 r. wskazała, że działalność zakładu polega na technologicznym rozdziale (separacji) dostarczonego surowca – soapstocku – na frakcje, z których jedna stanowi produkt handlowy (wolne kwasy tłuszczowe). Jest to proces przetwarzania/separacji mieszaniny pochodzącej z zewnętrznych zakładów, a nie wytwarzanie organicznych substancji chemicznych lub biologicznych, typowe dla instalacji kwalifikowanych jako "przemysł chemiczny". Proces prowadzony w zakładzie polega na odwróceniu stabilnej emulsji i doprowadzeniu do rozdzielenia mieszaniny na trzy niemieszające się fazy. Zakład nie prowadzi procesu polegającego na łączeniu surowców chemicznych w złożonym procesie syntezy w celu uzyskania określonych kwasów karboksylowych lub ich soli. Z tego względu – w ocenie Spółki – nie było konieczne uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Kwestie związane z koniecznością uzyskania pozwolenia zintegrowanego reguluje art. 201 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Rodzaje takich instalacji określa Rozporządzenie w sprawie rodzajów instalacji, które w załączniku w pkt 4 ppkt 1 lit. b wskazuje instalację do wytwarzania organicznych substancji chemicznych (pochodnych węglowodorów zawierających tlen, takich jak kwasy karboksylowe), przy zastosowaniu procesów chemicznych. Jak wynika natomiast z ustaleń zawartych w protokole kontroli kwasy tłuszczowe wytwarzane przez skarżącą są jednym z rodzajów kwasów karboksylowych. Wytwarzanie wolnych kwasów tłuszczowych przez Spółkę potwierdza m.in. protokół przesłuchania Prezesa Zarządu Spółki z 17 listopada 2025 r., który wyjaśnił, że skarżąca prowadziła produkcję wolnych kwasów tłuszczowych w ilości około 2-3 cystern przyjmowanych na tydzień (k. 125 akt adm.), protokół przesłuchania członka zarządu M. P., który potwierdził produkowanie wolnych kwasów tłuszczowych (k. 130 akt adm.), protokołu oględzin, podczas których ustalono, że w zakładzie znajduje się zbiornik, w którym znajduje się ok. 20 Mg wolnych kwasów tłuszczowych oraz pracownik Spółki uruchomił instalację do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych w celu produkcji (k. 177 akt adm.) czy planu restrukturyzacji Spółki z 29 sierpnia 2025 r., w którym wskazano, że od 2010 r. do 2025 r. działalność Spółki skupiła się na produkcji gliceryny rafinowanej oraz rzepakowych kwasów tłuszczowych (k. 276 akt adm.). W opisanych okolicznościach należy stwierdzić, że w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające nałożenie w zarządzeniu pokontrolnym na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzona przez Spółkę instalacja służy do wytwarzania organicznych substancji chemicznych, takich jak kwasy karboksylowe (do tej grupy należą produkowane w zakładzie skarżącej kwasy tłuszczowe) przy zastosowaniu procesów chemicznych (przeprowadzana jest reakcja chemiczna z kwasem siarkowym), a to oznacza, że dla prowadzenia instalacji wymagane jest pozwolenie zintegrowane. Stanowisko takie poparte jest poglądem wyrażanym w doktrynie i orzecznictwie, że "z art. 201 ust. 1 p.o.ś. wynika obowiązek prawny posiadania pozwolenia zintegrowanego. Obowiązek ten nie jest ustalany w odniesieniu do danej instalacji indywidualnie poprzez sprawdzenie, czy ma cechy określone w ust. 1, ale wprowadzony jest w drodze aktu powszechnie obowiązującego, ustalającego rodzaje instalacji uznanych za mogące powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska. W odniesieniu do konkretnej instalacji wymagane jest jedynie sprawdzenie, czy mieści się w jednej z kategorii określonych rozporządzeniem" (K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. VII, Gdańsk 2025, LEX/el. i powołany tam wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 297/18, LEX nr 2610996). Z tego względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, odnoszący się do nałożonego przez WIOŚ obowiązku wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego na prowadzenie instalacji do produkcji wolnych kwasów tłuszczowych. W miejscu tym należy również wyjaśnić, że w ocenie składu orzekającego tutejszego Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do uzupełniania materiału dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, znajdujących odzwierciedlenie w zaskarżonym zarządzeniu. Okoliczności tej nie może zmienić wnioskowany przez skarżącą dowód z "Opinii technicznej dotyczącej kwalifikacji technologicznej instalacji odzysku wolnych kwasów tłuszczowych prowadzonej w K. Sp. z o.o. w restrukturyzacji z 29 marca 2026 r.". Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy bowiem do kwestionowania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, ani do ustalania stanu faktycznego sprawy przed sądem administracyjnym. Tutejszy Sąd w całości podziela i przyjmuje jako własne stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, że "celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego" (wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2574/14, LEX nr 1657913). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie budzi wątpliwości tutejszego Sądu zgromadzony materiał dowodowy, a przedłożona przez Spółkę opinia jest dokumentem prywatnym, stanowiącym jedynie kolejną polemikę z wyrażonym w zaskarżonym zarządzeniu stanowiskiem. Skarżącej pozostaje wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 u.i.o.ś. Inspekcja Ochrony Środowiska została powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. W literaturze poświęconej kontroli administracji publicznej kontrolę sprawowaną przez Inspekcję Ochrony Środowiska zalicza się do kontroli specjalistycznej. Do jej ustawowych zadań należy m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach p.o.