II SA/Ol 260/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 13 stycznia 2026 r. nr (...) w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego żądając stwierdzenia jego bezskuteczności lub jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa jest sprawą z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego pod względem legalności, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – p.p.s.a.). Będący przedmiotem zaskarżenia akt jest aktem zewnętrznym, skierowanym do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej, ma charakter publicznoprawny i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Procedura kwalifikacyjna dotycząca przyjęcia do służby w Policji posiada przymiot postępowania o charakterze administracyjnym, a czynność podejmowana przez przełożonego właściwego w sprawie postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636) podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się z terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na akt w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w dniu 11 marca 2026 r. czyli po upływie 50 dni po odebraniu pisma w sprawie, w którym to skarżący dowiedział się o treści aktu, zatem nie dochował wyżej przewidzianego terminu 30 dni na jego zaskarżenie. Sąd nie stwierdził podstaw do skorzystania z możliwości uznania, że skarżący uchybił terminowi nie z własnej winy. Za takim stanowiskiem Sądu przemawia zarówno wyjątkowo długi czas jaki upłynął od dnia wydania aktu i jego zaskarżenia jak i brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek czynników niezależnych czy niezawinionych przez skarżącego, które miałyby spowodować przekroczenie tego terminu. Trzeba mieć na uwadze, że norma z art. 53 § 2 p.p.s.a. przyznaje sądowi administracyjnemu autonomiczną i dyskrecjonalną kompetencję do oceny, czy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2025 r. sygn. akt II OSK 2968/24). Okoliczności, które wskazywałyby na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu nie wynikają też z samych akt sprawy. Od dnia 20 stycznia 2026 r. skarżący miał wiedzę o tym, że wydano akt, co mógł zakwestionować w terminie 30 dni, licząc od tej daty. Obowiązujący skarżącego termin na wniesienie skargi na ww. akt upłynął wobec tego już w lutym 2026 r. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuca skargę wniesioną po upływnie terminu do je wniesienia. W tej sprawie wniesienie skargi w dniu 11 marca 2026 r. jest niewątpliwie spóźnione. Mając na względzie przytoczone okoliczności sprawy oraz treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił spóźnioną skargę.