II SA/Ol 251/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. i W. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1-sentencja postanowienia

K. W. i W. W. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy, zawarli jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wnoszą o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd w całości, gdyż decyzja ta, jako prawomocna i ostateczna mogłaby spowodować podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazanie rozbiórki, a to w konsekwencji mogłoby wywołać nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej Ppsa ), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 Ppsa wynika że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżącego było wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie warunków zabudowy. W tym miejscu należy zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, wniosek skarżących należy uznać za niezasadny. Ze swej istoty decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. Zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym postępowaniu Sąd nie może oceniać jednak jakie skutki wydanie tej decyzji będzie miało na postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej, a w szczególności, czy organ nadzoru budowlanego podejmie po wydaniu negatywnej dla skarżących decyzji o warunkach zabudowy postępowanie administracyjne. Niezależnie od powyższego, jednym z warunków koniecznych do zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej jest uzyskanie przez inwestora pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Sama negatywna decyzja o warunkach zabudowy nie może wywołać trudnych do odwrócenia skutków. Takie skutki może wywołać dopiero decyzja o rozbiórce, ale skarżącemu w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym na celu zbadanie legalności takiej decyzji będzie przysługiwał oddzielny wniosek wstrzymanie wykonania decyzji organu nadzoru budowlanego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.