ś. W związku z tym organy Inspekcji Ochrony Środowiska są wyspecjalizowane w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań zakres wiedzy specjalistycznej (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1696/21, LEX nr 3762033). Odnosząc się natomiast do zarzutu ustalenia niemożliwego do zrealizowania terminu wykonania obowiązków wskazanych w punktach 6 i 7 zaskarżonego zarządzenia wskazać trzeba, że w punktach tych WIOŚ zarządził wystąpić do właściwych organów z wnioskiem o uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w zakładowy system kanalizacji deszczowej oraz w zakresie wykonania urządzenia wodnego (wylotu) służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do środowiska, w terminie do 30 czerwca 2026 r. Zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało wydane 20 lutego 2026 r. i doręczono je zarządcy sanacyjnemu 2 marca 2026 r. Skarżąca miała więc 3 miesiące na wykonanie zarządzenia we wskazanym zakresie, co w ocenie Sądu jest terminem adekwatnym. Tym bardziej, że już w piśmie z 6 lutego 2026 r. (k. 297 akt. adm.) oraz z 5 lutego 2026 r. (k. 294 akt adm.) zarządca sanacyjny oraz członek zarządu wskazali, że Spółka nawiązała kontakt z profesjonalnym podmiotem zajmującym się doradztwem w sprawach środowiskowych, który ma pomóc skarżącej w uporządkowaniu kwestii związanych z ochroną środowiska, w szczególności w przygotowaniu wymaganej dokumentacji. Ponadto z protokołu kontroli wynika, że już podczas poprzedniej kontroli prowadzonej przez WIOŚ w zakładzie skarżącej, organ zarządził uregulowanie stanu formalno-prawnego w zakresie wykonania urządzeń wodnych (wylotów) służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych do środowiska. Oznacza to, że Spółka już wcześniej była świadoma uchybień w zakresie formalno-prawnych podstaw swojej działalności. Niezasadny jest więc zarzut wyznaczenia przez organ zbyt krótkiego terminu na realizację obowiązków wskazanych w punktach 6 i 7 zarządzenia. Ostatecznie niezrozumiały jest również zarzut naruszenia przez WIOŚ art. 311 ust. 1 p.r. dotyczący nieprawidłowego oznaczenia strony postępowania. Spółka zarzuciła, że prowadzenie spraw przez zarządcę nie oznacza, że stroną jest sam zarządca, tymczasem w dokumentacji sporządzonej w toku kontroli wskazuje się zamiennie zarządcę masy sanacyjnej E. W. i E. W. Z akt sprawy wynika, że kontrola była prowadzona wobec Spółki i to do skarżącej odnoszą się wszelkie ustalenia oraz zalecenia. Natomiast zaskarżone zarządzenie – stosownie do ww. przepisu – zostało skierowane do zarządcy masy sanacyjnej Spółki, który jako jedyny posiadał legitymację formalną do występowania w kontrolowanej sprawie. Reasumując, tutejszy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych i materialnoprawnych. Raz jeszcze pokreślić trzeba, że zarządzenie pokontrolne jest wydawane w wyniku odrębnego postępowania kontrolnego (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1803/21, CBOSA), a kontrole prowadzone przez Inspekcję Ochrony Środowiska uregulowane zostały m.in. w przepisach u.i.o.ś. czy przepisać p.o.ś. Przepisy te określają zadania kontrolne i kompetencje organów Inspekcji Ochrony Środowiska, wyszczególniają podmioty podlegające kontroli, precyzując tryb i zasady dokonywania kontroli oraz prawa i obowiązki jakie spoczywają na kontrolowanych podmiotach. Procedura kontrolna dotycząca kwestii przestrzegania przepisów ochrony środowiska ma więc swoje wyczerpujące, odrębne i niezależne od przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uregulowania. Zauważyć także należy, że w przepisach u.i.o.ś. brak jest generalnego odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze kontrolnej. Wobec tego do wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustaleń stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego. Jak już wyżej zaznaczono, badanie zgodności z prawem zarządzenia pokontrolnego obejmuje ustalenie czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli oraz czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Innymi słowy czy zawarte w zarządzeniu zalecenia pokontrolne znajdują uzasadnienie faktyczne i prawne. W orzecznictwie wskazuje się również, że treść zarządzenia pokontrolnego powinna być zatem sformułowana konkretnie, tj. w taki sposób, który pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu, o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia (por. wyrok NSA z 23 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1239/21, CBOSA). W niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione. Kontrola została przeprowadzona przez uprawniony organ (WIOŚ), z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów u.i.o.ś. Kontrola miała charakter planowy i dotyczyła przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska. Z czynności kontrolnych, sporządzony został protokół, który 30 stycznia 2026 r. został doręczony zarządcy masy sanacyjnej Spółki. Protokół ten został podpisany przez inspektorów, którzy przeprowadzali kontrolę, natomiast zarządca odmówił podpisania protokołu, o czym uczyniono wzmiankę w protokole, stosownie do art. 11 ust. 3 u.i.o.ś. W związku z odmową podpisania protokołu, pełnomocnik zarządcy sanacyjnego pismem z 21 stycznia 2026 r. przedstawił swoje zastrzeżenia w sprawie, podobnie jak członek zarządu Spółki w piśmie z 5 lutego 2026 r. oraz sama zarządca masy sanacyjnej Spółki w piśmie z 6 lutego 2026 r. Zaskarżone zarządzenie zostało wydane przez WIOŚ po zapoznaniu się z uwagami Spółki, organ odniósł się do zastrzeżeń w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, a treść i uzasadnienie zaskarżonego zarządzenia znajduje oparcie w dokumentacji kontrolnej. Tutejszy Sąd nie stwierdził nadto tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które miał obowiązek badać z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. Przedmiotowa sprawa została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie sprzeciwiła się temu w przepisanym terminie.